Wmo in Berg en Dal: traplift en woningaanpassing

Verhuizen of aanpassen

Bij woningaanpassingen boven een bedrag van € 20.000,- wordt onderzocht of een verhuizing naar een meer passende woning een doelmatige oplossing kan zijn.

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2026, paragraaf 3.2, geldt sinds 17 september 2026 (CVDR766575_1).

2.De omvang van een pgb voor een hulpmiddel of traplift is gelijk aan de kostprijs van de goedkoopst passende maatwerkvoorziening.

Uit: Verordening maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2026, artikel 12, geldt sinds 18 juni 2026 (CVDR763004_1).

3.De omvang van een pgb voor een woningaanpassing (niet zijnde een traplift) is gelijk aan het bedrag vermeld in offerte en factuur aangeleverd door de cliënt.

Uit: Verordening maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2026, artikel 12, geldt sinds 18 juni 2026 (CVDR763004_1).

Het college rekent de volgende uitgaven tot kosten van een woonvoorziening: de administratie- en begeleidingskosten die de verhuurder maakt ten behoeve van het treffen van een voorziening, voor zover de kosten onder a t/m f meer bedragen dan € 1000,-, 10% van die kosten met een maximum van € 350,-;

Uit: Nadere regels voorzieningen Maatschappelijke Ondersteuning en Jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2016, artikel 6, geldt sinds 16 januari 2016 (CVDR394059_1).

Het eenmalig persoonsgebonden budget is afhankelijk van de ouderdom van de te vervangen goederen: Een bedrag voor huurderving wordt verstrekt indien een leegstaande woning is aangepast of voor een inwoner met beperkingen adequaat te maken is voor een bedrag van meer dan € 6.800. De tegemoetkoming is gemaximeerd op zes maanden waarin de woning op verzoek van de gemeente wordt vrij gehouden en/of ten gevolge van het realiseren van de woningaanpassing niet bewoond kan worden en op basis van de netto (kale) huurprijs. In bijzondere gevallen kan het college deze periode verlengen met maximaal zes maanden. De extra tegemoetkoming is dan gelijk aan de kosten van de kale huur over deze periode.

Uit: Nadere regels voorzieningen Maatschappelijke Ondersteuning en Jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2016, artikel 6, geldt sinds 16 januari 2016 (CVDR394059_1).

2.Het college kan een beslissing tot verstrekking van maatschappelijke ondersteuning of jeugdhulp beëindigen, herzien dan wel intrekken als het college vaststelt dat: de cliënt zich niet heeft gehouden aan de voorschriften uit de bruikleenovereenkomst die hoort bij de voorziening.

Uit: Verordening maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2026, artikel 10, geldt sinds 18 juni 2026 (CVDR763004_1).

Voor de onderbouwing van de maatwerkvoorziening Huishoudelijke hulp, maken we gebruik van het HHM Normenkader Huishoudelijke Ondersteuning 2025 (2025, bureau HHM).

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2026, bijlage 1, geldt sinds 17 september 2026 (CVDR766575_1).

Het normenkader betreft de voor de hulp beschikbare totale tijd, inclusief de indirecte tijd die nodig is voor binnenkomen, afspraken maken, interactie met de inwoner en bijvoorbeeld het pakken en opruimen van schoonmaakmiddelen.

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2026, bijlage 1, geldt sinds 17 september 2026 (CVDR766575_1).

Het eenmalig persoonsgebonden budget dat per jaar verstrekt wordt voor gebruik van een (eigen) auto bedraagt € 0,19 per kilometer.

Uit: Nadere regels voorzieningen Maatschappelijke Ondersteuning en Jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2016, artikel 8, geldt sinds 16 januari 2016 (CVDR394059_1).

Het eenmalig persoonsgebonden budget dat per jaar verstrekt wordt voor gebruik van een taxi bedraagt (conform de maximumtarieven taxi 2014) € 2,12 per kilometer.

Uit: Nadere regels voorzieningen Maatschappelijke Ondersteuning en Jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2016, artikel 8, geldt sinds 16 januari 2016 (CVDR394059_1).

Het eenmalig persoonsgebonden budget dat per jaar verstrekt wordt voor gebruik van een rolstoeltaxi bedraagt (conform de maximumtarieven taxibus 2014) € 2,67 per kilometer.

Uit: Nadere regels voorzieningen Maatschappelijke Ondersteuning en Jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2016, artikel 8, geldt sinds 16 januari 2016 (CVDR394059_1).

Artikel 8: Afwijzingsgronden

1.Geen maatwerkvoorziening wordt verstrekt: voor zover de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk de beperkingen kan verminderen of wegnemen, of in zijn behoefte aan jeugdhulp kan voorzien; voor zover voor de hulpvraag van cliënt een voorliggende voorziening bestaat dan wel gebruik kan maken van voorzieningen op grond van andere wetten die een oplossing bieden voor de hulpvraag; voor zover de cliënt met gebruikmaking van algemene voorzieningen of andere voorzieningen de beperkingen kan verminderen of wegnemen, of in zijn behoefte aan jeugdhulp kan voorzien; als de voorziening algemeen gebruikelijk is; als cliënt voor de Wmo 2015 geen inwoner is van de gemeente Berg en Dal met uitzondering van beschermd wonen en opvang, of volgens het woonplaatsbeginsel in de Jeugdwet niet onder de verantwoordelijkheid van de gemeente Berg en Dal valt; als het om een voorziening gaat die de cliënt zelf al heeft gerealiseerd of geaccepteerd: vóór de melding; na de melding maar vóór datum van de beschikking, tenzij het college daarvoor schriftelijk toestemming heeft verleend of over die periode de noodzaak achteraf nog kan worden vastgesteld; voor zover de aanvraag gaat over een voorziening die al eerder aan cliënt is verstrekt en de normale afschrijvingstermijn van de voorziening nog niet verstreken is, tenzij sprake is van een situatie zoals bedoeld in artikel 7 lid 5; als de cliënt die maatschappelijke ondersteuning vraagt geen of onvoldoende eigen verantwoordelijkheid heeft getoond; voor zover er voor de cliënt geen aantoonbare meerkosten zijn in vergelijking met de situatie van voordat de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie ontstonden; voor zover de voorziening naar objectieve maatstaven niet als goedkoopst-adequate voorziening kan worden aangemerkt; voor zover de voorziening niet in overwegende mate op het individu is gericht. 2.Voor alle woonvoorzieningen geldt bovendien dat geen woonvoorziening wordt verstrekt: in het geval de beperkingen bij het normaal gebruik van de woning voortvloeien uit de aard van de in de woning gebruikte materialen; ten behoeve van hotels/pensions, trekkerswoonwagens, kloosters, tweede woningen, vakantie‐ en recreatiewoningen, ADL‐clusterwoningen en gehuurde kamers, met uitzondering van een voorziening voor verhuizing en inrichting; voor zover het gaat om voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten van woongebouwen die niet specifiek gericht zijn op personen met beperkingen en/of ouderen, behalve automatische deuropeners, hellingbanen, het verbreden van gemeenschappelijke toegangsdeuren, het aanbrengen van drempelhulpen of vlonders of het aanbrengen van een opstelplaats bij de toegangsdeur van de gemeenschappelijke ruimte; voor specifiek op personen met beperkingen en ouderen gerichte woongebouwen voor voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten of voorzieningen die bij (nieuw)bouw of renovatie zonder noemenswaardige meerkosten meegenomen kunnen worden; als de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn beperkingen op dat moment meest geschikte woning, tenzij daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is verleend door het college; als de noodzaak voor de maatwerkvoorziening het gevolg is van een verhuizing die niet noodzakelijk was vanwege de beperkingen bij de zelfredzaamheid of participatie. 3.Er is geen toegang tot de voorziening beschermd wonen als de cliënt uitsluitend (feitelijk) dakloos is of slachtoffer van huiselijk geweld. 4.De toegang tot opvang kan worden geweigerd wanneer: een cliënt zich (na toegang tot de opvangvoorziening) niet houdt aan de huisregels; een cliënt onveiligheid en overlast veroorzaakt; een cliënt niet bereid is om mee te werken aan een passend ondersteuningstraject; sprake is van een omstandigheid waardoor een opvangtraject geen geschikte vorm van maatschappelijke ondersteuning voor een cliënt is; een cliënt zich ernstig misdraagt jegens andere cliënten in de opvang of richting medewerkers van de opvanginstelling; de eigen bijdrage (na herhaaldelijke waarschuwingen) niet betaald wordt; in het geval van vrouwenopvang: er geen sprake is van huiselijk geweld en/of geweld in een afhankelijkheidsrelatie. 5.Geen pgb wordt verstrekt als niet voldaan is aan de voorwaarden voor een pgb zoals bedoeld in de artikelen in deze verordening.

Artikel 11: Algemene regels voor pgb

1.De cliënt die een pgb wenst, motiveert schriftelijk in het pgb-plan (artikel 1 onder bb), rekening houdend met het bepaalde in de artikelen 12 tot en met 17: waarom hij op eigen kracht voldoende in staat is tot een redelijke waardering van de belangen ter zake, of met hulp uit zijn sociale netwerk of van een derde in staat is de aan het pgb verbonden taken op verantwoorde wijze uit te voeren; waarom hij de maatwerkvoorziening in het kader van de Wmo 2015 als een pgb wenst geleverd te krijgen of waarom hij een maatwerkvoorziening in het kader van de Jeugdwet in natura niet passend acht; hoe naar zijn mening gewaarborgd is dat de maatwerkvoorziening veilig, doeltreffend, van goede kwaliteit en cliëntgericht is. Als de beoogde voorziening niet voldoet aan de door het college gestelde veiligheids- en kwaliteitseisen, dan motiveert cliënt in het pgb-plan waarom de voorziening van gelijkwaardig niveau is. In geval van diensten, waarbij de dienstverlener in contact kan komen met personen jonger dan achttien jaar, moet degene die de diensten verleent voor aanvang van de dienstverlening over een actuele verklaring omtrent het gedrag beschikken (artikel 28 van de Wet justitiële en strafvorderlijke gegevens), met uitzondering van familieleden in de eerste en tweede graad en degenen die incidentele ondersteuning bieden; hoe naar zijn inzicht met het pgb invulling wordt gegeven aan de onderdelen van de in het onderzoeksverslag (artikel 5) geformuleerde doelen, te behalen resultaten en daaraan verbonden activiteiten en evaluatiemomenten. Hierbij maakt hij inzichtelijk wie wat in de activiteiten kan doen (sociaal netwerk, school, algemene voorziening) en voor welke activiteiten een maatwerkvoorziening nodig is. Deze activiteiten kunnen vervolgens worden gespecificeerd in tijd en frequentie per week. De activiteiten en doelen zijn dan ook de basis voor de (periodieke) evaluatie met de budgethouder; dat voldaan is aan het gestelde in artikel 38. Desgevraagd onderbouwt de budgethouder dit met bewijsstukken; voor zover het beschermd wonen betreft: een uiteenzetting van de kosten voor begeleiding, inclusief aanvullende specialistische begeleiding en dagbesteding. 2.Voor eenmalige pgb’s, zoals hulpmiddelen, woningaanpassingen of eenmalige vervoersvoorzieningen, gelden de eisen uit lid 1 niet. De cliënt dient hiervoor minimaal één offerte te overleggen. 3.Een pgb moet door de cliënt binnen zes maanden na toekenning worden ingezet voor het resultaat waarvoor het is verstrekt. 4.Na overlijden van een budgethouder, kan de achterblijvende partner, als dat nodig is, nog maximaal 6 weken gebruik blijven maken van de dienstverlening die uit het pgb wordt bekostigd.

Artikel 12: Hoogte van het pgb

1.De hoogte van het pgb is nooit hoger dan de kostprijs van de goedkoopst passende maatwerkvoorziening in natura. De hoogte: is gebaseerd op het door de cliënt opgestelde pgb-plan of de offerte aangeleverd door de cliënt; is toereikend om effectieve en kwalitatief goede zorg/ondersteuning in te kopen. is een all-in tarief; omvat voor het product beschermd wonen intramuraal ook het schoonmaken van het appartement of de kamer en de gemeenschappelijke ruimten; heeft geen bestedingsvrij deel. 2.De omvang van een pgb voor een hulpmiddel of traplift is gelijk aan de kostprijs van de goedkoopst passende maatwerkvoorziening. Het pgb kan worden aangevuld met een vergoeding voor onderhoud, reparatie en (indien van toepassing) verzekering, inclusief pechhulp. 3.De omvang van een pgb voor een woningaanpassing (niet zijnde een traplift) is gelijk aan het bedrag vermeld in offerte en factuur aangeleverd door de cliënt. De voorziening moet voldoen aan de eisen uit het onderzoek en de goedkoopst passende maatwerkvoorziening zijn. 4.De omvang van een pgb voor een vervoersvoorziening in de vorm van een jaarlijks bedrag voor het gebruik van een (eigen) auto of (rolstoel) taxi is gelijk aan het maximaal aantal kilometers waarin de Wmo compenseert (2000 km) vermenigvuldigd met een kilometervergoeding van € 0,23 per kilometer bij gebruik van een auto of de op dat moment geldende maximale kosten per kilometer bij gebruik van een taxi of rolstoeltaxi. De kilometervergoeding is een forfaitair bedrag voor gebruik van eigen auto of vervoer, bedoeld voor kosten zoals brandstof, afschrijving, verzekering en onderhoud. 5.Indien het pgb is gebaseerd op een bedrag per minuut, uur, dagdeel of etmaal, wordt er een onderscheid gemaakt tussen twee soorten tarieven afhankelijk van het type dienstverlener: voor een pgb-aanbieder geldt het professionele tarief; voor hulp geboden door een persoon uit de familie in de eerste of tweede graad of het sociale netwerk van de cliënt (informele ondersteuning) geldt het informele tarief, ook als deze persoon een professional is. 6.De tarieven uit lid 5 staan gepubliceerd op de website van het college. Daarbij geldt dat: Het professionele tarief voor hulp bij het huishouden is gelijk aan 90% van het tarief zoals door het college afgesproken met gecontracteerde aanbieders; Het professionele tarief voor begeleiding en verzorging, beschermd thuis en trainingshuis is gelijk aan 85% van het tarief zoals door het college is afgesproken met gecontracteerde aanbieders; Het professionele tarief voor behandeling (jeugdwet) en dyslexiezorg is gelijk aan 90% van het tarief zoals door het college is afgesproken met gecontracteerde aanbieders; Het professionele tarief voor locatiegebonden zorg zoals dagbesteding, logeeropvang en (jeugdwet) dagbehandeling is gelijk aan 90% van het tarief zoals door het college is afgesproken met gecontracteerde aanbieders; Het professionele tarief voor beschermd wonen intramuraal licht, middel en zwaar is gelijk aan respectievelijk 55%, 62% en 66% van het tarief zoals door het college is afgesproken met gecontracteerde aanbieders; Het professionele tarief voor vervoer is gelijk aan het tarief zoals door het college is afgesproken met gecontracteerde aanbieders; Het informele tarief voor jeugdhulp en Wmo-voorzieningen is gebaseerd op het wettelijk minimumloon vermeerderd met een opslag van 37 % voor werkgeverslasten en vakantietoeslag; De tarieven worden een keer per jaar, per 1 januari, vernieuwd. Daarbij wordt in beginsel uitgegaan van de indexaties van de tarieven van de aanbieders, de cao en het minimumloon zoals bekend op 31 oktober jongstleden.

