Wmo in Oost Gelre: traplift en woningaanpassing

Eigen bijdrage

De inwoner betaalt de bijdrage per maand aan het CAK. De hoogte van deze periodieke bijdrage is gelijk aan het bedrag dat genoemd is in artikel 2.1.4 lid 3 en artikel 2.1.4a lid 4 Wmo 2015.

Uit: Verordening sociaal domein gemeente Oost Gelre, paragraaf 8.4, geldt sinds 1 januari 2026 (CVDR753049_1).

Het kan gaan om diensten (zoals hulp bij het huishouden en ondersteuning) of producten (hulpmiddelen zoals een rolstoel, scootmobiel of traplift).

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, paragraaf 4.1, geldt sinds 1 januari 2026 (CVDR753037_1).

Het is een aanpassing die aard- en nagelvast in of aan de woning wordt verankerd. (voorbeelden hiervan zijn onder meer een douchezitje aan de muur, traplift, een ophoging van de tegels bij de voordeur, een aanbouw of een woonunit);

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, paragraaf 7.1, geldt sinds 1 januari 2026 (CVDR753037_1).

4.De eigenaar-bewoner die een woningaanpassing heeft ontvangen moet dit bij verkoop van de woning zo snel mogelijk melden aan de gemeente.

Uit: Verordening sociaal domein gemeente Oost Gelre, artikel 5.2.1, geldt sinds 1 januari 2026 (CVDR753049_1).

De volgende voorwaarden zijn van toepassing: Aan door het college aangewezen personen wordt door de eigenaar of huurder toegang verstrekt tot de woonruimte waar de woningaanpassing wordt aangebracht;

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, paragraaf 7.6, geldt sinds 1 januari 2026 (CVDR753037_1).

De voorziening kan met terugwerkende kracht worden beëindigd (ingetrokken).

Uit: Verordening sociaal domein gemeente Oost Gelre, artikel 9.5.1, geldt sinds 1 januari 2026 (CVDR753049_1).

1.De tarieven voor een pgb bedragen maximaal: Huishoudelijke ondersteuning door professional | Uur | € 36,21

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, artikel 3, geldt sinds 3 januari 2026 (CVDR754944_1).

Deze staan in bijlage 1 normenkader huishoudelijke ondersteuning (in minuten per week) als ‘meer inzet’ of ‘minder inzet’. Daarmee wordt voor iedere inwoner maatwerk gerealiseerd.

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, paragraaf 6.6, geldt sinds 1 januari 2026 (CVDR753037_1).

Omschrijving | Eenheid | Pgb-tarief / Ondersteuning door niet professional | Uur | €21,19

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, artikel 3 (CVDR754944_1).

Omschrijving | Eenheid | Pgb-tarief / Huishoudelijke ondersteuning door professional | Uur | € 36,21

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, artikel 3 (CVDR754944_1).

Omschrijving | Eenheid | Pgb-tarief / Begeleiding individueel basis door professional | Uur | €65,24

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, artikel 3 (CVDR754944_1).

Omschrijving | Eenheid | Pgb-tarief / Begeleiding individueel extra door professional | Uur | €74,10

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, artikel 3 (CVDR754944_1).

Omschrijving | Eenheid | Pgb-tarief / Logeren/tijdelijk verblijf door professional | Etmaal | €178,16

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, artikel 3 (CVDR754944_1).

Omschrijving | Eenheid | Pgb-tarief / Begeleiding groep belevingsgericht door professional | Dagdeel | €40,72

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, artikel 3 (CVDR754944_1).

Omschrijving | Eenheid | Pgb-tarief / Begeleiding groep ontwikkelgericht | Dagdeel | €51,63

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, artikel 3 (CVDR754944_1).

Omschrijving | Eenheid | Pgb-tarief / Begeleiding individueel Beschermd Thuis | Uur | €82,93

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, artikel 3 (CVDR754944_1).

Omschrijving | Eenheid | Pgb-tarief / Vervoer door professional | Etmaal | €20,53

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre, artikel 3 (CVDR754944_1).

Artikel 5.2.1: Geschikte woning

1.De inwoner met een beperking kan in aanmerking komen voor een woonvoorziening (woningaanpassing), als: het normale gebruik van de woning niet mogelijk is, door die beperking van de inwoner; en verhuizing naar een geschikte woning niet mogelijk is of duurder is dan woningaanpassing. 2.Als verhuizing voorgaat, dan kan de inwoner in aanmerking komen voor een geldbedrag voor de verhuizing en inrichting van een geschikte woning. 3.De inwoner kan alleen een woonvoorziening krijgen als dat passend en nodig is. De inwoner kan geen woonvoorziening krijgen in de volgende situaties: De belemmeringen die de inwoner in de woning ondervindt, zijn het gevolg van de materialen die in de woning zijn gebruikt. De woonvoorziening is bedoeld voor een hotel of pension, een tweede woning, een trekker woonwagen, een klooster, een vakantiewoning, een recreatiewoning, een ADL-clusterwoning of een gehuurde woonruimte waarvoor de inwoner geen huurtoeslag kan krijgen. De woonvoorziening is bedoeld voor aanpassing van een gemeenschappelijke ruimte in een wooncomplex. De inwoner is verhuisd vanuit een woonruimte waar de inwoner geen problemen had bij het normale gebruik van de woning en er was geen belangrijke reden voor de verhuizing. De inwoner is verhuisd naar een woning die niet de meest geschikte woning is om de beperkingen van de inwoner te verminderen of weg te nemen, tenzij de gemeente daar toestemming voor heeft gegeven. 4.De eigenaar-bewoner die een woningaanpassing heeft ontvangen moet dit bij verkoop van de woning zo snel mogelijk melden aan de gemeente. Dat moet alleen bij verkoop van de woning binnen 10 jaar na gereed melding van de woningaanpassing. Is er bij verkoop een meerwaarde naar aanleiding van de woningaanpassing, dan moet deze worden terugbetaald, volgens een afschrijvingsschema dat de gemeente heeft vastgesteld.

Paragraaf 8.4: Bijdrage in de kosten

[Wmo] De inwoner betaalt een bijdrage in de kosten voor hulp-op-maat, zolang de inwoner gebruik maakt van die hulp of voor de periode waarvoor een pgb is verstrekt. Gaat het om een product, dan betaalt de inwoner een bijdrage totdat de kostprijs is betaald. De inwoner betaalt de bijdrage per maand aan het CAK. De hoogte van deze periodieke bijdrage is gelijk aan het bedrag dat genoemd is in artikel 2.1.4 lid 3 en artikel 2.1.4a lid 4 Wmo 2015. De inwoner die gebruik maakt van het collectief taxivervoer met korting betaalt aan de gemeente een eigen bijdrage. Het college stelt jaarlijks de hoogte van deze bijdrage vast in de nadere regels maatschappelijke ondersteuning. De kostprijs van een product of dienst wordt als volgt bepaald: Voor hulp-op-maat in natura of voor een algemene voorziening uit deze verordening: door een aanbesteding, na het raadplegen van aanbieders, na overleg met de aanbieder of door de aanbieder zelf; Voor een hulpmiddel of woningaanpassing, is voor de kostprijs ook van belang of de inwoner dit product krijgt in bruikleen, huur of eigendom. De kostprijs is inclusief de kosten van verzekeringen, beheer en onderhoud; Voor hulp-op-maat in de vorm van een pgb is de kostprijs gelijk aan de hoogte van het pgb. Gaat het om de kosten van een woningaanpassing voor een minderjarige inwoner, dan betalen de onderhoudsplichtige ouders de bijdrage. Die verplichting geldt ook voor: de ouder tegen wie een vaderschapsactie is ingesteld en de rechter dit verzoek heeft toegewezen (artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek); en voor degene die samen met de ouder het gezag uitoefent over een minderjarige inwoner, maar die niet zelf een ouder is. De gemeente vraagt geen bijdrage voor: hulp-op-maat aan inwoners die gehuwd zijn of een gezamenlijke huishouding voeren en waarvan 1 van de partners de AOW-leeftijd nog niet heeft; een rolstoel voor dagelijks zittend gebruik en het onderhoud daarvan; ondersteuning bij verhuizing en herinrichting van de nieuwe woning; herstelgerichte ondersteuning.