Artikel 15: Regels voor pgb informele hulp

1.De cliënt die in aanmerking komt voor een pgb, kan alleen diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen betrekken van een persoon die behoort tot zijn sociale netwerk als dat aantoonbaar tot betere, efficiëntere ondersteuning leidt en aantoonbaar doelmatiger is. Het college kan bij nadere regeling voorwaarden stellen aan de verstrekking van een pgb aan een persoon die behoort tot zijn sociale netwerk. 2.De persoon uit het sociaal netwerk moet minstens 18 jaar oud zijn en beschikken over een Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) screeningsprofiel ‘gezondheidszorg en welzijn van mens en dier’ of ‘screeningsprofiel 75’ of ‘screening nummers 12, 41, 43, 84 en 85’. Deze VOG is bij de start van de hulp nooit ouder dan drie maanden. 3.Bij de beoordeling of sprake is van hulp die het sociale netwerk zonder betaling kan bieden of dat er van dusdanige hulpverlening sprake is dat het sociale netwerk met een pgb betaald kan worden, moeten in elk geval de volgende aspecten worden afgewogen: het type hulp dat wordt geleverd; de frequentie van de hulp; een tijdelijke hulpvraag of hulp over een lange periode; de mate van verplichting; kwaliteit van de ondersteuning hangt samen met de persoonlijke relatie met de ondersteuner; als volgens landelijk geldende kwaliteitscriteria een minimale opleiding vereist is moet de persoon uit het netwerk die kwalificatie minimaal hebben; de persoon uit het netwerk moet aangegeven dat de zorg voor hem niet tot overbelasting leidt.

Artikel 17: Besteding en verantwoording van het pgb

1.De cliënt stemt in met en houdt zich aan de regels van de gemeente zoals opgenomen in deze verordening, de beschikking en het pgb-plan. 2.De cliënt met een pgb is een budgethouder. Budgethouders mogen het pgb niet gebruiken voor: kosten voor tussenpersonen of belangenbehartigers; kosten voor bemiddeling of coördinatie; kosten voor ondersteuning bij het aanvragen en beheren van het pgb; huur; eten en drinken; eigen bijdrage; feestdagenuitkering; eenmalige uitkering; extra kosten wanneer er via een acceptgiro wordt gefactureerd; contributie voor het lidmaatschap van Per Saldo, kosten voor het volgen van cursussen over het pgb en kosten voor het bestellen van informatiemateriaal; zorg die kwalificeert als een behandeling, met uitzondering van jeugdhulp; ondersteuning bij inkopen buiten EU-landen. 3.De budgethouder verantwoordt zijn uitgaven in het pgb aan de SVB. Wanneer sprake is van maandbedragen, moeten de budgethouder en de pgb-aanbieder de geleverde zorg kunnen verantwoorden in uren en/of dagdelen. Bij een eenmalige pgb voor een hulpmiddel, woningaanpassing of vervoersmiddelen verantwoordt de budgethouder de uitgaven door op verzoek een factuur te overleggen aan het college of de andere organisatie.

Artikel 18: Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning

1.De aanbieder komt tot een goede samenwerking en een goede afstemming met andere professionals en het sociale netwerk van de cliënt. 2.De aanbieder stimuleert zelfregie en samenredzaamheid door eenduidig handelen, zelfregie en sociale netwerkstrategieën, inzet van deskundig personeel en het toepassen van de zelfredzaamheidsmatrix. 3.De aanbieder geeft invulling aan een inclusieve samenleving. 4.De aanbieder geeft invulling aan toegankelijkheid van de zorg voor alle doelgroepen, effectieve methodes en aanpakken voor alle doelgroepen en een personeelsbeleid dat hierop aansluit. 5.Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen, waaronder ook deskundigheidseisen van beroepskrachten, door: het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie van de cliënt; het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van zorg; erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun werkzaamheden in het leveren van voorzieningen handelen in overeenstemming met de professionele standaard. 6.Het college kan bepalen welke verdere eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen in het kader van maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen. Het college kan, met uitzondering van aanbieders die hulpmiddelen of woningaanpassingen leveren, eisen dat de beroepskracht die maatschappelijke ondersteuning biedt voor aanvang van de dienstverlening over een actuele verklaring omtrent het gedrag beschikt als bedoeld in artikel 28 van de Wet justitiële en strafvorderlijke gegevens. 7.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de aanbieders, een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek, en het zo nodig in overleg met de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde voorzieningen. 8.Een aanbieder heeft toestemming van het college nodig voor het inschakelen van een onderaannemer. De onderaannemer wordt getoetst aan de criteria opgenomen in bijlage 2. Als de kwaliteitscriteria bij een zorgaanbieder zijn beoordeeld door het college en het college is van oordeel dat die zorgaanbieder niet voldoet aan de kwaliteitstoets, dan mag de betreffende zorgaanbieder slechts als onderaannemer gecontracteerd worden door de hoofdaannemer als de hoofdaannemer zich garant stelt voor de kwaliteit van de door onderaannemer geleverde ondersteuning. De onderaannemer moet in ieder geval zelfstandig voldoen aan de wettelijke kwaliteitskaders zoals opgenomen in bijlage 2.

Artikel 20: Verhouding prijs en kwaliteit levering voorzieningen

1.Het college zorgt voor een goede verhouding tussen de prijs en de kwaliteit van voorzieningen. Dit doet het college door een redelijk tarief te bepalen bij de inkoop. 2.Het redelijk tarief wordt bepaald door markt- en/of tarievenonderzoek of in overleg met de mogelijke aanbieder(s). 3.Bij de inkoop van een voorziening stelt het college, voor zover relevant, vast: het tarief van het product en de installatie en het onderhoud ervan; het tarief van de dienst per minuut, uur, dagdeel, etmaal, traject groep of locatie; het tarief voor de beschikbaarheid van de dienstverlening; een methode voor het bepalen van het tarief per locatie, groep of dienstverlening; de methode om het tarief periodiek te indexeren; de mogelijkheden om een reëel tarief te herzien voor een actuele opdracht vanwege een ontwikkeling in kostprijselementen; de mogelijkheden om het tarief voor een aanbieder te verlagen wanneer hij niet voldoet aan de contractuele eisen. 4.Bij het vaststellen van het tarief voor het leveren van een voorziening houdt het college ieder geval rekening met de kosten verbonden aan: kosten voor materialen; kosten voor productieve uren van het benodigde personeel; kosten voor niet-productieve uren van het personeel vanwege verlof, ziekte, scholing en werkoverleg; redelijke overheadkosten; kosten voor indexering. 5.Het college spreekt met aanbieders af dat het verlenen van voorzieningen alleen uitbesteed mag worden aan een onderaannemer als zij die onderaannemer een reële prijs betalen. 6.In afwijking van lid 4, wordt het tarief voor woningaanpassingen vastgesteld als tegenwaarde van het bedrag zoals vermeld in een aan het college overlegde offerte, voor zover deze voldoet aan de eisen bepaald in het onderzoek. 7.Het college kan nadere regels opstellen voor de invulling van dit artikel en de wijze waarop deze worden gewogen. 8.Het college kan de reële prijs buiten beschouwing laten. Dit kan alleen wanneer bij de inschrijving op de aanbesteding een prijs voor de dienst te vragen die gebaseerd is op het bepaalde in lid 2 en 3 van dit artikel. Het college legt hierover verantwoording af aan de gemeenteraad.

Artikel 39: Eigen bijdrage

1.Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd voor: het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde cliëntondersteuning, als de aanbieder een bijdrage vraagt; een maatwerkvoorziening in natura dan wel een pgb, tenzij de specifieke voorziening is uitgezonderd. 2.Voor bepaalde groepen personen kan op de bijdrage voor een algemene voorziening een korting gelden. 3.Er is geen eigen bijdrage verschuldigd voor: Rolstoelvoorziening, rolstoelaccessoires en duwondersteuning; De Vervoerspas ten behoeve van het collectief vervoer; Dagbesteding, waaronder ook arbeidsmatige dagbesteding, inclusief bijbehorend vervoer; Eenmalige tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische problemen; Vergoeding voor huurderving; Maatwerkvoorzieningen voor Zorgmijders zolang de situatie niet stabiel is; Handbike; Pendel; Woningaanpassingen in gemeenschappelijke ruimten. 4.Het vaststellen en innen van de eigen bijdrage voor de voorziening maatschappelijke opvang vindt plaats door de aanbieder die de opvang verzorgt, tenzij het college in de afspraken met de aanbieder hiervan afwijkt. 5.In afwijking van artikel 2.1.4a, vierde lid, van de wet geldt voor een maatwerkvoorziening voor vervoer in de vorm van vraagafhankelijk vervoer via Avan een bijdrage per rit, waarbij deze bijdrage is opgebouwd uit een bedrag per kilometer en een opstaptarief. De hoogte van het bedrag per kilometer en het opstaptarief is gelijk aan de tarieven zoals het bestuur van de Bedrijfsvoeringsorganisatie Doelgroepenvervoer Regio Arnhem-Nijmegen (BVO DRAN) deze vaststelt voor het vraagafhankelijk vervoer. 6.Als een maatwerkvoorziening in natura of een pgb wordt verstrekt voor een woningaanpassing voor een minderjarige cliënt, is een eigen bijdrage verschuldigd door: de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene aan wie een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek is toegewezen; en, degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag uitoefent over een cliënt. 7.In afwijking van het vorige lid is in ieder geval geen bijdrage verschuldigd als de ouders van het gezag over de cliënt zijn ontheven of daar uit zijn ontzet.

Artikel 39a: Berekening en hoogte

1.De bijdrage in de kosten is nooit hoger dan de maximale bijdrage die op grond van de wet mag worden gevraagd en overstijgt niet de kostprijs van de voorziening. Die kostprijs is gelijk aan de goedkoopst passende voorziening. Dit geldt ook voor het pgb. 2.De kostprijs van een maatwerkvoorziening in natura wordt bepaald: door een aanbesteding; na een consultatie in de markt; of, in overleg met de aanbieder; en in het geval van een hulpmiddel of woningaanpassing: tevens door de wijze van beschikbaarstelling van de voorziening (bruikleen, huur of eigendom). 3.De kostprijs voor een maatwerkvoorziening in pgb is gelijk aan de hoogte van het aan de cliënt uitgekeerde bedrag.

Artikel 41: Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische problemen

1.Het college kan op aanvraag aan personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale problemen die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben een tegemoetkoming verstrekken ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de participatie. 2.De tegemoetkoming voor meerkosten voor een sportvoorziening bedraagt maximaal € 3.711,06. Dit bedrag is bedoeld als tegemoetkoming in aanschaf en onderhoud van een sportvoorziening voor een periode van drie jaar. 3.De maximale tegemoetkoming voor meerkosten voor het bezoekbaar/logeerbaar maken van een woning is € 2.000.-. 4.De maximale tegemoetkoming voor meerkosten voor een woningsanering is: voor zeil, linoleum of rolstoelvast tapijt € 53,- per meter (kamerbreed) inclusief egalisatiekosten; voor gordijnen € 15,- per meter. 5.De maximale tegemoetkoming voor meerkosten voor huurderving is gelijk aan de tegenwaarde van zes maanden de netto (kale) huurprijs. De tegemoetkoming wordt verstrekt indien een leegstaande woning is aangepast of aan te passen valt voor een bedrag van meer dan € 10.000. 6.Het college kan een eenmalige tegemoetkoming voor tijdelijke huisvesting verstrekken aan inwoners die meerkosten hebben voor hun huisvesting tijdens de realisatie van een verstrekte of te verstrekken woningaanpassing. De tegemoetkoming voor meerkosten voor tijdelijke huisvesting wordt verstrekt voor een periode van maximaal zes maanden. De vergoeding vindt plaats op basis van de werkelijk gemaakte kosten tot een maximum van de kosten per maand van een sociale huurwoning met een maandelijkse huur van maximaal de huurgrens zoals vastgesteld door de Rijksoverheid. 7.Het college kan bij nadere regeling bepalen over de manier van aanvragen, voorwaarden om aanmerking te komen, de manier van beoordeling en uitbetaling van de tegemoetkoming.

Artikel 6.1: Soorten Woonvoorzieningen

Uit: Besluit voorzieningen maatschappelijke ondersteuning en nadere regels Jeugdhulp gemeente Groesbeek 2015

1. Het college kent twee soorten woonvoorzieningen: een woonvoorziening van bouwkundige of bouwtechnische aard; een woonvoorziening niet van bouwkundige of bouwtechnische aard. 2. Het bedrag voor een maatwerkvoorziening in de vorm van een woonvoorziening zoals genoemd in het eerste lid onder a, die in natura of als eenmalig persoonsgebonden budget wordt verstrekt, wordt vastgesteld als tegenwaarde van het bedrag zoals vermeld in een aan het college overlegde offerte die voldoet aan het programma van eisen. 3. Het toe te kennen eenmalig persoonsgebonden budget voor een woonvoorziening, zoals genoemd in het eerste lid onder b, is gelijk aan de huurprijs per maand van de voorziening zoals die bij een verstrekking in natura in bruikleen door het college aan de contractleverancier betaald zou worden, vermenigvuldigd met de gemiddelde levensduur (zie bijlage 2: gemiddelde levensduur hulpmiddelen Bvmo gemeente Groesbeek 2015 ). In dit bedrag zijnde kosten van instandhouding, zoals onderhoud, reparatie en indien van toepassing, verzekering reeds opgenomen. Reparatiekosten die niet onder het onderhoudscontract vallen, worden, na goedkeuring van de offerte, vergoed op basis van de werkelijk gemaakte kosten.

Paragraaf 3.2: Woningaanpassingen

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2026

Het uitgangspunt van de Wmo is dat inwoners normaal en zelfstandig gebruik kunnen maken van de woning waar zij hun hoofdverblijf hebben. Als uit het onderzoek blijkt dat er geen voorliggende mogelijkheden zijn, kan de gemeente een woningaanpassing als maatwerkvoorziening verstrekken. Hieronder lichten wij nader toe hoe de gemeente afwegingen maakt bij specifieke situaties rondom woningaanpassingen. Verhuizen in plaats van aanpassen Bij woningaanpassingen boven een bedrag van € 20.000,- wordt onderzocht of een verhuizing naar een meer passende woning een doelmatige oplossing kan zijn. Alleen als verhuizen geen reële mogelijkheid is, kan een maatwerkvoorziening worden verstrekt (artikel 8, lid 2, sub e Verordening). In deze afweging spelen onder meer de volgende aspecten een rol: beschikbaarheid van een geschikte of eenvoudig aan te passen woning; verhouding tussen kosten van verhuizen en het aanpassen van de woning; snelheid waarmee de verhuizing of de aanpassing kan worden gerealiseerd; sociale omstandigheden; samenhang met andere voorzieningen (zoals vervoer of rolstoelen); gevolgen voor de woonlasten. Als uit het onderzoek door het college blijkt dat verhuizen de meest passende oplossing is, dan wordt er een financiële tegemoetkoming in de vorm van een verhuiskostenvergoeding verstrekt. Deze vergoeding wordt verstrekt voor het verhuizen naar en voor het stofferen van de nieuwe woning. De hoogte van de vergoeding wordt gebaseerd op: De gemiddelde kosten van het verhuizen op basis van 2 door de inwoner overgelegde offertes van verhuisbedrijven; De kosten van het stofferen van de woning op basis van de Nibud prijzengids voor de bijzondere bijstand. Voorzienbaarheid Een woningaanpassing kan worden geweigerd (artikel 8, lid 1 sub h en lid 2 sub e Verordening) als de inwoner bij de verhuizing naar zijn woning in redelijkheid had kunnen voorzien dat beperkingen in de woning zouden ontstaan. In deze beoordeling wordt altijd gekeken naar de concrete omstandigheden van de inwoner. Gebruikelijk onderhoud Onder algemeen gebruikelijke voorzieningen valt ook onderhoud en vervanging van bijvoorbeeld een badkamer of keuken. Kosten die hierbij naar maatschappelijke opvattingen gebruikelijk zijn, worden niet als maatwerkvoorziening verstrekt. Bij woningaanpassingen wordt daarom rekening gehouden met de leeftijd en staat van bijvoorbeeld de badkamer of keuken. Als dat waarvoor een woningaanpassing wordt gevraagd afgeschreven is, ligt renovatie voor de hand en geen vergoeding vanuit de Wmo. Mantelzorgwoning De gemeente gaat uit van de eigen verantwoordelijkheid van mensen voor het hebben van een woning. Dit geldt ook voor het wonen nabij de mantelzorger. Daarbij is het uitgangspunt dat de huisvestingskosten (huur of hypotheek, energie, etc.) die de verzorgde(n) had(den) vóór de verhuizing naar de mantelzorgwoning, besteed kunnen worden aan de kosten voor de mantelzorgwoning.

Artikel 1: Begrippen

Aanbieder: natuurlijke of rechtspersoon die jegens het college gehouden is een algemene voorziening of een maatwerkvoorziening te leveren; Aanvrager: een natuurlijk persoon die voor zichzelf of voor iemand anders een aanvraag doet; Algemeen gebruikelijke voorziening: een voorziening waarvan, gelet op de omstandigheden, aannemelijk is dat de cliënt daarover, ook als hij geen beperking had, zou (hebben kunnen) beschikken; Algemene voorziening: het op maatschappelijke ondersteuning of jeugdhulp gerichte aanbod van diensten of activiteiten dat vrij toegankelijk is. In de Jeugdwet wordt dit een ‘overige voorziening’ genoemd; Andere voorziening: een voorziening op het gebied van jeugdhulp, zorg, onderwijs, maatschappelijke ondersteuning of werk en inkomen, en die niet binnen een algemene voorziening of maatwerkvoorziening valt; Bovengebruikelijke hulp: de hulp en zorg voor kinderen of een partner met een beperking die groter is dan de zorg voor een gezonde partner of een gezond kind van dezelfde leeftijd; Budgethouder: cliënt die een persoonsgebonden budget heeft gekregen voor jeugdhulp of maatschappelijke ondersteuning; Budgetbeheerder: degene die het persoonsgebonden budget beheert. Dit kan de cliënt zijn of iemand anders die dit namens hem doet; Cliënt: een natuurlijk persoon die gebruik maakt van een voorziening voor jeugdhulp of maatschappelijke ondersteuning, of door of namens wie een melding is gedaan. In de Jeugdwet is dit de jeugdige en zijn ouders; College: het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Berg en Dal; Draagkracht: de normale, dagelijkse hulp die ouders en of andere huisgenoten vanuit eigen kracht elkaar onderling kunnen bieden. Dit betreft zowel gebruikelijke hulp als bovengebruikelijke hulp op het gebied van persoonlijke verzorging, begeleiding en verblijf; Draaglast: de belasting die op de draagkracht gedaan wordt; Eigen kracht: de eigen mogelijkheden en probleemoplossend vermogen van de jeugdige en zijn ouders en de personen die tot hun sociale netwerk behoren, om de benodigde hulp en ondersteuning te bieden bij opgroei-, opvoedings- en psychische problemen en stoornissen; Gebruikelijke hulp in relatie tot jeugdhulp: de dagelijkse verzorging en/of opvoeding die (pleeg)ouders/wettelijk vertegenwoordigers aan kinderen geacht worden te bieden. Gebruikelijke hulp is hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid mag worden verwacht van ouders en/of andere verzorgers of opvoeders. Zij zijn namelijk verplicht de tot hun gezin behorende minderjarige jeugdigen te verzorgen, op te voeden, te begeleiden en toezicht op hen te houden. Dit geldt ook als de jeugdige een ziekte, aandoening, beperking of andere problematiek heeft; Gebruikelijke hulp: de hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid mag worden verwacht van de inwonende echtgenoot, inwonende ouders, inwonende kinderen of andere huisgenoten; Herindicatie: het opnieuw beoordelen en vaststellen van de hulpvraag voor dezelfde cliënt; Hulpvraag: een door of namens de inwoner geuite behoefte aan maatschappelijke ondersteuning en/of jeugdhulp; Informele hulp: op basis van een persoonsgebonden budget te leveren hulp door het eigen netwerk van de cliënt; Inwoner: de natuurlijke persoon die woonachtig is in de gemeente Berg en Dal (woonplaatsbeginsel Wmo 2015). De Jeugdwet kent een eigen woonplaatsbeginsel; Maatwerkvoorziening: voorziening voor maatschappelijke ondersteuning en/of jeugdhulp die is afgestemd op de hulpvraag van de cliënt. In de Jeugdwet wordt dit een ‘individuele voorziening’ genoemd; Mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen personen bestaande sociale relatie en die niet wordt verleend in het kader van een hulpverlenend beroep; Melding: het kenbaar maken van de hulpvraag door of namens de cliënt; Onderzoeksverslag: schriftelijke en/of elektronische weergave van het onderzoek en een advies aan het college over het treffen van een voorziening; Overtreding: een gedraging die in strijd is met het bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift of andere (contractuele) afspraken die tussen het college en de aanbieder of budgethouder zijn gemaakt; Persoonlijk plan: het eigen plan dat de cliënt kan indienen tijdens het (voor)onderzoek, waarin hij aangeeft wat zijn hulpvraag is en welke mogelijke oplossing naar zijn inzicht het meest passend is; Persoonsgebonden budget (pgb): een door het college aan de cliënt verstrekt geldbedrag, waarmee cliënt de maatschappelijke ondersteuning of jeugdhulp binnen de maatwerkvoorziening van derden kan betrekken; Pgb-aanbieder: natuurlijke of rechtspersoon die op basis van pgb hulp levert aan een budgethouder; Pgb-plan: het plan waarin cliënt, aan de hand van de bepalingen in artikel 11 lid 1, aangeeft hoe hij het gewenste pgb gaat besteden; Sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met wie de cliënt een sociale relatie onderhoudt; SVB: Sociale Verzekeringsbank; Toezichthouder: de toezichthouder als bedoeld in artikel 6.1 Wmo 2015 en artikel 25 van deze verordening, belast met het houden van toezicht op de naleving van het gestelde in of krachtens de Wmo 2015 en het toezicht op de rechtmatigheid voor zover het de Jeugdwet betreft; Voorliggende voorziening in relatie tot de jeugdwet: algemene voorziening of andere voorziening, al dan niet op grond van een andere wettelijke bepaling, waarmee geheel of gedeeltelijk aan de hulpvraag wordt tegemoetgekomen en waardoor een maatwerkvoorziening (geheel of gedeeltelijk) achterwege kan blijven; Wmo 2015: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015.

Artikel 4: Onderzoek

1.Het college voert binnen zes weken na ontvangst van de melding een onderzoek uit zoals beschreven in het tweede lid. Uitgangspunt voor dit onderzoek is een gesprek. Het college kan in overleg met cliënt afzien van een gesprek en/of kiezen voor een andere methode om het onderzoek te doen als: de cliënt en de hulpvraag voldoende bekend is; of, uit het vooronderzoek blijkt dat een andere methode ook volstaat om het onderzoek naar behoren te kunnen doen. 2.Het college onderzoekt in samenspraak met de cliënt, diens mantelzorger(s) en/of vertegenwoordiger(s): de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de cliënt; het gewenste resultaat van de hulpvraag; de mogelijkheden om op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, hulp vanuit het sociale netwerk, mantelzorg een oplossing voor de hulpvraag te vinden; de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de mantelzorger van de cliënt; de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene voorziening, algemeen gebruikelijke voorzieningen of andere (voorliggende) voorzieningen een oplossing voor de hulpvraag te vinden; de mogelijkheden om door het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten een oplossing voor de hulpvraag te vinden; de mogelijkheden om een oplossing voor de hulpvraag te vinden samen met zorgverzekeraars en zorgaanbieders als bedoeld in de Zorgverzekeringswet en andere partijen op het gebied van publieke gezondheid, maatschappelijke ondersteuning, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen en een mogelijk toe te kennen maatwerkvoorziening af te stemmen op andere voorzieningen op deze domeinen; als en voor zover het gewenste resultaat niet voldoende kan worden bereikt door de mogelijkheden zoals benoemd onder c tot en met g: de mogelijkheden om met een maatwerkvoorziening een oplossing voor de hulpvraag te vinden; of de cliënt een bijdrage in de kosten voor de maatschappelijke ondersteuning verschuldigd zal zijn; en, de mogelijkheid om de maatwerkvoorziening op basis van een pgb te realiseren als de cliënt dit wenst, waarbij de cliënt in begrijpelijke bewoordingen wordt ingelicht over de gevolgen van die mogelijke keuze. 3.Als de cliënt het persoonlijk plan (artikel 1, onder y) aan het college heeft verstrekt, betrekt het college dat plan bij het onderzoek. 4.Het college informeert de cliënt over de gang van zaken bij het onderzoek, zijn rechten en plichten en de vervolgprocedure. 5.Als cliënt geen of ontoereikende medewerking aan het onderzoek verleent, brengt het college hem op de hoogte van de mogelijke gevolgen daarvan. 6.Het college kan een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om advies vragen indien dat voor een zorgvuldig onderzoek van belang is.

Artikel 8: Afwijzingsgronden

1.Geen maatwerkvoorziening wordt verstrekt: voor zover de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk de beperkingen kan verminderen of wegnemen, of in zijn behoefte aan jeugdhulp kan voorzien; voor zover voor de hulpvraag van cliënt een voorliggende voorziening bestaat dan wel gebruik kan maken van voorzieningen op grond van andere wetten die een oplossing bieden voor de hulpvraag; voor zover de cliënt met gebruikmaking van algemene voorzieningen of andere voorzieningen de beperkingen kan verminderen of wegnemen, of in zijn behoefte aan jeugdhulp kan voorzien; als de voorziening algemeen gebruikelijk is; als cliënt voor de Wmo 2015 geen inwoner is van de gemeente Berg en Dal met uitzondering van beschermd wonen en opvang, of volgens het woonplaatsbeginsel in de Jeugdwet niet onder de verantwoordelijkheid van de gemeente Berg en Dal valt; als het om een voorziening gaat die de cliënt zelf al heeft gerealiseerd of geaccepteerd: vóór de melding; na de melding maar vóór datum van de beschikking, tenzij het college daarvoor schriftelijk toestemming heeft verleend of over die periode de noodzaak achteraf nog kan worden vastgesteld; voor zover de aanvraag gaat over een voorziening die al eerder aan cliënt is verstrekt en de normale afschrijvingstermijn van de voorziening nog niet verstreken is, tenzij sprake is van een situatie zoals bedoeld in artikel 7 lid 5; als de cliënt die maatschappelijke ondersteuning vraagt geen of onvoldoende eigen verantwoordelijkheid heeft getoond; voor zover er voor de cliënt geen aantoonbare meerkosten zijn in vergelijking met de situatie van voordat de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie ontstonden; voor zover de voorziening naar objectieve maatstaven niet als goedkoopst-adequate voorziening kan worden aangemerkt; voor zover de voorziening niet in overwegende mate op het individu is gericht. 2.Voor alle woonvoorzieningen geldt bovendien dat geen woonvoorziening wordt verstrekt: in het geval de beperkingen bij het normaal gebruik van de woning voortvloeien uit de aard van de in de woning gebruikte materialen; ten behoeve van hotels/pensions, trekkerswoonwagens, kloosters, tweede woningen, vakantie‐ en recreatiewoningen, ADL‐clusterwoningen en gehuurde kamers, met uitzondering van een voorziening voor verhuizing en inrichting; voor zover het gaat om voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten van woongebouwen die niet specifiek gericht zijn op personen met beperkingen en/of ouderen, behalve automatische deuropeners, hellingbanen, het verbreden van gemeenschappelijke toegangsdeuren, het aanbrengen van drempelhulpen of vlonders of het aanbrengen van een opstelplaats bij de toegangsdeur van de gemeenschappelijke ruimte; voor specifiek op personen met beperkingen en ouderen gerichte woongebouwen voor voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten of voorzieningen die bij (nieuw)bouw of renovatie zonder noemenswaardige meerkosten meegenomen kunnen worden; als de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn beperkingen op dat moment meest geschikte woning, tenzij daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is verleend door het college; als de noodzaak voor de maatwerkvoorziening het gevolg is van een verhuizing die niet noodzakelijk was vanwege de beperkingen bij de zelfredzaamheid of participatie. 3.Er is geen toegang tot de voorziening beschermd wonen als de cliënt uitsluitend (feitelijk) dakloos is of slachtoffer van huiselijk geweld. 4.De toegang tot opvang kan worden geweigerd wanneer: een cliënt zich (na toegang tot de opvangvoorziening) niet houdt aan de huisregels; een cliënt onveiligheid en overlast veroorzaakt; een cliënt niet bereid is om mee te werken aan een passend ondersteuningstraject; sprake is van een omstandigheid waardoor een opvangtraject geen geschikte vorm van maatschappelijke ondersteuning voor een cliënt is; een cliënt zich ernstig misdraagt jegens andere cliënten in de opvang of richting medewerkers van de opvanginstelling; de eigen bijdrage (na herhaaldelijke waarschuwingen) niet betaald wordt; in het geval van vrouwenopvang: er geen sprake is van huiselijk geweld en/of geweld in een afhankelijkheidsrelatie. 5.Geen pgb wordt verstrekt als niet voldaan is aan de voorwaarden voor een pgb zoals bedoeld in de artikelen in deze verordening.