Paragraaf 7.1: Soorten woonvoorzieningen

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre

Wij onderscheiden de volgende woonvoorzieningen: Een losse woonvoorziening. Dit zijn voorzieningen die niet aard- en nagelvast in de woning worden bevestigd. (voorbeelden hiervan zijn onder meer een toiletstoel, verrijdbare douchestoel of een tillift). Een woningaanpassing. Hieronder valt zowel een bouwkundige ingreep (een verbouwing) als een woontechnische ingreep (het aanbrengen van speciale voorzieningen in de woning zonder aantasting van het gebouw) in of aan een woonruimte. Het is een aanpassing die aard- en nagelvast in of aan de woning wordt verankerd. (voorbeelden hiervan zijn onder meer een douchezitje aan de muur, traplift, een ophoging van de tegels bij de voordeur, een aanbouw of een woonunit); Hulp bij verhuizing en inrichting. Losse woonvoorzieningen hebben als voordeel dat ze vaak snel kunnen worden ingezet en meestal voordeliger zijn. Ze zijn vaak ook voor meerdere doeleinden bruikbaar (bijvoorbeeld: een douchestoel ook gebruiken om aan de wastafel te zitten of om op te zitten bij het aankleden) en ze kunnen worden meegenomen in geval van verhuizing. Losse woonvoorzieningen zijn daarom veelal voorliggend op een woningaanpassing. Voor woonvoorzieningen wordt een bijdrage in de kosten gevraagd. Bij minderjarigen wordt alleen een bijdrage in de kosten gevraagd bij een woningaanpassing.

Paragraaf 7.5: Woningaanpassing versus verhuizen

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre

Bij het onderzoek wordt naar de persoonskenmerken gekeken en de mate waarin de inwoner de noodzaak tot hulp of voorzieningen had kunnen voorzien. Als uiteindelijk hulp-op-maat nodig is (dat kunnen woningaanpassingen zijn) wordt de goedkoopst compenserende voorziening verstrekt. Bij met name grote woningaanpassingen zal dus nog steeds de afweging worden gemaakt of dit de goedkoopst compenserende oplossing is. Verhuizen naar een geschikte woning is vaak goedkoper dan aanpassen. Wanneer de inwoner als gevolg hiervan echter een restschuld overhoudt bij de verkoop van de oude woning, is het per saldo niet de goedkoopst compenserende oplossing. Bij de afweging of verhuizen leidt tot het wonen in een geschikt huis, moeten de volgende aspecten onder meer worden meegewogen: financiële consequenties van de verhuizing; de termijn waarop een woning beschikbaar komt (in verband met de medische verantwoorde termijn); argumenten pro en contra verhuizing ten aanzien van de inwoner; argumenten op basis van eventueel aanwezige mantelzorg in de woonomgeving; mogelijke gebruiksduur. De afweging moet ten grondslag liggen aan het besluit. Bij een te verwachte of voorzienbare verhuizing wordt in principe geen hulp-op-maat verstrekt. Vele verhuizingen zijn als algemeen gebruikelijk te beschouwen, ook los van de beperking die men heeft. Te denken valt aan verhuizingen die samenhangen met een levensfase zoals van het ouderlijk huis naar een zelfstandige woonruimte en de verhuizing van senioren naar een kleinere en/of gelijkvloerse woning. Ook bij verhuizing vanuit een zelfstandige woonruimte naar een Wlz-instelling wordt geen verhuiskostenvergoeding verleend. Immers er is geen sprake meer van verhuizing naar een zelfstandige woonruimte. Als men ten gevolge van opgetreden beperkingen onvoorzien met een verhuizing wordt geconfronteerd dan kan mogelijk hulp worden geboden bij de verhuizing en (her)inrichting. Als verhuizen de goedkoopst compenserende en passende oplossing is kan een bijdrage worden verstrekt voor de verhuis- en inrichtingskosten. Deze bijdrage is gemaximeerd. Een inwoner moet een kopie van de (huur)overeenkomst aanleveren met daarnaast eventueel bonnen voor bijvoorbeeld verhuiswagen, nieuwe vloer, verf en behang en gordijnen. Aanvragen van offertes Bij grotere bouwkundige aanpassingen aan de woning werkt het college altijd eerst met een programma van eisen; er worden tenminste twee offertes opgevraagd.

Artikel 2.2.2: Gesprek en onderzoek

1.De medewerker bespreekt met de inwoner de hulpvraag en het effect dat de inwoner met de hulpvraag wil bereiken. De medewerker onderzoekt: de behoefte van de inwoner: wat is er nodig? de persoonlijke situatie van de inwoner: hoe ziet die eruit en wat betekent dit voor het gewenste effect? de (on)mogelijkheden van de inwoner: (hoe) kan de inwoner zelf bijdragen aan de oplossing van het probleem? de omgeving van de inwoner: welke hulp kan het sociale netwerk of kunnen andere organisaties bieden? de rol van de gemeente: welke hulp kan de gemeente bieden? de rol van de inwoner: welke rechten en plichten heeft de inwoner? Informatie die de medewerker na het gesprek ontvangt, betrekt de medewerker bij zijn onderzoek. 2.Het gesprek kan telefonisch plaatsvinden als dat voldoende is voor het beoordelen van de hulpvraag. 3.Als het nodig is betrekt de medewerker ook anderen bij het gesprek. Als de inwoner mantelzorg krijgt, gaat de gemeente na of er maatregelen genomen moeten worden om die mantelzorger te ondersteunen. 4.Gaat het om Wmo- of jeugdhulp, dan informeert de medewerker de inwoner over de mogelijkheden om te kiezen voor een persoonsgebonden budget (pgb). 5.Gaat het om Wmo-hulp, dan informeert de medewerker de inwoner over een bijdrage in de kosten.

Artikel 2.4.1: Inhoud besluit

[Jeugdwet, Wmo, PW, IOAW, IOAZ, Wgs, Llv, Awb] De gemeente legt in een brief uit wat het besluit is, en stuurt deze brief naar de inwoner. Als de inwoner een vertegenwoordiger heeft, dan wordt de brief naar die persoon gestuurd. In het besluit staat of de gemeente wel of geen hulp geeft. Als de gemeente hulp geeft, staat in het besluit ook of de hulp in natura, in de vorm van een pgb, in geld of op een andere manier wordt gegeven. Geeft de gemeente de hulp ‘in natura’ (dat is een dienst of product), dan staat in het besluit in ieder geval: wat de hulp inhoudt en wat het doel van de hulp is; wanneer de hulp ingaat en hoe lang de hulp duurt; hoe en door wie de hulp wordt gegeven; en welke voorwaarden en verplichtingen er voor de hulp gelden. Geeft de gemeente de hulp in de vorm van een pgb, dan staat in het besluit in ieder geval: voor welke hulp het pgb bedoeld is; wat het doel is van die hulp; hoe hoog het pgb is en hoe dat berekend is; wanneer het pgb ingaat en wanneer het pgb eindigt; hoe de inwoner duidelijk maakt hoe hij het pgb heeft besteed; en welke voorwaarden en verplichtingen er voor het pgb gelden. Geeft de gemeente de hulp in de vorm van geld, dan staat in het besluit in ieder geval: hoeveel het is; voor welk doel het geld wordt gegeven; wanneer het geld wordt betaald; hoe vaak het geld wordt betaald; en welke voorwaarden en verplichtingen er gelden voor het uitgeven van geld. De gemeente informeert de inwoner in het besluit ook over een eventuele bijdrage in de kosten.