Artikel 9: Inhoud beschikking

1.De beschikking beschrijft wat de beslissing is op de aanvraag (artikel 6, lid 3) en vermeldt de redenen daartoe. Daarbij wordt ook aangegeven hoe en binnen welke termijn cliënt bezwaar kan maken tegen de beschikking. 2.In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening wordt in ieder geval aangegeven: welke voorziening wordt verstrekt en wat het beoogde doel en resultaat daarvan is; of de voorziening in natura of als pgb wordt verstrekt; of de voorziening in bruikleen of eigendom wordt verstrekt (niet van toepassing voor dienstverlening); wat de ingangsdatum, duur en hoogte is van de verstrekte voorziening; welke verantwoordelijkheden en verplichtingen voor cliënt aan de maatwerkvoorziening en verstrekkingsvorm zijn verbonden; of er een (tussentijdse) evaluatie en/of herbeoordeling plaatsvindt; indien van toepassing: welke andere voorzieningen relevant (kunnen) zijn; 3.Bij verstrekking van een maatwerkvoorziening in de vorm van een pgb wordt in de beschikking in ieder geval ook vastgelegd: voor welk doel en resultaat het pgb kan worden ingezet; welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb; wat de hoogte van het pgb is en hoe die is bepaald; hoe verantwoording van de besteding van het pgb gebeurt. 4.Als sprake is van een te betalen eigen bijdrage in het kader van de Wmo 2015 wordt de cliënt daarover in de beschikking geïnformeerd.

Artikel 10: Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering

1.De cliënt doet aan het college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een beslissing. 2.Het college kan een beslissing tot verstrekking van maatschappelijke ondersteuning of jeugdhulp beëindigen, herzien dan wel intrekken als het college vaststelt dat: de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een andere beslissing had geleid; de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het pgb is aangewezen; de maatwerkvoorziening niet meer toereikend is te achten; de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of het pgb verbonden voorwaarden; of, de cliënt de maatwerkvoorziening of het pgb niet of voor een ander doel gebruikt dan waarvoor het is verstrekt; de cliënt zich niet heeft gehouden aan de voorschriften uit de bruikleenovereenkomst die hoort bij de voorziening. de cliënt zich niet heeft gehouden aan behoorlijk gedrag dat hoort bij de voorziening. 3.Als het college een beslissing heeft ingetrokken en de cliënt redelijkerwijs kon begrijpen dat hij ten onrechte een maatwerkvoorziening of daaraan gekoppeld pgb ontving, kan het college geheel of gedeeltelijk de geldwaarde vorderen van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten onrechte genoten pgb. 4.Ingeval het recht op een in eigendom of bruikleen verstrekte voorziening is ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd. 5.Het college kan een vordering op grond van ten onrechte genoten pgb verrekenen met te verstrekken pgb of een andere periodieke uitkering.

Artikel 11: Algemene regels voor pgb

1.De cliënt die een pgb wenst, motiveert schriftelijk in het pgb-plan (artikel 1 onder bb), rekening houdend met het bepaalde in de artikelen 12 tot en met 17: waarom hij op eigen kracht voldoende in staat is tot een redelijke waardering van de belangen ter zake, of met hulp uit zijn sociale netwerk of van een derde in staat is de aan het pgb verbonden taken op verantwoorde wijze uit te voeren; waarom hij de maatwerkvoorziening in het kader van de Wmo 2015 als een pgb wenst geleverd te krijgen of waarom hij een maatwerkvoorziening in het kader van de Jeugdwet in natura niet passend acht; hoe naar zijn mening gewaarborgd is dat de maatwerkvoorziening veilig, doeltreffend, van goede kwaliteit en cliëntgericht is. Als de beoogde voorziening niet voldoet aan de door het college gestelde veiligheids- en kwaliteitseisen, dan motiveert cliënt in het pgb-plan waarom de voorziening van gelijkwaardig niveau is. In geval van diensten, waarbij de dienstverlener in contact kan komen met personen jonger dan achttien jaar, moet degene die de diensten verleent voor aanvang van de dienstverlening over een actuele verklaring omtrent het gedrag beschikken (artikel 28 van de Wet justitiële en strafvorderlijke gegevens), met uitzondering van familieleden in de eerste en tweede graad en degenen die incidentele ondersteuning bieden; hoe naar zijn inzicht met het pgb invulling wordt gegeven aan de onderdelen van de in het onderzoeksverslag (artikel 5) geformuleerde doelen, te behalen resultaten en daaraan verbonden activiteiten en evaluatiemomenten. Hierbij maakt hij inzichtelijk wie wat in de activiteiten kan doen (sociaal netwerk, school, algemene voorziening) en voor welke activiteiten een maatwerkvoorziening nodig is. Deze activiteiten kunnen vervolgens worden gespecificeerd in tijd en frequentie per week. De activiteiten en doelen zijn dan ook de basis voor de (periodieke) evaluatie met de budgethouder; dat voldaan is aan het gestelde in artikel 38. Desgevraagd onderbouwt de budgethouder dit met bewijsstukken; voor zover het beschermd wonen betreft: een uiteenzetting van de kosten voor begeleiding, inclusief aanvullende specialistische begeleiding en dagbesteding. 2.Voor eenmalige pgb’s, zoals hulpmiddelen, woningaanpassingen of eenmalige vervoersvoorzieningen, gelden de eisen uit lid 1 niet. De cliënt dient hiervoor minimaal één offerte te overleggen. 3.Een pgb moet door de cliënt binnen zes maanden na toekenning worden ingezet voor het resultaat waarvoor het is verstrekt. 4.Na overlijden van een budgethouder, kan de achterblijvende partner, als dat nodig is, nog maximaal 6 weken gebruik blijven maken van de dienstverlening die uit het pgb wordt bekostigd.

Artikel 12: Hoogte van het pgb

1.De hoogte van het pgb is nooit hoger dan de kostprijs van de goedkoopst passende maatwerkvoorziening in natura. De hoogte: is gebaseerd op het door de cliënt opgestelde pgb-plan of de offerte aangeleverd door de cliënt; is toereikend om effectieve en kwalitatief goede zorg/ondersteuning in te kopen. is een all-in tarief; omvat voor het product beschermd wonen intramuraal ook het schoonmaken van het appartement of de kamer en de gemeenschappelijke ruimten; heeft geen bestedingsvrij deel. 2.De omvang van een pgb voor een hulpmiddel of traplift is gelijk aan de kostprijs van de goedkoopst passende maatwerkvoorziening. Het pgb kan worden aangevuld met een vergoeding voor onderhoud, reparatie en (indien van toepassing) verzekering, inclusief pechhulp. 3.De omvang van een pgb voor een woningaanpassing (niet zijnde een traplift) is gelijk aan het bedrag vermeld in offerte en factuur aangeleverd door de cliënt. De voorziening moet voldoen aan de eisen uit het onderzoek en de goedkoopst passende maatwerkvoorziening zijn. 4.De omvang van een pgb voor een vervoersvoorziening in de vorm van een jaarlijks bedrag voor het gebruik van een (eigen) auto of (rolstoel) taxi is gelijk aan het maximaal aantal kilometers waarin de Wmo compenseert (2000 km) vermenigvuldigd met een kilometervergoeding van € 0,23 per kilometer bij gebruik van een auto of de op dat moment geldende maximale kosten per kilometer bij gebruik van een taxi of rolstoeltaxi. De kilometervergoeding is een forfaitair bedrag voor gebruik van eigen auto of vervoer, bedoeld voor kosten zoals brandstof, afschrijving, verzekering en onderhoud. 5.Indien het pgb is gebaseerd op een bedrag per minuut, uur, dagdeel of etmaal, wordt er een onderscheid gemaakt tussen twee soorten tarieven afhankelijk van het type dienstverlener: voor een pgb-aanbieder geldt het professionele tarief; voor hulp geboden door een persoon uit de familie in de eerste of tweede graad of het sociale netwerk van de cliënt (informele ondersteuning) geldt het informele tarief, ook als deze persoon een professional is. 6.De tarieven uit lid 5 staan gepubliceerd op de website van het college. Daarbij geldt dat: Het professionele tarief voor hulp bij het huishouden is gelijk aan 90% van het tarief zoals door het college afgesproken met gecontracteerde aanbieders; Het professionele tarief voor begeleiding en verzorging, beschermd thuis en trainingshuis is gelijk aan 85% van het tarief zoals door het college is afgesproken met gecontracteerde aanbieders; Het professionele tarief voor behandeling (jeugdwet) en dyslexiezorg is gelijk aan 90% van het tarief zoals door het college is afgesproken met gecontracteerde aanbieders; Het professionele tarief voor locatiegebonden zorg zoals dagbesteding, logeeropvang en (jeugdwet) dagbehandeling is gelijk aan 90% van het tarief zoals door het college is afgesproken met gecontracteerde aanbieders; Het professionele tarief voor beschermd wonen intramuraal licht, middel en zwaar is gelijk aan respectievelijk 55%, 62% en 66% van het tarief zoals door het college is afgesproken met gecontracteerde aanbieders; Het professionele tarief voor vervoer is gelijk aan het tarief zoals door het college is afgesproken met gecontracteerde aanbieders; Het informele tarief voor jeugdhulp en Wmo-voorzieningen is gebaseerd op het wettelijk minimumloon vermeerderd met een opslag van 37 % voor werkgeverslasten en vakantietoeslag; De tarieven worden een keer per jaar, per 1 januari, vernieuwd. Daarbij wordt in beginsel uitgegaan van de indexaties van de tarieven van de aanbieders, de cao en het minimumloon zoals bekend op 31 oktober jongstleden.

Artikel 13: Regels voor pgb-beheer

1.Pgb-beheer is het regie voeren over de (ingekochte) ondersteuning. De cliënt doet het pgb-beheer in beginsel zelf. Als de cliënt het pgb-beheer niet zelf uit kan voeren, kan dat gedaan worden met de hulp van iemand uit het sociaal netwerk of een professional. Voor beschermd wonen geldt dat er altijd sprake moet zijn van pgb-beheer door een ander dan de budgethouder. 2.Van een jeugdige jonger dan achttien jaar wordt verwacht dat hij de aan het pgb verbonden taken niet op een verantwoorde wijze kan uitvoeren. 3.De pgb-beheerder kan de cliënt (of bij jeugdhulp de ouder) ondersteunen in het pgb-beheer, maar kan niet volledig in de plaats treden van de cliënt (of bij jeugdhulp ouder), tenzij de pgb-beheerder een familielid in de eerste graad of tweede graad van de cliënt is. 4.De pgb-beheerder heeft minimaal 1 keer per maand contact met de client en de pgb aanbieder dan wel informele ondersteuners. 5.De professionele pgb-beheerder levert zijn diensten tegen marktconform tarief. Het college of de andere organisatie kan vragen om een bewijs van betaling. 6.De pgb-beheerder moet in staat zijn tot een redelijke waardering van de belangen van de cliënt en voldoende vaardigheden hebben om het budget te kunnen beheren. 7. De pgb-beheerder stelt het belang van de cliënt centraal en, in geval van jeugdhulp, het belang van de jeugdige. Er mag geen sprake zijn van belangenverstrengeling. Hier is in ieder geval sprake van in de volgende situaties: als de pgb-beheerder de pgb-aanbieder is, diens vast/flexibel personeel of op andere wijze aan de pgb-aanbieder verbonden persoon; bij jeugdhulp: als de jeugdhulp ook gericht is op de ouder die pgb-beheerder is. 8.De pgb-beheerder van de cliënt ondersteunt de cliënt van aanvraag tot en met de evaluatie van de ondersteuning, beschermt de rechten van de cliënt en is ook integraal aanspreekpunt voor zowel het college als de pgb-aanbieder dan wel de informele ondersteuners. 9.De pgb-beheerder dient aan te geven dat het beheren van het pgb voor hem of haar niet tot overbelasting leidt. 10.De budgethouder dient de pgb-administratie 5 jaar te bewaren.

Artikel 14: Regels voor pgb professional/aanbieder

1.Dit artikel heeft betrekking op de zorgaanbieder die middels een persoonsgebonden budget wordt gefinancierd en een eventuele onderaannemer die onder zijn verantwoordelijkheid werkzaamheden verricht. 2.De pgb-aanbieder voldoet aan de kwaliteitseisen zoals vastgelegd in bijlage 2 van deze verordening en de productbeschrijving van de toegekende maatwerkvoorziening. 3.Naast de verantwoording over het bestede bedrag aan de SVB, verplicht het college de budgethouder om bij een (tussen)evaluatie van het pgb-plan ook aan te geven wat de behaalde resultaten zijn met het pgb en de daaraan verbonden voorwaarden, waaronder de vraag of de ingekochte ondersteuning aan de kwaliteitseisen voldoet. 4.De aanbieder moet komen tot een goede samenwerking en afstemming met andere professionals en het sociale netwerk van de cliënt. 5.Het college kan een aanbieder in een aanbestedingstraject al op kwaliteit beoordeeld hebben. Wanneer het college de kwaliteit van die aanbieder negatief beoordeelde, worden 1 jaar na die beoordeling geen pgb’s aan een client toegekend voor deze aanbieder. Als na afloop van dat jaar de kwaliteit van de aanbieder zodanig verbeterd is of aan de kwaliteitseisen voldaan wordt, kan de aanbieder bij het college het verzoek indienen om opnieuw beoordeeld te worden. 6.Als het niet voldoen aan de kwaliteitseisen gevolg is van verwijtbaar handelen of als er sprake is van voortdurende wanprestatie, dan kan het college een waarschuwing geven of de aanbieder niet (langer) accepteren in het kader van een pgb.