Paragraaf 4.3: Gebruikelijke hulp

Om vast te stellen of sprake is van gebruikelijke hulp beoordeelt het college of de benodigde hulp uitgaat boven de hulp die een jeugdige van dezelfde leeftijd zonder ziekte, aandoening, beperking of andere problematiek nodig heeft. Het college houdt hierbij rekening met de volgende factoren: de leeftijd van de jeugdige de mate van zorg bij activiteiten en handelingen, de mate van toezicht en de mate van begeleiding/stimulans die een jeugdige van die leeftijd nodig heeft de aard en de duur van de hulp en de benodigde ondersteuningsintensiteit van de jeugdige de mate van de planbaarheid van de hulp de behoeften en mogelijkheden van de jeugdige Als er sprake is van gebruikelijke hulp verstrekt het college geen individuele voorziening tot jeugdhulp. Hierop kan (tijdelijk) een uitzondering worden gemaakt als de ouders door (dreigende) overbelasting de gebruikelijke hulp niet kunnen bieden. Er moet dan wel een verband zijn tussen de (dreigende) overbelasting en de hulp aan de jeugdige. Gaat het om hulp die de gebruikelijke hulp overstijgt, dan zijn de ouders in eerste instantie nog steeds verantwoordelijk voor het bieden van deze niet gebruikelijke hulp. Het college beoordeelt dan of van ouders veracht mag worden dat ze deze hulp bieden, zoals in lid 1 staat weergegeven. Het college maakt hierbij onderscheid tussen kortdurende en langdurende situaties. Kortdurende situaties Er is hierbij uitzocht op herstel van het (gezondheids)probleem en de daarmee samenhangende zelfredzaamheid van de jeugdige. Het gaat hierbij over een aaneengesloten éénmalige periode van maximaal drie maanden in één kalenderjaar. Het college verwacht van ouders dat zij in kortdurende situaties de draagkracht en draaglast in balans kunnen houden en dat zij de niet gebruikelijke hulp bieden, tenzij dit gelet op de aard van de hulp niet kan worden verwacht of de ouders door (dreigende) overbelasting de hulp niet kunnen bieden. Er moet dan wel een verband zijn tussen de (dreigende) overbelasting en de hulp aan de jeugdige. Langdurende situaties Het gaat hierbij om chronische situaties waarbij naar verwachting de jeugdhulp langer dan drie maanden nodig is of voor meerdere periodes van drie maanden in één kalenderjaar. Bij de beoordeling in langdurige situaties houdt het college rekening met de volgende factoren: de aard en de duur van de hulp en de benodigde ondersteuningsintensiteit van de jeugdige de mate van planbaarheid van de hulp het lichamelijk en geestelijk welzijn van de ouders de manier van omgaan van ouders met de problemen van de jeugdige vaardigheden van de ouders om zelf hulp te bieden (bijvoorbeeld een verpleegachtergrond) of er sprake is van problematiek bij de ouders, zoals relationele problemen of schulden welke verplichtingen de ouders hebben, bijvoorbeeld voor werk en sociale verplichtingen het belang van ouders om een inkomen uit arbeid te krijgen en het eventueel ontstaan van financiële problemen de woonsituatie de samenstelling van het gezin en de relatie tussen de gezinsleden (bijvoorbeeld of er sprake is van een wettelijke stiefouder of niet) is er een sociaal netwerk en zo ja, wat zijn de mogelijkheden van het sociaal netwerk om de jeugdige of zijn ouders te ondersteunen overige individuele omstandigheden die door jeugdige en ouders worden ingebracht Als bovengenoemde factoren niet leiden tot problemen bij het kunnen verlenen van hulp door de ouders, bij de beschikbaarheid van de ouders voor het verlenen van de hulp, bij de belasting van de ouders en bij de financiële situatie van de ouders, wordt van hen verwacht dat zij de niet gebruikelijke hulp (eventueel deels) verlenen. Het college verstrekt dan geen individuele voorziening tot jeugdhulp. Het bieden van een beschermende woonomgeving van ouder(s) aan kinderen is tot en met de leeftijd van 17 jaar gebruikelijke zorg, zowel in kortdurende als langdurende situaties. Bij (dreigende) overbelasting geldt nog het volgende: Er moet een verband zijn tussen de overbelasting en de zorg aan de jeugdige. Als de overbelasting ziet op spanningen door het werk (bijvoorbeeld door te veel uren werken of stress) of door andere factoren buiten de zorg van de jeugdige om, moet de ouder eerst een oplossing zoeken in de oorzaak van die spanningen. Bij een aanvraag voor een individuele voorziening tot jeugdhulp bekijkt het college wat wordt gedaan om die spanningen te verminderen. Als de (dreigende) overbelasting kan worden verminderd door het herinrichten van het werk of andere sociale/maatschappelijke activiteiten wordt dit eerst van de ouder verwacht. Het verlenen van hulp aan je kind gaat voor op sociale/maatschappelijke activiteiten. Een pgb voor het verlenen van hulp aan een jeugdige door een ouder wordt beëindigd als er sprake is van (dreigende) overbelasting. Een andere zorgverlener moet het verlenen van hulp overnemen om de overbelasting te stoppen.

Artikel 8.3.1: Voorwaarden – algemeen

1.Een inwoner kan kiezen voor een pgb, als de inwoner in aanmerking komt voor hulp-op-maat op grond van de Wmo of Jeugdwet. De gemeente moet er wel van overtuigd zijn, dat de inwoner voldoet aan de volgende voorwaarden: De inwoner kan het pgb beheren. Dit houdt in dat hij de taken die bij het pgb horen op een verantwoorde manier kan uitvoeren, eventueel met hulp van iemand uit het sociale netwerk, of met iemand die hem vertegenwoordigt. Ook kan hij voldoende voor zijn eigen belangen opkomen. De inwoner maakt de gemeente duidelijk waarom hij een pgb wil ontvangen. Gaat het om jeugdhulp, dan moet de inwoner motiveren waarom hulp-op-maat door een aanbieder van de gemeente, niet passend is. De hulp die de inwoner met het pgb wil betalen, is van goede kwaliteit. De hulp moet veilig en doeltreffend zijn en op de inwoner gericht. Dit moet duidelijk worden in het pgb-plan van de inwoner. De hulpverlener kan een ‘verklaring omtrent gedrag natuurlijk personen’ (VOG), specifiek screeningsprofiel 45, ‘Gezondheidszorg en welzijn van mens en dier’ en indien van toepassing profiel 84, ‘Belast zijn met zorg voor minderjarigen’ overleggen. De verklaring mag bij aanvang niet ouder zijn dan 3 maanden voor de datum van de aanvraag en niet ouder zijn dan drie jaren. Een VOG hoeft niet overlegd te worden voor hulp door familie (sociaal netwerk) aan een minderjarig kind. 2.De gemeente kan een pgb in elk geval weigeren in de volgende situaties: De inwoner kan het pgb niet zelf beheren en wil het pgb laten beheren door de hulpverlener. De gemeente heeft eerder hulp-op-maat of een pgb toegekend, en dit besluit is herzien of ingetrokken. De inwoner vraagt een pgb voor kosten die zijn gemaakt, voordat de aanvraag is gedaan. De kosten van een pgb zijn voor de gemeente hoger dan de kostprijs voor hulp-op-maat in natura. Het pgb kan dan geweigerd worden voor zover de kosten hoger zijn. 3.Het pgb is bedoeld voor hulp, maar kan niet aan alle kosten die daarmee te maken hebben worden besteed. Het pgb kan niet besteed worden aan: kosten voor bemiddeling, tussenpersonen of belangenbehartigers; het voeren van een pgb-administratie; ondersteuning bij het aanvragen en beheren van een pgb-administratie; en kosten voor een feestdagenuitkering aan de hulpverlener(s).

Artikel 8.3.2: Professionele en niet-professionele hulp

1.Bij het vaststellen van de hoogte van het pgb wordt verschil gemaakt tussen professionele en niet-professionele hulp. 2.Van professionele hulp is sprake als de hulp verleend wordt door: iemand die in dienst is van een instelling die bedrijfsmatig de hulp verleent en ingeschreven staat in het Handelsregister (artikel 5 Handelsregisterwet 2007). Deze persoon moet bovendien de diploma’s hebben die nodig zijn om de hulp te kunnen geven; of iemand die als zelfstandige zonder personeel beroepsmatig de hulp verleent en ingeschreven staat in het Handelsregister (artikel 5 Handelsregisterwet 2007). Deze persoon moet bovendien de diploma’s hebben die nodig zijn om de hulp te kunnen geven. 3.Van niet-professionele hulp is sprake als aan de volgende voorwaarden wordt voldaan. Deze persoon: is iemand, al dan niet uit het sociaal netwerk, die niet voldoet aan de voorwaarden van lid 2; heeft gemotiveerd aangegeven dat de hulp niet tot overbelasting leidt en dat hij kwalitatief goede hulp kan bieden; en 4.Hulp door een familielid in de eerste of tweede graad wordt altijd als niet-professionele hulp gezien.

Artikel 8.3.3: Hoogte en tarief pgb

1.De inwoner maakt een plan voor de besteding van het pgb. Dit is het pgb-plan. Hierin staat welke hulp de inwoner met het pgb wil betalen en door wie de hulp wordt gegeven. De inwoner geeft in het pgb-plan ook aan, hoe hoog de kosten zijn (kostprijs), tenzij dit niet nodig is. De gemeente moet het plan goedkeuren en stelt daarna het pgb vast. De gemeente keurt het plan goed, als de inwoner voldaan heeft aan de voorwaarden uit artikel 8.3.1 en 8.3.2. 2.De gemeente baseert de hoogte van het pgb op de offerte van de aanbieder uit het goedgekeurde pgb-plan of op de tarieven die de gemeente heeft vastgesteld. De gemeente kan meerdere offertes vragen. Dan wordt het pgb gebaseerd op de offerte met de laagste kostprijs. Met deze kostprijs moet de inwoner veilige, doeltreffende en kwalitatief goede hulp kunnen inkopen. De kostprijs mag niet hoger zijn dan wat gebruikelijk is voor die dienst of dat product. 3.De hoogte van het pgb is gelijk aan de hoogte van de offerte. Er geldt wel een maximumbedrag. Dat is het laagste bedrag dat de gemeente zelf zou betalen voor de hulp die nodig is (kostprijs hulp in natura). Wanneer de offerte hoger is dan dit maximumbedrag, vergoedt de gemeente de meerprijs niet. 4.Gaat het om een product, dan houdt de gemeente bij de hoogte van het pgb rekening met de levensduur van het product en met de kosten voor onderhoud en verzekeringen. 5.De hoogte van het pgb voor niet-professionele hulp vanuit de Wmo en de Jeugdwet is gelijk aan het wettelijk minimum (uur)loon voor een persoon van 21 jaar of ouder. Het gaat om het uurloon bij een 36-urige werkweek inclusief vakantiegeld, vakantie-uren en sociale lasten. 6.De hoogte van het pgb voor professionele hulp voor begeleiding, persoonlijke verzorging of logeren vanuit de Wmo en de Jeugdwet is een tarief dat maximaal 100% bedraagt van het laagst toepasselijke tarief per uur/eenheid dat een gecontracteerde leverancier hanteert. 7.De hoogte van het pgb voor professionele hulp voor hulp bij het huishouden wordt berekend op basis van het geldende ZIN tarief voor hulp bij het huishouden minus 15% overheadkosten, tenzij hiervoor geen passende ondersteuning kan worden ingekocht.

Artikel 8.3.4: Verantwoording pgb

De gemeente kan de inwoner vragen om duidelijk te maken hoe het pgb is besteed en welke resultaten de hulp voor de inwoner heeft gehad. De inwoner is verplicht die informatie te geven. De gemeente kan daarvoor een formulier vaststellen.

Artikel 8.3.5: Opschorten pgb

1.De gemeente kan aan de Sociale Verzekeringsbank (SVB) vragen om de betaling uit het pgb helemaal of gedeeltelijk uit te stellen totdat een besluit is genomen om het pgb weer voort te zetten of in te trekken. Dit kan de gemeente doen als zij een sterk vermoeden heeft dat: de inwoner onjuiste of onvolledige informatie heeft verstrekt, terwijl het verstrekken van de juiste of volledige informatie zou hebben geleid tot een andere beslissing van de gemeente; de inwoner niet voldoet aan de voorwaarden die hoorden bij het ontvangen van het pgb; of als de inwoner het pgb niet of voor een ander doel heeft gebruikt.

Paragraaf 8.4: Bijdrage in de kosten

[Wmo] De inwoner betaalt een bijdrage in de kosten voor hulp-op-maat, zolang de inwoner gebruik maakt van die hulp of voor de periode waarvoor een pgb is verstrekt. Gaat het om een product, dan betaalt de inwoner een bijdrage totdat de kostprijs is betaald. De inwoner betaalt de bijdrage per maand aan het CAK. De hoogte van deze periodieke bijdrage is gelijk aan het bedrag dat genoemd is in artikel 2.1.4 lid 3 en artikel 2.1.4a lid 4 Wmo 2015. De inwoner die gebruik maakt van het collectief taxivervoer met korting betaalt aan de gemeente een eigen bijdrage. Het college stelt jaarlijks de hoogte van deze bijdrage vast in de nadere regels maatschappelijke ondersteuning. De kostprijs van een product of dienst wordt als volgt bepaald: Voor hulp-op-maat in natura of voor een algemene voorziening uit deze verordening: door een aanbesteding, na het raadplegen van aanbieders, na overleg met de aanbieder of door de aanbieder zelf; Voor een hulpmiddel of woningaanpassing, is voor de kostprijs ook van belang of de inwoner dit product krijgt in bruikleen, huur of eigendom. De kostprijs is inclusief de kosten van verzekeringen, beheer en onderhoud; Voor hulp-op-maat in de vorm van een pgb is de kostprijs gelijk aan de hoogte van het pgb. Gaat het om de kosten van een woningaanpassing voor een minderjarige inwoner, dan betalen de onderhoudsplichtige ouders de bijdrage. Die verplichting geldt ook voor: de ouder tegen wie een vaderschapsactie is ingesteld en de rechter dit verzoek heeft toegewezen (artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek); en voor degene die samen met de ouder het gezag uitoefent over een minderjarige inwoner, maar die niet zelf een ouder is. De gemeente vraagt geen bijdrage voor: hulp-op-maat aan inwoners die gehuwd zijn of een gezamenlijke huishouding voeren en waarvan 1 van de partners de AOW-leeftijd nog niet heeft; een rolstoel voor dagelijks zittend gebruik en het onderhoud daarvan; ondersteuning bij verhuizing en herinrichting van de nieuwe woning; herstelgerichte ondersteuning.

Artikel 9.5.1: Beëindiging voorziening

[Jeugdwet, Wmo, PW, IOAW, IOAZ, Wgs, Llv, Gemeentewet] De gemeente kan een voorziening geheel of gedeeltelijk beëindigen als dat in de wet of in deze verordening is aangegeven. De voorziening kan in ieder geval worden beëindigd, vanaf het moment dat: de voorziening niet langer passend of nodig is; de inwoner zich niet houdt aan voorwaarden en verplichtingen die aan de voorziening zijn verbonden; de gemeente niet langer kan beoordelen of de inwoner in aanmerking komt voor de voorziening, omdat de inwoner onvoldoende of onjuiste informatie geeft, of onvoldoende meewerkt aan een onderzoek naar het recht op de voorziening; de voorziening is verstrekt op grond van onjuiste of onvolledige gegevens van de inwoner; de voorziening voor een ander doel wordt gebruikt dan bedoeld; of de gemeentelijke beleidsregels of nadere regels worden gewijzigd en de inwoner daarom niet meer in aanmerking komt voor een voorziening. De gemeente houdt wel rekening met een redelijke overgangsperiode. De voorziening kan met terugwerkende kracht worden beëindigd (ingetrokken). De gemeente trekt dan het toekenningsbesluit in. De gemeente kan een besluit om een pgb toe te kennen intrekken, als de inwoner het pgb niet binnen 6 maanden na toekenning heeft gebruikt om de voorziening te betalen waarvoor het pgb is bestemd, tenzij: de gemeente een langere termijn heeft bepaald; of de inwoner niet te verwijten is dat hij het pgb niet binnen die termijn heeft gebruikt.