Artikel 15: Regels voor pgb informele hulp

1.De cliënt die in aanmerking komt voor een pgb, kan alleen diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen betrekken van een persoon die behoort tot zijn sociale netwerk als dat aantoonbaar tot betere, efficiëntere ondersteuning leidt en aantoonbaar doelmatiger is. Het college kan bij nadere regeling voorwaarden stellen aan de verstrekking van een pgb aan een persoon die behoort tot zijn sociale netwerk. 2.De persoon uit het sociaal netwerk moet minstens 18 jaar oud zijn en beschikken over een Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) screeningsprofiel ‘gezondheidszorg en welzijn van mens en dier’ of ‘screeningsprofiel 75’ of ‘screening nummers 12, 41, 43, 84 en 85’. Deze VOG is bij de start van de hulp nooit ouder dan drie maanden. 3.Bij de beoordeling of sprake is van hulp die het sociale netwerk zonder betaling kan bieden of dat er van dusdanige hulpverlening sprake is dat het sociale netwerk met een pgb betaald kan worden, moeten in elk geval de volgende aspecten worden afgewogen: het type hulp dat wordt geleverd; de frequentie van de hulp; een tijdelijke hulpvraag of hulp over een lange periode; de mate van verplichting; kwaliteit van de ondersteuning hangt samen met de persoonlijke relatie met de ondersteuner; als volgens landelijk geldende kwaliteitscriteria een minimale opleiding vereist is moet de persoon uit het netwerk die kwalificatie minimaal hebben; de persoon uit het netwerk moet aangegeven dat de zorg voor hem niet tot overbelasting leidt.

Artikel 16: Weigeringsgronden pgb

1.Aanvullend op de wettelijke voorwaarden en weigeringsgronden wordt een pgb niet of niet langer verstrekt indien: op grond van aanwijzingen die tijdens het onderzoek duidelijk zijn geworden het ernstige vermoeden bestaat dat de aanvrager problemen zal hebben bij het omgaan met een pgb. Dit is onder andere het geval wanneer de client: handelingsonbekwaam is; of als gevolg van een verstandelijke beperking of (ernstige) psychische problematiek onvoldoende inzicht heeft in de eigen situatie; of last heeft van verslavings- of schuldenproblematiek; of een verleden kent van misbruik en/of fraude van een pgb; er sprake is van maatschappelijke opvang; er naar het oordeel van het college andere zwaarwegende bezwaren bestaan tegen de verstrekking. 2.Aanvullend daarop wordt een pgb voor informele hulp alleen verstrekt wanneer: de persoon uit het sociaal netwerk aantoonbare deskundigheid/bekwaamheid heeft voor de te bieden hulp; het kind dat zorg ontvangt is niet van schoolgaande leeftijd, behalve wanneer de zorg ook ’s avonds, ’s nachts en in de weekenden nodig is en/of er sprake is van (veelvuldige) schooluitval door de ziekte of beperking; het niet in het belang van de ontwikkeling van het kind is dat er sprake is van professionele distantie

Artikel 17: Besteding en verantwoording van het pgb

1.De cliënt stemt in met en houdt zich aan de regels van de gemeente zoals opgenomen in deze verordening, de beschikking en het pgb-plan. 2.De cliënt met een pgb is een budgethouder. Budgethouders mogen het pgb niet gebruiken voor: kosten voor tussenpersonen of belangenbehartigers; kosten voor bemiddeling of coördinatie; kosten voor ondersteuning bij het aanvragen en beheren van het pgb; huur; eten en drinken; eigen bijdrage; feestdagenuitkering; eenmalige uitkering; extra kosten wanneer er via een acceptgiro wordt gefactureerd; contributie voor het lidmaatschap van Per Saldo, kosten voor het volgen van cursussen over het pgb en kosten voor het bestellen van informatiemateriaal; zorg die kwalificeert als een behandeling, met uitzondering van jeugdhulp; ondersteuning bij inkopen buiten EU-landen. 3.De budgethouder verantwoordt zijn uitgaven in het pgb aan de SVB. Wanneer sprake is van maandbedragen, moeten de budgethouder en de pgb-aanbieder de geleverde zorg kunnen verantwoorden in uren en/of dagdelen. Bij een eenmalige pgb voor een hulpmiddel, woningaanpassing of vervoersmiddelen verantwoordt de budgethouder de uitgaven door op verzoek een factuur te overleggen aan het college of de andere organisatie.

Artikel 24: Reikwijdte

1.Toezicht en handhaving in het kader van deze verordening heeft betrekking op de ondersteuning die op grond van de Wmo 2015 en Jeugdwet plaatsvindt of zou moeten plaatsvinden. 2.Deze verordening heeft betrekking op zowel de hulp en ondersteuning die als maatwerkvoorziening door het college wordt verstrekt als op ondersteuning die op basis van een persoonsgebonden budget door het college wordt bekostigd. 3.Waar in dit hoofdstuk wordt gesproken “bij of krachtens de wet”, wordt bedoeld de Jeugdwet, Wmo 2015, nadere regelgeving en ter uitvoering van de wettelijke taken afgesloten overeenkomsten of subsidiebesluiten. 4.Voor het toezicht op het bij of krachtens de Jeugdwet gestelde geldt dat toezicht door of namens het college zich beperkt tot rechtmatigheidsaspecten.

Artikel 26: Bevel

1.De toezichthouder kan namens het college een schriftelijk bevel geven aan een aanbieder als hij oordeelt dat het nemen van maatregelen redelijkerwijs geen uitstel kan lijden. Betreft het een aanbieder, betaald vanuit een pgb, dan wordt de budgethouder onverwijld door de toezichthouder in kennis gesteld van het gegeven bevel. 2.Indien de toezichthouder van oordeel is dat een schriftelijk bevel niet kan worden afgewacht, kan het bevel mondeling worden gegeven. De toezichthouder draagt onverwijld zorg voor een schriftelijke weergave van het bevel. Een afschrift zal tevens worden verzonden naar het college. 3.Het bevel, bedoeld in het eerste en tweede lid, heeft een geldigheidsduur van maximaal zeven dagen, welke door het college kan worden verlengd. 4.De aanbieder moet de maatregelen binnen de bij het bevel gestelde termijn nemen en schriftelijk melden aan de toezichthouder dat de maatregelen volledig zijn uitgevoerd. Betreft het een pgb-aanbieder, dan liggen deze verantwoordelijkheden bij de budgethouder.

Artikel 30: Cliëntenstop en verscherpt toezicht

1.Gedurende het hersteltraject, dan wel bij een gegrond vermoeden van fraude, kan het college besluiten dat: geen nieuwe cliënten aan de aanbieder worden toegewezen, geen nieuwe persoonsgebonden budgetten worden toegekend waar de pgb-aanbieder als leverancier genoemd wordt of dat een zorgovereenkomst waarin de pgb-aanbieder partij is niet geaccordeerd zal worden; geen herindicaties aan de aanbieder worden toegewezen, geen pgb’s worden toegekend waar de pgb-aanbieder als leverancier genoemd wordt, of dat een zorgovereenkomst waarin de pgb-aanbieder partij is niet geaccordeerd zal worden; de aanbieder onder verscherpt toezicht wordt geplaatst. Bij een pgb ligt de verantwoordelijkheid van verscherpt toezicht bij de budgethouder. 2.De aanbieder (en in het geval van een pgb: de budgethouder) wordt hiervan schriftelijk op de hoogte gesteld. 3.De aanbieder (dan wel in het geval van een pgb: de budgethouder) dient gedurende de periode van het verscherpt toezicht de toezichthouder periodiek door middel van een rapportage op de hoogte te brengen van de voortgang van de verbetering.

Artikel 32: Handhavingsmaatregelen

1.Het college kan naar aanleiding van de bevindingen van de toezichthouder de volgende herstelsancties opleggen: (opnieuw) een schriftelijke aanwijzing geven; een last onder bestuursdwang opleggen; een last onder dwangsom opleggen. 2.Het college kan: de aanbieder verbieden de levering van maatschappelijke ondersteuning voort te zetten, zolang hij een bevel of aanwijzing niet opvolgt. het toekenningsbesluit aan de budgethouder van het pgb op grond van artikel 2.3.10, eerste lid van de Wmo 2015 intrekken, waarbij dit het recht op ondersteuning in natura of een pgb waarbij een andere pgb-aanbieder wordt gekozen onverlet laat.

Artikel 33: Privaatrechtelijke maatregelen en opschorting betaling

1.De sanctiemogelijkheden op grond van deze verordening kunnen gepaard gaan met de inzet van privaatrechtelijke maatregelen op grond van de (contractuele) afspraken die tussen het college en de aanbieder zijn gemaakt. 2.Als een aanbieder na de eerste hersteltermijn niet voldoet aan de opgelegde verbeteringen, kan het college besluiten om naast de bestuursrechtelijke maatregelen de aanbieder privaatrechtelijk schriftelijk in gebreke te stellen. 3.Als de (contractuele) afspraken tussen het college en aanbieder na het verstrijken van de termijn van de ingebrekestelling nog niet (volledig) zijn nagekomen, kan het college de overeenkomst ontbinden. 4.De sanctiemogelijkheden op grond van deze verordening kunnen eveneens gepaard gaan met een verzoek van het college aan de SVB tot geheel of gedeeltelijke beëindiging, weigering of opschorting van een betaling uit het pgb als bedoeld in artikel 2b lid 6 Uitvoeringsregeling Wmo 2015. 5.De door het college genomen maatregelen moeten in redelijke verhouding staan tot de aard van de overtreding of melding.

Artikel 35: Meldingsplicht

1.Een aanbieder (dan wel in het geval van een persoonsgebonden budget: de budgethouder) is verplicht het college onverwijld schriftelijk te melden als niet langer aan de eisen gesteld bij of krachtens de wet, kan worden voldaan. 2.Het college treedt na deze melding in overleg met de aanbieder (dan wel in het geval van een persoonsgebonden budget: met de budgethouder), over de wijze waarop binnen een redelijke termijn wel aan de bij of krachtens de wet gestelde eisen kan worden voldaan.

Artikel 38: Wonen en zorg

Het is niet toegestaan een overeenkomst te sluiten met een aanbieder of een derde (in geval van een pgb) waarin het bieden van de geïndiceerde ondersteuning mede afhankelijk is van de woonruimte die door de aanbieder of de derde wordt geboden, tenzij het verblijf onderdeel is van de indicatie. Er is sprake van verblijf als onderdeel van de indicatie bij Beschermd Wonen intramuraal en Trainingshuis. In alle andere gevallen is een gemengde huur- /ondersteuningsovereenkomst niet toegestaan.

Artikel 39: Eigen bijdrage

1.Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd voor: het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde cliëntondersteuning, als de aanbieder een bijdrage vraagt; een maatwerkvoorziening in natura dan wel een pgb, tenzij de specifieke voorziening is uitgezonderd. 2.Voor bepaalde groepen personen kan op de bijdrage voor een algemene voorziening een korting gelden. 3.Er is geen eigen bijdrage verschuldigd voor: Rolstoelvoorziening, rolstoelaccessoires en duwondersteuning; De Vervoerspas ten behoeve van het collectief vervoer; Dagbesteding, waaronder ook arbeidsmatige dagbesteding, inclusief bijbehorend vervoer; Eenmalige tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische problemen; Vergoeding voor huurderving; Maatwerkvoorzieningen voor Zorgmijders zolang de situatie niet stabiel is; Handbike; Pendel; Woningaanpassingen in gemeenschappelijke ruimten. 4.Het vaststellen en innen van de eigen bijdrage voor de voorziening maatschappelijke opvang vindt plaats door de aanbieder die de opvang verzorgt, tenzij het college in de afspraken met de aanbieder hiervan afwijkt. 5.In afwijking van artikel 2.1.4a, vierde lid, van de wet geldt voor een maatwerkvoorziening voor vervoer in de vorm van vraagafhankelijk vervoer via Avan een bijdrage per rit, waarbij deze bijdrage is opgebouwd uit een bedrag per kilometer en een opstaptarief. De hoogte van het bedrag per kilometer en het opstaptarief is gelijk aan de tarieven zoals het bestuur van de Bedrijfsvoeringsorganisatie Doelgroepenvervoer Regio Arnhem-Nijmegen (BVO DRAN) deze vaststelt voor het vraagafhankelijk vervoer. 6.Als een maatwerkvoorziening in natura of een pgb wordt verstrekt voor een woningaanpassing voor een minderjarige cliënt, is een eigen bijdrage verschuldigd door: de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene aan wie een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek is toegewezen; en, degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag uitoefent over een cliënt. 7.In afwijking van het vorige lid is in ieder geval geen bijdrage verschuldigd als de ouders van het gezag over de cliënt zijn ontheven of daar uit zijn ontzet.

Artikel 39a: Berekening en hoogte

1.De bijdrage in de kosten is nooit hoger dan de maximale bijdrage die op grond van de wet mag worden gevraagd en overstijgt niet de kostprijs van de voorziening. Die kostprijs is gelijk aan de goedkoopst passende voorziening. Dit geldt ook voor het pgb. 2.De kostprijs van een maatwerkvoorziening in natura wordt bepaald: door een aanbesteding; na een consultatie in de markt; of, in overleg met de aanbieder; en in het geval van een hulpmiddel of woningaanpassing: tevens door de wijze van beschikbaarstelling van de voorziening (bruikleen, huur of eigendom). 3.De kostprijs voor een maatwerkvoorziening in pgb is gelijk aan de hoogte van het aan de cliënt uitgekeerde bedrag.

Artikel 7: Hoogte persoonsgebonden budget Rolstoelvoorzieningen

Uit: Nadere regels voorzieningen Maatschappelijke Ondersteuning en Jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2016

Het toe te kennen eenmalig persoonsgebonden budget voor een rolstoelvoorziening is gelijk aan de huurprijs per maand van de voorziening zoals die bij een verstrekking in natura in bruikleen door het college aan de contractleverancier betaald zou worden, vermenigvuldigd met de gemiddelde levensduur (zie bijlage 2: gemiddelde levensduur hulpmiddelen Bvmo gemeente Berg en Dal 2016). In dit bedrag zijn de kosten van instandhouding, zoals onderhoud, reparatie en indien van toepassing, verzekering reeds opgenomen. Reparatiekosten die niet onder het onderhoudscontract vallen, worden, na goedkeuring van de offerte, vergoed op basis van de werkelijk gemaakte kosten.