Artikel 3: Pgb tarieven

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre

1.De tarieven voor een pgb bedragen maximaal: Omschrijving | Eenheid | Pgb-tarief Ondersteuning door niet professional | Uur | €21,19 Huishoudelijke ondersteuning door professional | Uur | € 36,21 Begeleiding individueel basis door professional | Uur | €65,24 Begeleiding individueel extra door professional | Uur | €74,10 Logeren/tijdelijk verblijf door professional | Etmaal | €178,16 Begeleiding groep belevingsgericht door professional | Dagdeel | €40,72 Begeleiding groep ontwikkelgericht | Dagdeel | €51,63 Begeleiding individueel Beschermd Thuis | Uur | €82,93 Vervoer door professional | Etmaal | €20,53 2.Voor de berekening van de pgb-tarieven voor professionele hulp zijn de ZIN-tarieven gebruikt die op het moment van vaststellen van deze nadere regels bekend zijn. Als de ZIN tarieven gewijzigd worden gedurende dit kalenderjaar, dan worden de pgb-tarieven niet gewijzigd dit kalenderjaar. 3.Voor de berekening van de pgb-tarieven voor niet professionele hulp zijn de CAO’s toegepast die op het moment van vaststellen van deze nadere regels gelden. Wijzigingen na vaststelling van deze tarieven in de CAO’s zijn geen reden om het pgb-tarief te wijzigen dit kalenderjaar.

Artikel 5: Pgb voor uitzonderlijke vergoeding bij eigen vervoer

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre

In het geval de cliënt door de beperkingen extra ritten met eigen auto maakt en daardoor meer kosten maakt, in relatie tot het eerdere verplaatsingspatroon, is het mogelijk om de meerkosten via een pgb te declareren. Deze meerkosten zijn gebaseerd op; een kilometerprijs voor gebruik eigen auto van € 0,31 (Nibudcijfers juni 2025, bewerking juni 2025, kilometerprijs variabele kosten voor een middenklasse auto).

Paragraaf 4.3: Pgb voor voorzieningen

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre

Het pgb dient in beginsel toereikend te zijn om hulp-op-maat voorziening aan te schaffen. Bij het bepalen van het bedrag van de hulp-op-maat voorziening wordt uitgegaan van het bedrag dat de hulp-op-maat voorziening bij verstrekking in natura zou kosten. Daarbij wordt uitgegaan van de goedkoopste uitvoering en van de vaste categorieprijzen vastgesteld op basis van de tarieven van de gecontracteerde leveranciers. Hierin zijn ook kortingen verwerkt. Deze korting wordt doorberekend naar het pgb. Het is immers niet de bedoeling dat een pgb meer geld kost dan verstrekking in natura. Overigens zijn er met de genoemde leveranciers afspraken gemaakt dat budgethouders tegen dezelfde prijs en voorwaarden voorzieningen kunnen aanschaffen als het college, mits men duidelijk aangeeft een Wmo-budgethouder te zijn. Dit kan blijken uit het vertonen van de door het college afgegeven beschikking. Voor hulp-op-maat voorziening waarvoor geen vaste categorieprijzen gelden wordt het pgb vastgesteld op basis van één of meerdere offertes, opgevraagd door de inwoner, en/of door een verkenning dan wel kennis van de markt door het college. Het pgb wordt zo nodig verhoogd met een bedrag voor het onderhoud, de reparaties van de voorziening en eventueel de WA-verzekering. Ook hier geldt als uitgangspunt, dat wordt aangesloten bij de tarieven van gecontracteerde leveranciers en aanbieders in geval de voorziening in natura zou zijn verstrekt.

Paragraaf 4.4: Pgb voor diensten

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre

Bij diensten gaat het om de betaling van tijd aan dienstverleners. De uitbetaling zal dan ook plaats vinden per uur, dagdeel of etmaal. Bij de vaststelling van het tarief wordt onderscheid gemaakt tussen dienstverlening via professionele hulp en de dienstverlening door niet-professionele hulp. De berekening van de hoogte van een pgb professional is gebaseerd op de tarieven van zorg in natura. Een pgb professional kan goedkoper zijn dan zorg in natura omdat er minder overheadkosten zijn. De pgb-tarieven zijn door het college vastgesteld in de Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre. Voor de dienstverlening door niet-professionele hulp geldt een lager tarief. Mantelzorg is vrijwillig en onbetaald. Van mantelzorg is geen sprake als de zorgverlener voor zijn diensten een betaling verlangt. Professionele hulp In de Verordening Sociaal domein staat dat er sprake is van een professionele hulp als: degene die in dienst is van een instelling en bedrijfsmatig de hulp verleent en ingeschreven staat in het Handelsregister. Bovendien moet deze persoon de diploma’s hebben die nodig zijn om de hulp te kunnen bieden. Iemand die als zelfstandige zonder personeel beroepsmatig de hulp verleent en ingeschreven staat in het Handelsregister. Bovendien moet deze persoon de diploma’s hebben die nodig zijn om de hulp te kunnen bieden. Het college gaat bij de beoordeling of een persoon de juiste diploma’s of EVC-certificaat heeft uit van een afgeronde opleiding gericht op Zorg en Welzijn die is opgenomen in het: Centraal Register Opleidingen Hoger Onderwijs (CROHO) of Centraal Register Beroepsopleidingen (CREBO) of Nationaal Kenniscentrum EVC (minimaal MBO-4 niveau) Niet professionele hulp Iemand is een niet professionele hulp als: diegene al dan niet uit het sociaal netwerk, die niet aan de voorwaarden van een professionele hulp voldoet. Diegene familie is in de 1e of 2de lijn. Dit geldt ook al diegenen uit netwerk die wel professionele kwalificaties heeft. Verklaring Omtrent Gedrag voor Natuurlijke Personen (VOG NP) De hulpverlener kan een ‘Verklaring Omtrent Gedrag voor Natuurlijke Personen’ (VOG NP), specifiek screeningsprofiel 45, ‘Gezondheidszorg en welzijn van mens en dier’ en indien van toepassing profiel 84 ‘Belast zijn met zorg voor minderjarigen’ overleggen. De verklaring mag bij aanvang niet ouder zijn dan 3 maanden voor de datum van de aanvraag en niet ouder zijn dan drie jaren.

Artikel 2.2.2: Gesprek en onderzoek

1.De medewerker bespreekt met de inwoner de hulpvraag en het effect dat de inwoner met de hulpvraag wil bereiken. De medewerker onderzoekt: de behoefte van de inwoner: wat is er nodig? de persoonlijke situatie van de inwoner: hoe ziet die eruit en wat betekent dit voor het gewenste effect? de (on)mogelijkheden van de inwoner: (hoe) kan de inwoner zelf bijdragen aan de oplossing van het probleem? de omgeving van de inwoner: welke hulp kan het sociale netwerk of kunnen andere organisaties bieden? de rol van de gemeente: welke hulp kan de gemeente bieden? de rol van de inwoner: welke rechten en plichten heeft de inwoner? Informatie die de medewerker na het gesprek ontvangt, betrekt de medewerker bij zijn onderzoek. 2.Het gesprek kan telefonisch plaatsvinden als dat voldoende is voor het beoordelen van de hulpvraag. 3.Als het nodig is betrekt de medewerker ook anderen bij het gesprek. Als de inwoner mantelzorg krijgt, gaat de gemeente na of er maatregelen genomen moeten worden om die mantelzorger te ondersteunen. 4.Gaat het om Wmo- of jeugdhulp, dan informeert de medewerker de inwoner over de mogelijkheden om te kiezen voor een persoonsgebonden budget (pgb). 5.Gaat het om Wmo-hulp, dan informeert de medewerker de inwoner over een bijdrage in de kosten.