Artikel 13: Verstrekking in de vorm van een Persoonsgebonden budget

Uit: Nadere regels voorzieningen Maatschappelijke Ondersteuning en Jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2016

13.1 Volgens artikel 11 lid 7 van de Verordening jeugdhulp gemeente Groesbeek 2015 is betaling aan personen uit het eigen netwerk uit een Pgb alleen toegestaan als dit aantoonbaar tot betere en efficiëntere ondersteuning leidt en aantoonbaar doelmatiger is. Aanvullend op deze voorwaarde uit de verordening geldt verder: De persoon aan wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt kan de jeugdhulp betrekken van een persoon die behoort tot het sociale netwerk onder de volgende voorwaarden: Voor gezinsleden binnen hetzelfde huishouden als de aanvrager kan de gemeente gebruik maken van de bepalingen rond gebruikelijke zorg die zijn vastgelegd in het protocol Gebruikelijke Zorg van het CIZ. Bij de beoordeling door het college of sprake is van hulp die anders zonder betaling geleverd zou worden uit het sociale netwerk van de cliënt spelen in elk geval de volgende aspecten een rol: het type hulp dat wordt geleverd; de frequentie van de hulp; is er sprake van een tijdelijke hulpvraag of van hulp over een lange periode; de mate van verplichting (kan degene die de hulp levert een keer overslaan als hij/zij ziek is of op vakantie wil, of is dit niet mogelijk?).

Artikel 8.1: Hoogte persoonsgebonden budget rijdend hulpmiddel

Uit: Besluit voorzieningen maatschappelijke ondersteuning en nadere regels Jeugdhulp gemeente Groesbeek 2015

Het toe te kennen eenmalig persoonsgebonden budget voor de aanschaf van een rijdend hulpmiddel is gelijk aan de huurprijs per maand van de voorziening zoals die bij een verstrekking in natura in bruikleen door het college aan de contractleverancier betaald zou worden, vermenigvuldigd met de gemiddelde levensduur (zie bijlage 2: gemiddelde levensduur hulpmiddelen Bvmo gemeente Groesbeek 2015 ). In dit bedrag zijnde kosten van instandhouding, zoals onderhoud, reparatie en indien van toepassing, verzekering reeds opgenomen. Reparatiekosten die niet onder het onderhoudscontract vallen, worden, na goedkeuring van de offerte, vergoed op basis van de werkelijk gemaakte kosten.

Artikel 8.2: Hoogte persoonsgebonden budget trainingen gesloten buitenwagen en scootmobiel

Uit: Besluit voorzieningen maatschappelijke ondersteuning en nadere regels Jeugdhulp gemeente Groesbeek 2015

Het toe te kennen eenmalig persoonsgebonden budget voor een training om deel te nemen aan het verkeer met een gesloten buitenwagen of scootmobiel is gelijk aan de werkelijke kosten met een maximum van 5 lessen.

Paragraaf 7.1: Beoordeling en controle pgb-voorwaarden

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2026

Een inwoner, in het geval van ondersteuning in het kader van de Jeugdwet kan dit ook de ouder zijn, kan tijdens het onderzoek naar een maatwerkvoorziening (hoofdstuk 2 van de verordening) aangeven dat hij een pgb wil. Het college kan de inwoner dan vragen een pgb-plan in te vullen of een offerte te overleggen. Op basis hiervan en/of een gesprek wordt tijdens het onderzoek getoetst of de inwoner in redelijkheid aan de pgb-voorwaarden voldoet. De bekwaamheid en vaardigheden tot regie van de inwoner worden getoetst. Daarnaast wordt getoetst of de door de inwoner voorgestelde invulling van voldoende kwaliteit is en tot de beoogde resultaten van de maatwerkvoorziening leidt. Bij toepassing van de Jeugdwet wordt ook getoetst of voldoende is gemotiveerd waarom zorg in natura niet passend is. De toetsing van de pgb-voorwaarden tijdens het onderzoek kan minder of meer uitgebreid plaatsvinden, afhankelijk van de omstandigheden, de voorziening en resultaten waarvoor de inwoner een pgb wil. Het is altijd een individuele weging en vereist daarom maatwerk. Ook tijdens de looptijd van het pgb controleert het college of aan de pgb-voorwaarden wordt voldaan. Het college kan via een steekproef bij de budgethouder, huisbezoek of administratieve controle toetsen of het pgb besteed is aan het doel waarvoor het is verstrekt (rechtmatigheid). Ook een onderzoek bij de aanbieder die uit het pgb is betaald, behoort tot de mogelijkheden. Bij het evalueren van de voortgang op de resultaten, bespreekt het college de inhoudelijke zorgverlening en ondersteuningsvraag met de budgethouder (doelmatigheid). Bij beschermd wonen vindt deze evaluatie minstens één keer per jaar plaats. In een steekproef kunnen daarnaast jaarlijks een aantal dossiers worden onderworpen aan een intensieve controle. Als onrechtmatigheden of ondoelmatig gebruik van het pgb wordt geconstateerd, kan het college besluiten om voorwaarden te stellen aan de voortzetting van het pgb of het verstrekken van het pgb heroverwegen en beëindigen. Bij signalen van fraude kan het college na onderzoek besluiten het pgb terug te vorderen. De budgethouder moet meewerken aan onderzoek en controles en alle gevraagde stukken indienen bij het college. Het niet of niet volledig indienen van gevraagde stukken kan leiden tot volledige of gedeeltelijke terugvordering van het pgb.

Paragraaf 7.2: Nadere toelichting pgb-plan

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2026

Het college vraagt de inwoner een pgb-plan in te vullen. Het invullen van dit plan stimuleert de inwoner na te denken over invulling van het pgb, deze uit te werken en te concretiseren. In het pgb-plan kan onder andere worden gevraagd: wat de motivatie is om een pgb te willen; waarom de zorg van de specifieke aanbieder de meest geschikte vorm van zorg is; wat het beoogde resultaat van de ondersteuning is; hoe de kwaliteit van de ondersteuning is gewaarborgd (o.a. kwalificatie van de zorgverlener(s)); hoe de veiligheid is gewaarborgd; hoe het toezicht of de 24/7 beschikbaarheid- of bereikbaarheid is geborgd; hoe de ondersteuning is afgestemd op de inwoner; wat de verwachte duur en omvang van de ondersteuning is en wanneer en hoe deze wordt geëvalueerd; hoe de vervanging bij vakantie en ziekte wordt geregeld. een begroting (o.a. wat de zorg kost en hoe deze kosten zijn berekend).

Artikel 4: Onderzoek

1.Het college voert binnen zes weken na ontvangst van de melding een onderzoek uit zoals beschreven in het tweede lid. Uitgangspunt voor dit onderzoek is een gesprek. Het college kan in overleg met cliënt afzien van een gesprek en/of kiezen voor een andere methode om het onderzoek te doen als: de cliënt en de hulpvraag voldoende bekend is; of, uit het vooronderzoek blijkt dat een andere methode ook volstaat om het onderzoek naar behoren te kunnen doen. 2.Het college onderzoekt in samenspraak met de cliënt, diens mantelzorger(s) en/of vertegenwoordiger(s): de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de cliënt; het gewenste resultaat van de hulpvraag; de mogelijkheden om op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, hulp vanuit het sociale netwerk, mantelzorg een oplossing voor de hulpvraag te vinden; de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de mantelzorger van de cliënt; de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene voorziening, algemeen gebruikelijke voorzieningen of andere (voorliggende) voorzieningen een oplossing voor de hulpvraag te vinden; de mogelijkheden om door het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten een oplossing voor de hulpvraag te vinden; de mogelijkheden om een oplossing voor de hulpvraag te vinden samen met zorgverzekeraars en zorgaanbieders als bedoeld in de Zorgverzekeringswet en andere partijen op het gebied van publieke gezondheid, maatschappelijke ondersteuning, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen en een mogelijk toe te kennen maatwerkvoorziening af te stemmen op andere voorzieningen op deze domeinen; als en voor zover het gewenste resultaat niet voldoende kan worden bereikt door de mogelijkheden zoals benoemd onder c tot en met g: de mogelijkheden om met een maatwerkvoorziening een oplossing voor de hulpvraag te vinden; of de cliënt een bijdrage in de kosten voor de maatschappelijke ondersteuning verschuldigd zal zijn; en, de mogelijkheid om de maatwerkvoorziening op basis van een pgb te realiseren als de cliënt dit wenst, waarbij de cliënt in begrijpelijke bewoordingen wordt ingelicht over de gevolgen van die mogelijke keuze. 3.Als de cliënt het persoonlijk plan (artikel 1, onder y) aan het college heeft verstrekt, betrekt het college dat plan bij het onderzoek. 4.Het college informeert de cliënt over de gang van zaken bij het onderzoek, zijn rechten en plichten en de vervolgprocedure. 5.Als cliënt geen of ontoereikende medewerking aan het onderzoek verleent, brengt het college hem op de hoogte van de mogelijke gevolgen daarvan. 6.Het college kan een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om advies vragen indien dat voor een zorgvuldig onderzoek van belang is.

Artikel 8: Afwijzingsgronden

1.Geen maatwerkvoorziening wordt verstrekt: voor zover de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk de beperkingen kan verminderen of wegnemen, of in zijn behoefte aan jeugdhulp kan voorzien; voor zover voor de hulpvraag van cliënt een voorliggende voorziening bestaat dan wel gebruik kan maken van voorzieningen op grond van andere wetten die een oplossing bieden voor de hulpvraag; voor zover de cliënt met gebruikmaking van algemene voorzieningen of andere voorzieningen de beperkingen kan verminderen of wegnemen, of in zijn behoefte aan jeugdhulp kan voorzien; als de voorziening algemeen gebruikelijk is; als cliënt voor de Wmo 2015 geen inwoner is van de gemeente Berg en Dal met uitzondering van beschermd wonen en opvang, of volgens het woonplaatsbeginsel in de Jeugdwet niet onder de verantwoordelijkheid van de gemeente Berg en Dal valt; als het om een voorziening gaat die de cliënt zelf al heeft gerealiseerd of geaccepteerd: vóór de melding; na de melding maar vóór datum van de beschikking, tenzij het college daarvoor schriftelijk toestemming heeft verleend of over die periode de noodzaak achteraf nog kan worden vastgesteld; voor zover de aanvraag gaat over een voorziening die al eerder aan cliënt is verstrekt en de normale afschrijvingstermijn van de voorziening nog niet verstreken is, tenzij sprake is van een situatie zoals bedoeld in artikel 7 lid 5; als de cliënt die maatschappelijke ondersteuning vraagt geen of onvoldoende eigen verantwoordelijkheid heeft getoond; voor zover er voor de cliënt geen aantoonbare meerkosten zijn in vergelijking met de situatie van voordat de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie ontstonden; voor zover de voorziening naar objectieve maatstaven niet als goedkoopst-adequate voorziening kan worden aangemerkt; voor zover de voorziening niet in overwegende mate op het individu is gericht. 2.Voor alle woonvoorzieningen geldt bovendien dat geen woonvoorziening wordt verstrekt: in het geval de beperkingen bij het normaal gebruik van de woning voortvloeien uit de aard van de in de woning gebruikte materialen; ten behoeve van hotels/pensions, trekkerswoonwagens, kloosters, tweede woningen, vakantie‐ en recreatiewoningen, ADL‐clusterwoningen en gehuurde kamers, met uitzondering van een voorziening voor verhuizing en inrichting; voor zover het gaat om voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten van woongebouwen die niet specifiek gericht zijn op personen met beperkingen en/of ouderen, behalve automatische deuropeners, hellingbanen, het verbreden van gemeenschappelijke toegangsdeuren, het aanbrengen van drempelhulpen of vlonders of het aanbrengen van een opstelplaats bij de toegangsdeur van de gemeenschappelijke ruimte; voor specifiek op personen met beperkingen en ouderen gerichte woongebouwen voor voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten of voorzieningen die bij (nieuw)bouw of renovatie zonder noemenswaardige meerkosten meegenomen kunnen worden; als de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn beperkingen op dat moment meest geschikte woning, tenzij daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is verleend door het college; als de noodzaak voor de maatwerkvoorziening het gevolg is van een verhuizing die niet noodzakelijk was vanwege de beperkingen bij de zelfredzaamheid of participatie. 3.Er is geen toegang tot de voorziening beschermd wonen als de cliënt uitsluitend (feitelijk) dakloos is of slachtoffer van huiselijk geweld. 4.De toegang tot opvang kan worden geweigerd wanneer: een cliënt zich (na toegang tot de opvangvoorziening) niet houdt aan de huisregels; een cliënt onveiligheid en overlast veroorzaakt; een cliënt niet bereid is om mee te werken aan een passend ondersteuningstraject; sprake is van een omstandigheid waardoor een opvangtraject geen geschikte vorm van maatschappelijke ondersteuning voor een cliënt is; een cliënt zich ernstig misdraagt jegens andere cliënten in de opvang of richting medewerkers van de opvanginstelling; de eigen bijdrage (na herhaaldelijke waarschuwingen) niet betaald wordt; in het geval van vrouwenopvang: er geen sprake is van huiselijk geweld en/of geweld in een afhankelijkheidsrelatie. 5.Geen pgb wordt verstrekt als niet voldaan is aan de voorwaarden voor een pgb zoals bedoeld in de artikelen in deze verordening.

Artikel 9: Inhoud beschikking

1.De beschikking beschrijft wat de beslissing is op de aanvraag (artikel 6, lid 3) en vermeldt de redenen daartoe. Daarbij wordt ook aangegeven hoe en binnen welke termijn cliënt bezwaar kan maken tegen de beschikking. 2.In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening wordt in ieder geval aangegeven: welke voorziening wordt verstrekt en wat het beoogde doel en resultaat daarvan is; of de voorziening in natura of als pgb wordt verstrekt; of de voorziening in bruikleen of eigendom wordt verstrekt (niet van toepassing voor dienstverlening); wat de ingangsdatum, duur en hoogte is van de verstrekte voorziening; welke verantwoordelijkheden en verplichtingen voor cliënt aan de maatwerkvoorziening en verstrekkingsvorm zijn verbonden; of er een (tussentijdse) evaluatie en/of herbeoordeling plaatsvindt; indien van toepassing: welke andere voorzieningen relevant (kunnen) zijn; 3.Bij verstrekking van een maatwerkvoorziening in de vorm van een pgb wordt in de beschikking in ieder geval ook vastgelegd: voor welk doel en resultaat het pgb kan worden ingezet; welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb; wat de hoogte van het pgb is en hoe die is bepaald; hoe verantwoording van de besteding van het pgb gebeurt. 4.Als sprake is van een te betalen eigen bijdrage in het kader van de Wmo 2015 wordt de cliënt daarover in de beschikking geïnformeerd.