Artikel 2.4.1: Inhoud besluit

[Jeugdwet, Wmo, PW, IOAW, IOAZ, Wgs, Llv, Awb] De gemeente legt in een brief uit wat het besluit is, en stuurt deze brief naar de inwoner. Als de inwoner een vertegenwoordiger heeft, dan wordt de brief naar die persoon gestuurd. In het besluit staat of de gemeente wel of geen hulp geeft. Als de gemeente hulp geeft, staat in het besluit ook of de hulp in natura, in de vorm van een pgb, in geld of op een andere manier wordt gegeven. Geeft de gemeente de hulp ‘in natura’ (dat is een dienst of product), dan staat in het besluit in ieder geval: wat de hulp inhoudt en wat het doel van de hulp is; wanneer de hulp ingaat en hoe lang de hulp duurt; hoe en door wie de hulp wordt gegeven; en welke voorwaarden en verplichtingen er voor de hulp gelden. Geeft de gemeente de hulp in de vorm van een pgb, dan staat in het besluit in ieder geval: voor welke hulp het pgb bedoeld is; wat het doel is van die hulp; hoe hoog het pgb is en hoe dat berekend is; wanneer het pgb ingaat en wanneer het pgb eindigt; hoe de inwoner duidelijk maakt hoe hij het pgb heeft besteed; en welke voorwaarden en verplichtingen er voor het pgb gelden. Geeft de gemeente de hulp in de vorm van geld, dan staat in het besluit in ieder geval: hoeveel het is; voor welk doel het geld wordt gegeven; wanneer het geld wordt betaald; hoe vaak het geld wordt betaald; en welke voorwaarden en verplichtingen er gelden voor het uitgeven van geld. De gemeente informeert de inwoner in het besluit ook over een eventuele bijdrage in de kosten.

Paragraaf 6.1: Uitgangspunten

Ouders zijn er zelf verantwoordelijk voor dat kinderen naar school gaan. Ouders kunnen bij de gemeente een aanvraag doen voor hulp bij het vervoer van hun kind, van de woning naar school. De hulp van de gemeente heet een vervoersvoorziening. Het kan gaan om een vergoeding voor reiskosten of om aangepast vervoer dat wordt geregeld door de gemeente, zoals een taxibusje. Het is mogelijk dat ouders van kinderen op het basisonderwijs een deel van de kosten zelf moeten betalen. Dat is de eigen bijdrage en wordt geregeld in artikel 6.4.1 van deze verordening. Als ouders een vervoersvoorziening krijgen en het kind wordt meerderjarig, dan wordt de vervoersvoorziening niet langer aan de ouders verstrekt. Het kind kan dan zelf in aanmerking komen voor een vervoersvoorziening, als hij zelf aan de voorwaarden uit artikel 6.3 voldoet.

Paragraaf 6.2: Onderzoek

De gemeente onderzoekt of ouders in aanmerking kunnen komen voor een vervoersvoorziening. Als dat zo is gaat de gemeente na welke voorziening er nodig is. De gemeente onderzoekt dan met welk vervoermiddel het kind kan reizen en welke route naar school de kortste veilige route voor het kind is. Ook gaat de gemeente na of er begeleiding nodig is bij het reizen. Voor het bepalen van de route naar school maakt de gemeente gebruik van de actuele routeplanner van de ANWB. De gemeente berekent wat de kortste afstand is van de woning dan wel de opstapplaats van het kind naar school. Gaat het kind naar de basisschool of een speciale school voor basisonderwijs, dan onderzoekt de gemeente in bepaalde gevallen ook hoe hoog het inkomen van de ouders is. Dat is nodig om te bepalen of ouders een eigen bijdrage moeten betalen.

Paragraaf 6.4: Vorm en hoogte van de vervoersvoorziening

De gemeente bepaalt de vervoersvoorziening aan de hand van de afstand tussen de woning of de opstapplaats en de dichtstbijzijnde toegankelijke school. Gaat het om een speciale school voor basisonderwijs, dan wordt de vervoersvoorziening vastgesteld over de afstand tussen de woning van het kind en de dichtstbijzijnde toegankelijke speciale school voor basisonderwijs in het samenwerkingsverband van de school waar het kind vandaan komt, of een andere speciale school voor basisonderwijs in dat samenwerkingsverband, als het vervoer naar die school voor de gemeente minder zou kosten dan het vervoer naar de dichtstbijzijnde speciale school voor basisonderwijs. Als aan de voorwaarden is voldaan, stemt de gemeente de vervoersvoorziening af op de goedkoopste en meest passende manier van reizen, afgestemd op de mogelijkheden van het kind: Als het kind naar school kan fietsen (eventueel met begeleiding), dan krijgen de ouders een vergoeding voor het gebruik van de fiets. Kan het kind niet fietsen naar school, ook niet met begeleiding, dan kunnen de ouders een vergoeding krijgen voor het openbaar vervoer. Als ouders in aanmerking komen voor aangepast vervoer, dan kunnen ouders daarvan gebruik maken voor het vervoer van hun kind. Ouders kunnen het kind ook zelf vervoeren, als de gemeente toestemming geeft. Volgt het kind basisonderwijs, dan betalen de ouders de reiskosten soms zelf (zie artikel 6.4.1). Ouders komen in aanmerking voor aangepast vervoer als: het kind met het openbaar vervoer meer dan anderhalf uur onderweg is en de reistijd met aangepast vervoer teruggebracht kan worden tot 50% van de reistijd met het openbaar vervoer. openbaar vervoer naar school ontbreekt en het kind niet met de fiets naar school kan (ook niet met begeleiding). het kind niet begeleid kan worden door de ouders of anderen, of begeleiding heeft grote nadelen voor het gezin en een andere oplossing is niet mogelijk. het kind langdurige beperkingen heeft waardoor hij niet met het openbaar vervoer kan reizen (ook niet met begeleiding). Aan het toekennen van een vervoersvoorziening in de vorm van aangepast vervoer kan de voorwaarde worden verbonden dat het kind deelneemt aan leerprojecten voor het gebruik van het openbaar vervoer of de fiets. Het aangepast vervoer vindt plaats in aansluiting op de standaard schooldagen en schooltijden zoals deze zijn opgenomen in de schoolgids van de school waar het kind heen gaat. Tenzij de ouders toereikend bewijs aanleveren waaruit blijkt dat de mogelijke lesuren van het kind vanwege de structurele handicap afwijken van de standaard schooltijden. Wanneer een kind onaanvaardbaar gedrag laat zien tijdens het aangepast vervoer en daarbij de veiligheid van zichzelf of anderen in gevaar brengt, kan de gemeente tijdelijk of voor de rest van het schooljaar weigeren het kind mee te laten reizen in het aangepast vervoer. Als een begeleider meerdere kinderen begeleidt, dan vergoedt de gemeente de reiskosten van 1 begeleider. Bestaat de vervoersvoorziening uit een vergoeding voor de reiskosten, dan is de hoogte van die vergoeding afhankelijk van de reisafstand naar de dichtstbijzijnde voor het kind toegankelijke school. De reisafstand wordt bepaald via de kortste veilige route op basis van de routeplanner van de ANWB. Als de ouders recht hebben op andere (gedeeltelijke) vergoedingen voor de reiskosten van het kind, trekt de gemeente deze vergoedingen af van de vergoeding die de gemeente geeft. Bij aangepast vervoer brengt de gemeente dan een bedrag (de eigen bijdrage) bij de ouders in rekening. De vergoeding van de gemeente voor het gebruik van een eigen vervoermiddel wordt berekend op basis van een kilometervergoeding voor dat vervoermiddel, afgeleid van de laatst bekende Reisregeling binnenland. Als aanspraak zou bestaan op vergoeding op basis van de kosten van het openbaar vervoer dan bekostigt de gemeente een bedrag op basis van de kosten van het openbaar vervoer. Als ouders meerdere kinderen tegelijk met de auto vervoeren, dan verstrekt de gemeente eenmaal de kilometervergoeding voor de auto, afgeleid van de laatst bekende Reisregeling binnenland.

Artikel 6.4.1: Bijzondere regeling vervoer naar basisonderwijs

1.Is het jaarinkomen van de ouders in het peiljaar hoger dan € 31.500,- per jaar, dan trekt de gemeente per kind de kosten voor de eerste 6 kilometer per rit met het openbaar vervoer af van de vergoeding aan de ouders. Het gaat om de kosten voor het gebruik van een OV-chipkaart of een andere OV-betaalmogelijkheid door het kind en een eventuele begeleider. Ook als er geen openbaar vervoer beschikbaar is of als er geen gebruik wordt gemaakt van het openbaar vervoer, trekt de gemeente dit bedrag af van de vergoeding. Bij aangepast vervoer moeten de ouders dit bedrag aan de gemeente betalen (eigen bijdrage). Deze regeling geldt voor kinderen die naar de basisschool gaan. 2.Is de reisafstand naar de dichtstbijzijnde toegankelijke basisschool meer dan 20 kilometer, dan betalen ouders de reiskosten voor een deel zelf of helemaal zelf (eigen bijdrage). Als de gemeente zorgt voor aangepast vervoer, dan betalen de ouders de eigen bijdrage aan de gemeente. Als het kind op een andere manier wordt vervoerd, dan wordt de eigen bijdrage afgetrokken van de vergoeding die de ouders van de gemeente krijgen. De hoogte van de eigen bijdrage wordt per gezin per schooljaar berekend en hangt af van het inkomen van de ouders in het peiljaar: Inkomen in euro’s (schooljaar 2025-2026) | Eigen bijdrage in euro’s (schooljaar 2025-2026) € 0- € 42.000 | Nihil € 42.000- € 50.000 | € 185 € 50.000- € 58.000 | € 820 € 58.000- € 65.000 | € 1.520 € 65.000- € 74.500 | € 2.230 € 74.500- € 81.500 | € 2.990 € 81.500 en verder | Voor elke extra € 5.000: € 715 erbij 3.De gemeente stopt de vervoersvoorziening als ouders de eigen bijdrage niet (langer) betalen aan de gemeente. 4.De gemeente past de bedragen van de inkomensgrenzen in het eerste en tweede lid, en van de eigen bijdragen in het tweede lid, jaarlijks aan (indexering). De gemeente volgt daarbij de wijzigingen die de VNG aan de gemeente doorgeeft. 5.Voor ouders van kinderen die vanwege langdurige beperkingen niet zelfstandig met het openbaar vervoer kunnen reizen gelden de regelingen in dit artikel niet. Zij betalen geen eigen bijdrage.

Paragraaf 8.4: Bijdrage in de kosten

[Wmo] De inwoner betaalt een bijdrage in de kosten voor hulp-op-maat, zolang de inwoner gebruik maakt van die hulp of voor de periode waarvoor een pgb is verstrekt. Gaat het om een product, dan betaalt de inwoner een bijdrage totdat de kostprijs is betaald. De inwoner betaalt de bijdrage per maand aan het CAK. De hoogte van deze periodieke bijdrage is gelijk aan het bedrag dat genoemd is in artikel 2.1.4 lid 3 en artikel 2.1.4a lid 4 Wmo 2015. De inwoner die gebruik maakt van het collectief taxivervoer met korting betaalt aan de gemeente een eigen bijdrage. Het college stelt jaarlijks de hoogte van deze bijdrage vast in de nadere regels maatschappelijke ondersteuning. De kostprijs van een product of dienst wordt als volgt bepaald: Voor hulp-op-maat in natura of voor een algemene voorziening uit deze verordening: door een aanbesteding, na het raadplegen van aanbieders, na overleg met de aanbieder of door de aanbieder zelf; Voor een hulpmiddel of woningaanpassing, is voor de kostprijs ook van belang of de inwoner dit product krijgt in bruikleen, huur of eigendom. De kostprijs is inclusief de kosten van verzekeringen, beheer en onderhoud; Voor hulp-op-maat in de vorm van een pgb is de kostprijs gelijk aan de hoogte van het pgb. Gaat het om de kosten van een woningaanpassing voor een minderjarige inwoner, dan betalen de onderhoudsplichtige ouders de bijdrage. Die verplichting geldt ook voor: de ouder tegen wie een vaderschapsactie is ingesteld en de rechter dit verzoek heeft toegewezen (artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek); en voor degene die samen met de ouder het gezag uitoefent over een minderjarige inwoner, maar die niet zelf een ouder is. De gemeente vraagt geen bijdrage voor: hulp-op-maat aan inwoners die gehuwd zijn of een gezamenlijke huishouding voeren en waarvan 1 van de partners de AOW-leeftijd nog niet heeft; een rolstoel voor dagelijks zittend gebruik en het onderhoud daarvan; ondersteuning bij verhuizing en herinrichting van de nieuwe woning; herstelgerichte ondersteuning.

Artikel 1: Bijdrage in de kosten maatwerkvoorziening

Uit: Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre

1.De bijdrage in de kosten is verschuldigd met inachtneming van de regels dat genoemd wordt in artikel 2.1.4. lid 3 Wmo 2015 (algemene voorziening) en 2.1 4a, lid 4 Wmo 2015 (maatwerkvoorzieningen). 2.Voor maatwerkvoorzieningen bedraagt de hoogte van de bijdrage voor een of meerdere voorzieningen tezamen € 21,80 per maand. In aantal gevallen is geen eigen bijdrage verschuldigd. 3.De bijdrage in de kosten wordt vastgesteld en geïnd door het Centraal Administratie Kantoor (CAK). 4.Voor de volgende maatwerkvoorzieningen wordt geen eigen bijdrage in de kosten geïnd: Rolstoelen Een pgb voor meerkosten bij eigen vervoer Een bijdrage voor de ondersteuning bij verhuizing en herinrichting Collectief taxivervoer (ZOOV) Herstelgerichte ondersteuning 5.De cliënt die met korting gebruik maakt van het collectief taxivervoer (ZOOV) is een jaarlijkse bijdrage van € 60,- verschuldigd. 6.Voor kinderen en jongeren tot 18 jaar wordt geen bijdrage in de kosten geïnd met uitzondering van een woningaanpassing waarbij deze via de ouders/verzorgers wordt geïnd. 7.De bijdrage in de kosten overstijgt niet de kostprijs van de maatwerkvoorziening. 8.Indien een maatwerkvoorziening niet in eigendom wordt verstrekt wordt een bijdrage in de kosten opgelegd gedurende de periode waarvoor de maatwerkvoorziening wordt verstrekt. 9.Indien het dienstverlening betreft, wordt een bijdrage in de kosten opgelegd zolang de dienst geleverd wordt.

Paragraaf 6.5: Huishoudelijke ondersteuning en persoonlijke verzorging

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre

Een aantal taken die horen bij de huishoudelijke ondersteuning kunnen in de praktijk worden onder gebracht bij persoonlijke verzorging of ondersteuning. Dit is veelal het geval bij verzorging van inwonende kinderen en de maaltijdverzorging.

Artikel 2.3.2: Voorwaarden voor hulp-op-maat

[Jeugdwet, Wmo, PW, Wgs] Vraagt de inwoner hulp die speciaal is afgestemd op de inwoner (hulp-op-maat), dan gelden in ieder geval de volgende voorwaarden: De hulp is noodzakelijk om (1 van) de doelen van de in 1.1 genoemde wetten te bereiken; De inwoner heeft geen mogelijkheden om het gewenste effect op eigen kracht te bereiken. Hij kan dit effect ook niet op andere manieren bereiken, zoals met de inzet van gebruikelijke hulp van huisgenoten, met mantelzorg, met hulp vanuit het sociale netwerk, met algemeen gebruikelijke voorzieningen of met behulp van andere voorzieningen of organisaties; en De hulp is geschikt om het gewenste effect te bereiken en past bij de persoonlijke situatie van de inwoner. Voor sommige vormen van hulp zijn er in de wet of in deze verordening extra voorwaarden gesteld. De hulp-op-maat is niet duurder dan nodig en duurt niet langer dan nodig is. De gemeente kiest daarom voor de goedkoopste voorziening die geschikt is om het gewenste effect te bereiken. De gemeente kan hulp-op-maat in ieder geval weigeren als: de hulpvraag het gevolg is van verwijtbaar gedrag van de inwoner, en hij deze hulpvraag had kunnen voorkomen; of als de inwoner de gevraagde hulp zelf al heeft ingeroepen of ingekocht, voordat de gemeente een besluit heeft genomen, tenzij de gemeente daarvoor toestemming heeft verleend; of als de gemeente de noodzaak van de hulp niet kan vaststellen.