Artikel 17: Besteding en verantwoording van het pgb

1.De cliënt stemt in met en houdt zich aan de regels van de gemeente zoals opgenomen in deze verordening, de beschikking en het pgb-plan. 2.De cliënt met een pgb is een budgethouder. Budgethouders mogen het pgb niet gebruiken voor: kosten voor tussenpersonen of belangenbehartigers; kosten voor bemiddeling of coördinatie; kosten voor ondersteuning bij het aanvragen en beheren van het pgb; huur; eten en drinken; eigen bijdrage; feestdagenuitkering; eenmalige uitkering; extra kosten wanneer er via een acceptgiro wordt gefactureerd; contributie voor het lidmaatschap van Per Saldo, kosten voor het volgen van cursussen over het pgb en kosten voor het bestellen van informatiemateriaal; zorg die kwalificeert als een behandeling, met uitzondering van jeugdhulp; ondersteuning bij inkopen buiten EU-landen. 3.De budgethouder verantwoordt zijn uitgaven in het pgb aan de SVB. Wanneer sprake is van maandbedragen, moeten de budgethouder en de pgb-aanbieder de geleverde zorg kunnen verantwoorden in uren en/of dagdelen. Bij een eenmalige pgb voor een hulpmiddel, woningaanpassing of vervoersmiddelen verantwoordt de budgethouder de uitgaven door op verzoek een factuur te overleggen aan het college of de andere organisatie.

Artikel 39: Eigen bijdrage

1.Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd voor: het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde cliëntondersteuning, als de aanbieder een bijdrage vraagt; een maatwerkvoorziening in natura dan wel een pgb, tenzij de specifieke voorziening is uitgezonderd. 2.Voor bepaalde groepen personen kan op de bijdrage voor een algemene voorziening een korting gelden. 3.Er is geen eigen bijdrage verschuldigd voor: Rolstoelvoorziening, rolstoelaccessoires en duwondersteuning; De Vervoerspas ten behoeve van het collectief vervoer; Dagbesteding, waaronder ook arbeidsmatige dagbesteding, inclusief bijbehorend vervoer; Eenmalige tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische problemen; Vergoeding voor huurderving; Maatwerkvoorzieningen voor Zorgmijders zolang de situatie niet stabiel is; Handbike; Pendel; Woningaanpassingen in gemeenschappelijke ruimten. 4.Het vaststellen en innen van de eigen bijdrage voor de voorziening maatschappelijke opvang vindt plaats door de aanbieder die de opvang verzorgt, tenzij het college in de afspraken met de aanbieder hiervan afwijkt. 5.In afwijking van artikel 2.1.4a, vierde lid, van de wet geldt voor een maatwerkvoorziening voor vervoer in de vorm van vraagafhankelijk vervoer via Avan een bijdrage per rit, waarbij deze bijdrage is opgebouwd uit een bedrag per kilometer en een opstaptarief. De hoogte van het bedrag per kilometer en het opstaptarief is gelijk aan de tarieven zoals het bestuur van de Bedrijfsvoeringsorganisatie Doelgroepenvervoer Regio Arnhem-Nijmegen (BVO DRAN) deze vaststelt voor het vraagafhankelijk vervoer. 6.Als een maatwerkvoorziening in natura of een pgb wordt verstrekt voor een woningaanpassing voor een minderjarige cliënt, is een eigen bijdrage verschuldigd door: de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene aan wie een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek is toegewezen; en, degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag uitoefent over een cliënt. 7.In afwijking van het vorige lid is in ieder geval geen bijdrage verschuldigd als de ouders van het gezag over de cliënt zijn ontheven of daar uit zijn ontzet.

Artikel 39a: Berekening en hoogte

1.De bijdrage in de kosten is nooit hoger dan de maximale bijdrage die op grond van de wet mag worden gevraagd en overstijgt niet de kostprijs van de voorziening. Die kostprijs is gelijk aan de goedkoopst passende voorziening. Dit geldt ook voor het pgb. 2.De kostprijs van een maatwerkvoorziening in natura wordt bepaald: door een aanbesteding; na een consultatie in de markt; of, in overleg met de aanbieder; en in het geval van een hulpmiddel of woningaanpassing: tevens door de wijze van beschikbaarstelling van de voorziening (bruikleen, huur of eigendom). 3.De kostprijs voor een maatwerkvoorziening in pgb is gelijk aan de hoogte van het aan de cliënt uitgekeerde bedrag.

Artikel 2: Bijdrage in de kosten van een maatwerkvoorziening

Uit: Nadere regels voorzieningen Maatschappelijke Ondersteuning en Jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2016

2.1 Voor maatwerkvoorzieningen die in natura of als persoonsgebonden budget worden verstrekt is een bijdrage in de kosten verschuldigd. 2.2 Indien een cliënt een duurdere maatwerkvoorziening wil dan de goedkoopst adequate komt het meerdere voor rekening van de cliënt. Voor deze meerprijs is geen bijdrage in de kosten verschuldigd, met andere woorden: de eigen bijdrage wordt in dat geval niet geheven over het gedeelte dat de cliënt zelf heeft betaald. 2.3 Voor de eigen bijdrage voor de maatwerkvoorziening Beschermd Wonen wordt verwezen naar de bedragen die hiervoor zijn vastgesteld door de centrumgemeente Nijmegen. 2.4 In uitzondering op het onder 2.1 gestelde, is geen bijdrage in de kosten verschuldigd voor: Rolstoelvoorziening, rolstoelaccessoires en duwondersteuning. De Vervoerspas ten behoeve van het collectief vervoer; Maatwerkvoorzieningen (Wmo 2015) of Individuele voorzieningen (Jeugdwet) voor een minderjarig kind, met uitzondering van woonvoorzieningen; Arbeidsmatige dagbesteding; Eenmalige tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische problemen; Vergoeding voor huurderving Jeugdhulp Maatwerkvoorzieningen voor Zorgmijders zolang de situatie niet stabiel is; In afwijking van het vorige lid onder d gestelde is wel een bijdrage in de kosten verschuldigd door: de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene aan wie een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek is toegewezen, én; degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag uitoefent over een cliënt,als een maatwerkvoorziening in natura of een Pgb wordt verstrekt ten behoeve van een woningaanpassing voor een minderjarige. In afwijking van het vorige lid is in ieder geval geen bijdrage in de kosten verschuldigd als de ouders van het gezag over de cliënt zijn ontheven of ontzet.

Artikel 3: Omvang van de bijdrage in de kosten

Uit: Nadere regels voorzieningen Maatschappelijke Ondersteuning en Jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2016

3.1 De omvang van de bijdrage in de kosten is gelijk aan de wettelijke maximumbedragen zoals opgenomen in het landelijke Uitvoeringsbesluit Maatschappelijke Ondersteuning. Dit landelijke besluit geeft aan welke bedragen de Minister als maximum voor de eigen bijdrage of het eigen aandeel laat gelden voor welke groepen. Naast het inkomen geldt per 1 januari 2015 ook een vermogensinkomensbijtelling, waarbij het gaat om 8% van de grondslag sparen en beleggen. 3.2 Berekening, oplegging, vaststelling en inning van de bijdrage in de kosten vindt plaats door het CAK op basis van de artikel 13 van de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Groesbeek 2015. In afwijking van lid 1 vindt de vaststelling en inning van de bijdrage in de kosten van de cliënt: voor een maatwerkvoorziening voor opvang plaats door de aanbieder die de opvang verzorgt. voor een algemene voorziening door de aanbieder van deze voorziening.

Artikel 2: Bijdrage in de kosten van een maatwerkvoorziening

Uit: Besluit voorzieningen maatschappelijke ondersteuning en nadere regels Jeugdhulp gemeente Groesbeek 2015

2.1 Voor maatwerkvoorzieningen die in natura of als persoonsgebonden budget worden verstrekt is een bijdrage in de kosten verschuldigd. 2.2 Indien een cliënt een duurdere maatwerkvoorziening wil dan de goedkoopst adequate komt het meerdere voor rekening van de cliënt. Voor deze meerprijs is geen bijdrage in de kosten verschuldigd. 2.3 In uitzondering op het onder 2.1 gestelde, is geen bijdrage in de kosten verschuldigd voor: Rolstoelvoorziening, rolstoelaccessoires en duwondersteuning. collectief vervoer; huurderving; maatwerkvoorzieningen voor een minderjarige; arbeidsmatige dagbesteding; zorgmijders zolang de situatie niet stabiel is; eenmalige tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische problemen jeugdhulp. 2. In afwijking van het vorige lid onder d gestelde is wel een bijdrage in de kosten verschuldigd door: de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene aan wie een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek is toegewezen, én; degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag uitoefent over een cliënt, als een maatwerkvoorziening in natura of een pgb wordt verstrekt ten behoeve van een woningaanpassing voor een minderjarige. 3. In afwijking van het vorige lid is in ieder geval geen bijdrage inde kosten verschuldigd als de ouders van het gezag over de cliënt zijn ontheven of ontzet.

Artikel 3: Omvang in de bijdrage in de kosten

Uit: Besluit voorzieningen maatschappelijke ondersteuning en nadere regels Jeugdhulp gemeente Groesbeek 2015

3.1 De omvang van de bijdrage in de kosten is gelijk aan de wettelijke maximumbedragen zoals opgenomen in het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 en het (concept) Uitvoeringsbesluit Jeugdwet. 3.2 Berekening, oplegging, vaststelling en inning van de bijdrage in de kosten vindt plaats door het CAK op basis van de artikel 13 van de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Groesbeek 2015 en artikel 8.2.3 van de Jeugdwet In afwijking van lid 1 vindt de vaststelling en inning van de bijdrage in de kosten van de cliënt: voor een maatwerkvoorziening voor opvang plaats door de aanbieder die de opvang verzorgt. voor een algemene voorziening door de aanbieder van deze voorziening.

Artikel 1: Begrippen

Aanbieder: natuurlijke of rechtspersoon die jegens het college gehouden is een algemene voorziening of een maatwerkvoorziening te leveren; Aanvrager: een natuurlijk persoon die voor zichzelf of voor iemand anders een aanvraag doet; Algemeen gebruikelijke voorziening: een voorziening waarvan, gelet op de omstandigheden, aannemelijk is dat de cliënt daarover, ook als hij geen beperking had, zou (hebben kunnen) beschikken; Algemene voorziening: het op maatschappelijke ondersteuning of jeugdhulp gerichte aanbod van diensten of activiteiten dat vrij toegankelijk is. In de Jeugdwet wordt dit een ‘overige voorziening’ genoemd; Andere voorziening: een voorziening op het gebied van jeugdhulp, zorg, onderwijs, maatschappelijke ondersteuning of werk en inkomen, en die niet binnen een algemene voorziening of maatwerkvoorziening valt; Bovengebruikelijke hulp: de hulp en zorg voor kinderen of een partner met een beperking die groter is dan de zorg voor een gezonde partner of een gezond kind van dezelfde leeftijd; Budgethouder: cliënt die een persoonsgebonden budget heeft gekregen voor jeugdhulp of maatschappelijke ondersteuning; Budgetbeheerder: degene die het persoonsgebonden budget beheert. Dit kan de cliënt zijn of iemand anders die dit namens hem doet; Cliënt: een natuurlijk persoon die gebruik maakt van een voorziening voor jeugdhulp of maatschappelijke ondersteuning, of door of namens wie een melding is gedaan. In de Jeugdwet is dit de jeugdige en zijn ouders; College: het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Berg en Dal; Draagkracht: de normale, dagelijkse hulp die ouders en of andere huisgenoten vanuit eigen kracht elkaar onderling kunnen bieden. Dit betreft zowel gebruikelijke hulp als bovengebruikelijke hulp op het gebied van persoonlijke verzorging, begeleiding en verblijf; Draaglast: de belasting die op de draagkracht gedaan wordt; Eigen kracht: de eigen mogelijkheden en probleemoplossend vermogen van de jeugdige en zijn ouders en de personen die tot hun sociale netwerk behoren, om de benodigde hulp en ondersteuning te bieden bij opgroei-, opvoedings- en psychische problemen en stoornissen; Gebruikelijke hulp in relatie tot jeugdhulp: de dagelijkse verzorging en/of opvoeding die (pleeg)ouders/wettelijk vertegenwoordigers aan kinderen geacht worden te bieden. Gebruikelijke hulp is hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid mag worden verwacht van ouders en/of andere verzorgers of opvoeders. Zij zijn namelijk verplicht de tot hun gezin behorende minderjarige jeugdigen te verzorgen, op te voeden, te begeleiden en toezicht op hen te houden. Dit geldt ook als de jeugdige een ziekte, aandoening, beperking of andere problematiek heeft; Gebruikelijke hulp: de hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid mag worden verwacht van de inwonende echtgenoot, inwonende ouders, inwonende kinderen of andere huisgenoten; Herindicatie: het opnieuw beoordelen en vaststellen van de hulpvraag voor dezelfde cliënt; Hulpvraag: een door of namens de inwoner geuite behoefte aan maatschappelijke ondersteuning en/of jeugdhulp; Informele hulp: op basis van een persoonsgebonden budget te leveren hulp door het eigen netwerk van de cliënt; Inwoner: de natuurlijke persoon die woonachtig is in de gemeente Berg en Dal (woonplaatsbeginsel Wmo 2015). De Jeugdwet kent een eigen woonplaatsbeginsel; Maatwerkvoorziening: voorziening voor maatschappelijke ondersteuning en/of jeugdhulp die is afgestemd op de hulpvraag van de cliënt. In de Jeugdwet wordt dit een ‘individuele voorziening’ genoemd; Mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen personen bestaande sociale relatie en die niet wordt verleend in het kader van een hulpverlenend beroep; Melding: het kenbaar maken van de hulpvraag door of namens de cliënt; Onderzoeksverslag: schriftelijke en/of elektronische weergave van het onderzoek en een advies aan het college over het treffen van een voorziening; Overtreding: een gedraging die in strijd is met het bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift of andere (contractuele) afspraken die tussen het college en de aanbieder of budgethouder zijn gemaakt; Persoonlijk plan: het eigen plan dat de cliënt kan indienen tijdens het (voor)onderzoek, waarin hij aangeeft wat zijn hulpvraag is en welke mogelijke oplossing naar zijn inzicht het meest passend is; Persoonsgebonden budget (pgb): een door het college aan de cliënt verstrekt geldbedrag, waarmee cliënt de maatschappelijke ondersteuning of jeugdhulp binnen de maatwerkvoorziening van derden kan betrekken; Pgb-aanbieder: natuurlijke of rechtspersoon die op basis van pgb hulp levert aan een budgethouder; Pgb-plan: het plan waarin cliënt, aan de hand van de bepalingen in artikel 11 lid 1, aangeeft hoe hij het gewenste pgb gaat besteden; Sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met wie de cliënt een sociale relatie onderhoudt; SVB: Sociale Verzekeringsbank; Toezichthouder: de toezichthouder als bedoeld in artikel 6.1 Wmo 2015 en artikel 25 van deze verordening, belast met het houden van toezicht op de naleving van het gestelde in of krachtens de Wmo 2015 en het toezicht op de rechtmatigheid voor zover het de Jeugdwet betreft; Voorliggende voorziening in relatie tot de jeugdwet: algemene voorziening of andere voorziening, al dan niet op grond van een andere wettelijke bepaling, waarmee geheel of gedeeltelijk aan de hulpvraag wordt tegemoetgekomen en waardoor een maatwerkvoorziening (geheel of gedeeltelijk) achterwege kan blijven; Wmo 2015: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015.