Artikel 2.3.4: Beoordelen aanvraag

[Jeugdwet, Wmo, PW, IOAW, IOAZ, Wgs, Llv, Awb] Bij het beoordelen van de aanvraag betrekt de gemeente alle gegevens die van belang zijn. Het gaat onder meer om gegevens over: de behoeften van de inwoner; de (on)mogelijkheden van de inwoner; de persoonlijke situatie van de inwoner; de mogelijkheden van het sociale netwerk, andere organisaties en de gemeente. Om te bepalen of de gemeente hulp verleent, volgt de gemeente in principe de volgende stappen Stap 1: De gemeente stelt eerst vast wat de hulpvraag van de inwoner is en welk effect de inwoner daarmee wil bereiken. Stap 2: De gemeente stelt hierna vast welke problemen, beperkingen of (on)mogelijkheden, er precies zijn die van belang zijn voor het beoordelen van de hulpvraag. Stap 3: De gemeente brengt in kaart welke hulp nodig is. Stap 4: De gemeente onderzoekt wat de inwoner zelf kan doen om het probleem op te lossen (eigen kracht), bijvoorbeeld met gebruikelijke hulp, met algemeen gebruikelijke voorzieningen, met hulp van anderen uit het sociale netwerk of van andere organisaties, of met andere voorzieningen. Stap 5: De gemeente bepaalt welke (aanvullende) hulp de gemeente kan geven om het probleem op te lossen en het gewenste effect te bereiken.

Artikel 3.4.1: Proefplaatsing

[PW, IOAW, IOAZ] De gemeente kan een uitkeringsgerechtigde inwoner bij wijze van proef tijdelijk laten werken bij een werkgever. Deze inwoner houdt zijn uitkering tijdens die periode. Bij het aanbieden van een proefplaatsing betrekt de gemeente de mogelijkheden, interesses en vaardigheden van de inwoner. Het doel van de proefplaatsing is dat de werkgever kan kijken of de inwoner geschikt is voor het werk. Als de inwoner geschikt is voor het werk volgt er een dienstverband. Dit is een voorwaarde bij een proefplaatsing. Het werk mag geen andere werknemers bij hetzelfde bedrijf verdringen. Ook mag er geen oneerlijke concurrentie ontstaan met andere organisaties. De proefplaatsing is alleen mogelijk als de werkgever de inwoner goed begeleidt tijdens de proefplaatsing. Hierover worden afspraken gemaakt voor de start van de proefplaatsing. Wordt de proefplaatsing niet omgezet in een dienstverband dan moet de werkgever uitleggen wat hij heeft gedaan om de inwoner te begeleiden. De duur van de proefplaatsing hangt af van de duur van het dienstverband. Normaal duurt de proefplaatsing twee maanden. Met een goede reden is er de mogelijkheid tot het verlengen van de proefplaatsing met maximaal vier maanden. Bij een proefplaatsing van twee maanden volgt een dienstverband van minstens van zes maanden. Bij een proefplaatsing tussen de twee tot zes maanden volgt een dienstverband van minimaal twaalf maanden. De gemeente weigert de toestemming bedoeld in het eerste lid, als direct na de proefplaatsing sprake is van een dienstverband met plaatsingssubsidie.

Artikel 3.4a.1: Aanvraag persoonlijke ondersteuning bij werk en andere voorzieningen

[PW, IOAW, IOAZ] De gemeente kan op eigen initiatief of op aanvraag persoonlijke ondersteuning bij werk en overige voorzieningen verstrekken aan een inwoner met een arbeidsbeperking. Bij de toekenning van persoonlijke ondersteuning bij werk en overige voorzieningen is er sprake van individueel maatwerk. Verder gelden, naast artikel 2.3.2., de volgende voorwaarden: de inwoner behoort tot de doelgroep en is minimaal achttien jaar oud, tenzij hij praktijkonderwijs (pro)- of voortgezet speciaal onderwijs (vso) heeft gevolgd; de inwoner kan zonder deze vorm van ondersteuning niet werken; de voorziening komt niet in aanmerking voor vergoeding vanuit de UWV-werkvoorzieningen (www.uwv.nl/particulieren/voorzieningen); het gaat niet om een algemeen beschermingsmiddel waarvoor de werkgever verantwoordelijk is; het gaat niet om een mee te nemen voorziening die tot de standaarduitrusting van de werkgever behoort of algemeen gebruikelijk is in een organisatie; de kosten van de voorziening moeten proportioneel zijn, dat wil zeggen dat de investering in de voorziening moet opwegen tegen de opbrengsten uit het werk dan wel de opbrengsten van uitstroom naar werk. De aanvraag voor persoonlijke ondersteuning bij werk moet binnen 26 weken na de start van de arbeidsovereenkomst zijn ontvangen. Behalve als bij de start van de arbeidsovereenkomst de noodzaak voor ondersteuning nog niet bekend kon zijn. De gemeente kan een deskundig advies inwinnen als dit nodig is om een aanvraag te beoordelen. De gemeente spreekt met de werkgever en werknemer af op welke manier de ondersteuning wordt geboden en tot wanneer. De gemeente legt dit vast in een beschikking.

Paragraaf 5.1: Uitgangspunten

Het is belangrijk dat inwoners zo lang mogelijk zelfstandig kunnen wonen, de normale dagelijkse activiteiten kunnen doen en een huishouden kunnen voeren. Dat is in de eerste plaats een verantwoordelijkheid van de inwoner zelf. Het kan zijn dat een inwoner hulp nodig heeft, vanwege een beperking of door een langdurig psychisch of een psychosociaal probleem. Die inwoner kan aan de gemeente hulp vragen als hij zelf geen oplossing kan vinden voor zijn problemen. De hulp kan verschillende vormen hebben. Gaat het om hulp-op-maat, dan zijn er wel enkele voorwaarden. Die zijn te vinden in artikel 2.3.2. De hulp moet daarnaast langdurig nodig zijn. Als de inwoner beschermd wonen of opvang nodig heeft, dan moet de hulp van de gemeente eraan bijdragen dat de inwoner zichzelf zo snel mogelijk weer kan redden in de samenleving. De gemeente geeft alleen hulp-op-maat, als dat nodig en passend is. De inwoner kan daarom in elk geval geen hulp krijgen, als: de inwoner zijn beperkingen zelf kan oplossen of verminderen door zijn dagelijks leven anders te organiseren, bijvoorbeeld bij de huishoudelijke taken; de inwoner gebruik kan maken van een andere wettelijke regeling of een andere voorziening, van eigen kracht, mantelzorg, gebruikelijke hulp, algemeen gebruikelijke voorzieningen of van zijn sociale netwerk; de hulp niet bijdraagt aan de zelfredzaamheid en participatie; de inwoner onvoldoende meewerkt, zodat de gemeente niet kan vaststellen of de voorziening noodzakelijk is; de voorziening niet hoofdzakelijk voor de inwoner is bedoeld; het om vervanging van een voorziening gaat waarvan de normale afschrijvingstermijn nog niet is verstreken. Een vervangende voorziening is wel mogelijk, als: de eerder afgegeven voorziening onbruikbaar is geworden buiten de schuld van de inwoner om; of de voorziening geen oplossing meer is voor de hulpvraag van de inwoner; of als de inwoner de voorziening geheel of gedeeltelijk zelf betaalt. de voorziening niet noodzakelijk was geweest wanneer de inwoner rekening had gehouden met zijn beperkingen.

Paragraaf 3.3: Algemeen gebruikelijke voorzieningen

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Oost Gelre

Het college hoeft geen hulp-op-maat te verstrekken wanneer diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen of andere maatregelen die naar hun aard algemeen gebruikelijk zijn uitkomst kunnen bieden voor de inwoner. Bij de beoordeling van de vraag of een voorziening algemeen gebruikelijk is, moet het college altijd onderzoeken of de voorziening financieel gedragen kan worden door iemand met een inkomen op minimumniveau. Er wordt hierbij aangesloten bij de draagkracht criteria van de bijzondere bijstand voor duurzame gebruiksgoederen (bijstandsnormx5%x36 mnd.). Aanvullend hierop kunnen de volgende criteria een rol spelen: Is de voorziening in de reguliere handel verkrijgbaar? Is de prijs van de voorziening vergelijkbaar met soortgelijke producten die algemeen gebruikelijk worden geacht? Is de voorziening specifiek ontworpen voor mensen met een beperking? Is de voorziening naar algemeen aanvaarde maatschappelijke opvattingen gangbaar is onder de gehele bevolking. Bij het onderzoek naar de vraag of een voorziening algemeen gebruikelijk is, mag het inkomen en/of vermogen van de inwoner geen rol spelen.