Artikel 4: Onderzoek

1.Het college voert binnen zes weken na ontvangst van de melding een onderzoek uit zoals beschreven in het tweede lid. Uitgangspunt voor dit onderzoek is een gesprek. Het college kan in overleg met cliënt afzien van een gesprek en/of kiezen voor een andere methode om het onderzoek te doen als: de cliënt en de hulpvraag voldoende bekend is; of, uit het vooronderzoek blijkt dat een andere methode ook volstaat om het onderzoek naar behoren te kunnen doen. 2.Het college onderzoekt in samenspraak met de cliënt, diens mantelzorger(s) en/of vertegenwoordiger(s): de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de cliënt; het gewenste resultaat van de hulpvraag; de mogelijkheden om op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, hulp vanuit het sociale netwerk, mantelzorg een oplossing voor de hulpvraag te vinden; de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de mantelzorger van de cliënt; de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene voorziening, algemeen gebruikelijke voorzieningen of andere (voorliggende) voorzieningen een oplossing voor de hulpvraag te vinden; de mogelijkheden om door het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten een oplossing voor de hulpvraag te vinden; de mogelijkheden om een oplossing voor de hulpvraag te vinden samen met zorgverzekeraars en zorgaanbieders als bedoeld in de Zorgverzekeringswet en andere partijen op het gebied van publieke gezondheid, maatschappelijke ondersteuning, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen en een mogelijk toe te kennen maatwerkvoorziening af te stemmen op andere voorzieningen op deze domeinen; als en voor zover het gewenste resultaat niet voldoende kan worden bereikt door de mogelijkheden zoals benoemd onder c tot en met g: de mogelijkheden om met een maatwerkvoorziening een oplossing voor de hulpvraag te vinden; of de cliënt een bijdrage in de kosten voor de maatschappelijke ondersteuning verschuldigd zal zijn; en, de mogelijkheid om de maatwerkvoorziening op basis van een pgb te realiseren als de cliënt dit wenst, waarbij de cliënt in begrijpelijke bewoordingen wordt ingelicht over de gevolgen van die mogelijke keuze. 3.Als de cliënt het persoonlijk plan (artikel 1, onder y) aan het college heeft verstrekt, betrekt het college dat plan bij het onderzoek. 4.Het college informeert de cliënt over de gang van zaken bij het onderzoek, zijn rechten en plichten en de vervolgprocedure. 5.Als cliënt geen of ontoereikende medewerking aan het onderzoek verleent, brengt het college hem op de hoogte van de mogelijke gevolgen daarvan. 6.Het college kan een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om advies vragen indien dat voor een zorgvuldig onderzoek van belang is.

Artikel 7: Criteria voor een maatwerkvoorziening

1.Het college neemt het onderzoeksverslag (artikel 5) als uitgangspunt voor de beoordeling van een aanvraag om een maatwerkvoorziening (artikel 6). 2.Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening op grond van de Wmo 2015: ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet kan verminderen of wegnemen op eigen kracht, waaronder door een voorziening op grond van een andere wet; met gebruikelijke hulp; met mantelzorg; met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk; met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen; met gebruikmaking van algemene voorzieningen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in artikel 4 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven. ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de samenleving van de cliënt met psychische of psychosociale problemen en de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten, al dan niet in verband met risico’s voor zijn veiligheid als gevolg van huiselijk geweld, voor zover de cliënt deze problemen naar het oordeel van het college niet kan verminderen of wegnemen op eigen kracht, waaronder door een voorziening op grond van een andere wet; met gebruikelijke hulp; met mantelzorg; met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk; met gebruikmaking van algemene voorzieningen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in artikel 4 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven, of een passende bijdrage aan het voorzien in de behoefte van de cliënt aan beschermd wonen of opvang en aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld zo zich snel mogelijk weer op eigen kracht te handhaven in de samenleving. 3.Een jeugdige komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening indien naar het oordeel van het college een jeugdige of een ouder jeugdhulp nodig heeft in verband met opgroei- en opvoedproblemen, psychische problemen en stoornissen en voor zover de eigen mogelijkheden en het probleemoplossend vermogen ontoereikend zijn. Het college betrekt daarbij in ieder geval de mate waarin de jeugdige een oplossing kan vinden voor de hulpvraag: op eigen kracht of met zijn ouder(s)/opvoeder(s); met gebruikelijke hulp; met mantelzorg; met behulp van andere personen uit zijn sociale netwerk; met gebruikmaking van algemene voorzieningen; met gebruikmaking van andere (wettelijk) voorliggende voorzieningen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in artikel 4 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waardoor de jeugdige in staat wordt gesteld: gezond en veilig op te groeien; te groeien naar zelfstandigheid, en voldoende zelfredzaam te zijn en maatschappelijk te participeren, rekening houdend met zijn leeftijd en ontwikkelingsniveau. 4.Voor alle maatwerkvoorzieningen geldt bovendien dat: deze naar objectieve maatstaven gemeten, als de goedkoopst-adequate voorziening moet kunnen worden aangemerkt; deze in overwegende mate op het individu zijn gericht. 5.Voor de maatwerkvoorziening op grond van de Wmo met betrekking tot zelfredzaamheid en participatie geldt bovendien dat: de noodzaak tot ondersteuning voor de cliënt redelijkerwijs onvermijdbaar moet zijn geweest; deze voorziening langdurig noodzakelijk moet zijn; in het geval de voorziening voorzienbaar was, vast komt te staan dat van de cliënt redelijkerwijs niet kon worden verwacht dat hij maatregelen had getroffen die de hulpvraag overbodig maakten. 6.Een maatwerkvoorziening die noodzakelijk is ter vervanging van een eerder door het college verstrekte maatwerkvoorziening, wordt pas verstrekt als de eerder verstrekte maatwerkvoorziening technisch is afgeschreven, tenzij: de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn toe te rekenen; de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoetkomt in de veroorzaakte kosten; of, de eerder verstrekte voorziening niet langer compensatie biedt voor de behoefte van cliënt aan maatschappelijke ondersteuning. 7.In bijlage 1 staat uitgewerkt wat onder gebruikelijke hulp wordt verstaan in relatie tot de Wmo 2015.

Artikel 8: Afwijzingsgronden

1.Geen maatwerkvoorziening wordt verstrekt: voor zover de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk de beperkingen kan verminderen of wegnemen, of in zijn behoefte aan jeugdhulp kan voorzien; voor zover voor de hulpvraag van cliënt een voorliggende voorziening bestaat dan wel gebruik kan maken van voorzieningen op grond van andere wetten die een oplossing bieden voor de hulpvraag; voor zover de cliënt met gebruikmaking van algemene voorzieningen of andere voorzieningen de beperkingen kan verminderen of wegnemen, of in zijn behoefte aan jeugdhulp kan voorzien; als de voorziening algemeen gebruikelijk is; als cliënt voor de Wmo 2015 geen inwoner is van de gemeente Berg en Dal met uitzondering van beschermd wonen en opvang, of volgens het woonplaatsbeginsel in de Jeugdwet niet onder de verantwoordelijkheid van de gemeente Berg en Dal valt; als het om een voorziening gaat die de cliënt zelf al heeft gerealiseerd of geaccepteerd: vóór de melding; na de melding maar vóór datum van de beschikking, tenzij het college daarvoor schriftelijk toestemming heeft verleend of over die periode de noodzaak achteraf nog kan worden vastgesteld; voor zover de aanvraag gaat over een voorziening die al eerder aan cliënt is verstrekt en de normale afschrijvingstermijn van de voorziening nog niet verstreken is, tenzij sprake is van een situatie zoals bedoeld in artikel 7 lid 5; als de cliënt die maatschappelijke ondersteuning vraagt geen of onvoldoende eigen verantwoordelijkheid heeft getoond; voor zover er voor de cliënt geen aantoonbare meerkosten zijn in vergelijking met de situatie van voordat de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie ontstonden; voor zover de voorziening naar objectieve maatstaven niet als goedkoopst-adequate voorziening kan worden aangemerkt; voor zover de voorziening niet in overwegende mate op het individu is gericht. 2.Voor alle woonvoorzieningen geldt bovendien dat geen woonvoorziening wordt verstrekt: in het geval de beperkingen bij het normaal gebruik van de woning voortvloeien uit de aard van de in de woning gebruikte materialen; ten behoeve van hotels/pensions, trekkerswoonwagens, kloosters, tweede woningen, vakantie‐ en recreatiewoningen, ADL‐clusterwoningen en gehuurde kamers, met uitzondering van een voorziening voor verhuizing en inrichting; voor zover het gaat om voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten van woongebouwen die niet specifiek gericht zijn op personen met beperkingen en/of ouderen, behalve automatische deuropeners, hellingbanen, het verbreden van gemeenschappelijke toegangsdeuren, het aanbrengen van drempelhulpen of vlonders of het aanbrengen van een opstelplaats bij de toegangsdeur van de gemeenschappelijke ruimte; voor specifiek op personen met beperkingen en ouderen gerichte woongebouwen voor voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten of voorzieningen die bij (nieuw)bouw of renovatie zonder noemenswaardige meerkosten meegenomen kunnen worden; als de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn beperkingen op dat moment meest geschikte woning, tenzij daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is verleend door het college; als de noodzaak voor de maatwerkvoorziening het gevolg is van een verhuizing die niet noodzakelijk was vanwege de beperkingen bij de zelfredzaamheid of participatie. 3.Er is geen toegang tot de voorziening beschermd wonen als de cliënt uitsluitend (feitelijk) dakloos is of slachtoffer van huiselijk geweld. 4.De toegang tot opvang kan worden geweigerd wanneer: een cliënt zich (na toegang tot de opvangvoorziening) niet houdt aan de huisregels; een cliënt onveiligheid en overlast veroorzaakt; een cliënt niet bereid is om mee te werken aan een passend ondersteuningstraject; sprake is van een omstandigheid waardoor een opvangtraject geen geschikte vorm van maatschappelijke ondersteuning voor een cliënt is; een cliënt zich ernstig misdraagt jegens andere cliënten in de opvang of richting medewerkers van de opvanginstelling; de eigen bijdrage (na herhaaldelijke waarschuwingen) niet betaald wordt; in het geval van vrouwenopvang: er geen sprake is van huiselijk geweld en/of geweld in een afhankelijkheidsrelatie. 5.Geen pgb wordt verstrekt als niet voldaan is aan de voorwaarden voor een pgb zoals bedoeld in de artikelen in deze verordening.

Artikel 16: Weigeringsgronden pgb

1.Aanvullend op de wettelijke voorwaarden en weigeringsgronden wordt een pgb niet of niet langer verstrekt indien: op grond van aanwijzingen die tijdens het onderzoek duidelijk zijn geworden het ernstige vermoeden bestaat dat de aanvrager problemen zal hebben bij het omgaan met een pgb. Dit is onder andere het geval wanneer de client: handelingsonbekwaam is; of als gevolg van een verstandelijke beperking of (ernstige) psychische problematiek onvoldoende inzicht heeft in de eigen situatie; of last heeft van verslavings- of schuldenproblematiek; of een verleden kent van misbruik en/of fraude van een pgb; er sprake is van maatschappelijke opvang; er naar het oordeel van het college andere zwaarwegende bezwaren bestaan tegen de verstrekking. 2.Aanvullend daarop wordt een pgb voor informele hulp alleen verstrekt wanneer: de persoon uit het sociaal netwerk aantoonbare deskundigheid/bekwaamheid heeft voor de te bieden hulp; het kind dat zorg ontvangt is niet van schoolgaande leeftijd, behalve wanneer de zorg ook ’s avonds, ’s nachts en in de weekenden nodig is en/of er sprake is van (veelvuldige) schooluitval door de ziekte of beperking; het niet in het belang van de ontwikkeling van het kind is dat er sprake is van professionele distantie

Paragraaf 2.3: Algemeen gebruikelijke voorzieningen

Uit: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Berg en Dal 2026

Een voorziening is op grond van de Wmo 2015 algemeen gebruikelijk als die: niet specifiek bedoeld is voor personen met een beperking; daadwerkelijk beschikbaar is; een passende bijdrage levert aan het realiseren van een situatie waarin de inwoner tot zelfredzaamheid of participatie in staat is en; financieel gedragen kan worden met een inkomen op minimumniveau. De vraag of een voorziening financieel kan worden gedragen met een inkomen op minimumniveau moet zo worden begrepen dat een dienst, hulpmiddel, woningaanpassing of andere maatregel naar algemeen aanvaarde maatschappelijke opvattingen onder de hele bevolking als gangbaar wordt gezien. Uiteraard worden ook de kosten voor onderhoud van een algemeen gebruikelijke voorziening als algemeen gebruikelijk gezien. Bij het criterium of een voorziening financieel draagbaar is met een minimuminkomen mag ook rekening worden gehouden met tweedehands aanbod. Voorzieningen in woongebouwen met een specifieke doelgroep In woongebouwen die bestemd zijn voor een specifieke doelgroep, zoals ouderen of personen met een beperking, kunnen bepaalde voorzieningen als algemeen gebruikelijk worden aangemerkt. Dit is het geval wanneer: het gebouw is bedoeld voor een doelgroep die de voorziening nodig heeft, én op grond van wet, algemeen aanvaarde regels of contractuele afspraken volgt dat het gebouw over deze voorziening moet beschikken. Het is dan de verantwoordelijkheid van de eigenaar/verhuurder van het gebouw om deze voorzieningen (als onderdeel van de basisuitrusting) te realiseren. Deze lijn geldt ook voor gebouwen die niet formeel als doelgroepgebouw zijn aangewezen, maar feitelijk grotendeels door een specifieke doelgroep worden bewoond. In een woongebouw voor een specifieke doelgroep is er sprake van een Wmo-maatwerkvoorziening wanneer de gevraagde voorziening: verder gaat dan de normale basisuitrusting voor alle bewoners; voortkomt uit de individuele beperking of situatie van de inwoner, en niet uit de doelgroep waarvoor het gebouw is bedoeld; niet verplicht voor rekening is van de eigenaar/verhuurder van het gebouw komt en niet als algemeen gebruikelijk voor deze woonvorm kan worden aangemerkt.