Wmo in Baarn: traplift en woningaanpassing

Eigen bijdrage

De hoogte van de eigen bijdrage voor een maatwerkvoorziening van de Wmo uit artikel 18 van de verordening is maximaal € 21,80 per maand.

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 16 Eigen bijdrage maatwerkvoorziening, geldt sinds 24 september 2026 (CVDR750945_2).

Onderhoud en het verwijderen van de traplift worden gedaan door de leverancier waarmee de gemeente een contract heeft.

Uit: 1e wijziging Uitvoeringsregels Verordening maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp Baarn 2025, artikel 3.2.2, geldt sinds 30 januari 2026 (CVDR744177_2).

Onderhoud en reparatie van woonvoorzieningen, mits niet verwijtbaar De vergoeding bedraagt 100% van de werkelijke kosten en wordt verstrekt voor de onderstaande maatwerkvoorzieningen voor zover binnen deze regeling verstrekt en (nog) nodig: • alle vormen van hef- en trapliften;

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 11 Woonvoorziening, geldt sinds 24 september 2026 (CVDR750945_2).

Ook het plaatsen van een traplift of een verstelbaar bed valt hieronder.

Uit: 1e wijziging Uitvoeringsregels Verordening maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp Baarn 2025, paragraaf 3.2, geldt sinds 30 januari 2026 (CVDR744177_2).

Bouwkundige voorzieningen zijn vaste aanpassingen, zoals een traplift.

Uit: 1e wijziging Uitvoeringsregels Verordening maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp Baarn 2025, paragraaf 3.2, geldt sinds 30 januari 2026 (CVDR744177_2).

Beschermd Wonen(maximale PGB-tarieven 2026) | Code | Eenheid | Standaard | Verlaagd / Begeleiding Basis - cao GGZ MBO | 15X04 | Uur | € 60,00 | € 49,80

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 8 Pgb-tarieven beschermd wonen (CVDR750945_2).

Beschermd Wonen(maximale PGB-tarieven 2026) | Code | Eenheid | Standaard | Verlaagd / Begeleiding Specialistisch - cao GGZ HBO | 15X06 | Uur | € 73,20 | € 61,20

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 8 Pgb-tarieven beschermd wonen (CVDR750945_2).

Beschermd Wonen(maximale PGB-tarieven 2026) | Code | Eenheid | Standaard | Verlaagd / Ouder / kind-module | 15X07 | Etmaal | € 26,30 | € 19,73

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 8 Pgb-tarieven beschermd wonen (CVDR750945_2).

Beschermd Wonen(maximale PGB-tarieven 2026) | Code | Eenheid | Standaard | Verlaagd / Begeleiding - praktische ondersteuning | 15X03 | Uur | € 66,00 | € 55,20

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 8 Pgb-tarieven beschermd wonen (CVDR750945_2).

Beschermd Wonen(maximale PGB-tarieven 2026) | Code | Eenheid | Standaard | Verlaagd / Begeleiding - Specialistisch BW | 15X05 | Uur | € 91,80 | € 76,80

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 8 Pgb-tarieven beschermd wonen (CVDR750945_2).

Beschermd Wonen(maximale PGB-tarieven 2026) | Code | Eenheid | Standaard | Verlaagd / Dagactiviteit Basis volwassenen OMNV | 15X52 | dagdeel | € 48,45 | € 40,37

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 8 Pgb-tarieven beschermd wonen (CVDR750945_2).

Beschermd Wonen(maximale PGB-tarieven 2026) | Code | Eenheid | Standaard | Verlaagd / Dagactiviteit Plus volwassenen OMNV | 15X53 | dagdeel | € 61,21 | € 51,01

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 8 Pgb-tarieven beschermd wonen (CVDR750945_2).

Beschermd Wonen(maximale PGB-tarieven 2026) | Code | Eenheid | Standaard | Verlaagd / Dagactiviteit Basis Ouderen OMNV | 15X54 | dagdeel | € 35,61 | € 29,68

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 8 Pgb-tarieven beschermd wonen (CVDR750945_2).

Beschermd Wonen(maximale PGB-tarieven 2026) | Code | Eenheid | Standaard | Verlaagd / Dagactiviteit Plus ouderen OMNV | 15X55 | dagdeel | € 61,21 | € 51,01

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 8 Pgb-tarieven beschermd wonen (CVDR750945_2).

Beschermd Wonen(maximale PGB-tarieven 2026) | Code | Eenheid | Standaard | Verlaagd / Vervoer OMNV zonderrolstoel =< 10km | 15X65 | etmaal | € 8,80 | € 7,34

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 8 Pgb-tarieven beschermd wonen (CVDR750945_2).

Beschermd Wonen(maximale PGB-tarieven 2026) | Code | Eenheid | Standaard | Verlaagd / Vervoer OMNV met rolstoel =<10km | 15X66 | etmaal | € 27,29 | € 22,74

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 8 Pgb-tarieven beschermd wonen (CVDR750945_2).

Beschermd Wonen(maximale PGB-tarieven 2026) | Code | Eenheid | Standaard | Verlaagd / Vervoer OMNV zonderrolstoel > 10km | 15X67 | etmaal | € 19,95 | € 16,63

Uit: Financieel Besluit Maatschappelijke ondersteuning en Jeugdhulp Baarn 2026, artikel 8 Pgb-tarieven beschermd wonen (CVDR750945_2).

Paragraaf 3.2: Woonvoorzieningen

De Wmo biedt verschillende aanpassingen in huis om inwoners met een beperking te ondersteunen, zoals het weghalen van drempels, het verbreden van deuren voor rolstoelen, of het aanpassen van de badkamer voor meer veiligheid. Ook het plaatsen van een traplift of een verstelbaar bed valt hieronder. Slimme technologie, zoals automatische deuropeners, kan ook helpen om zelfstandig te blijven. Of iemand in aanmerking komt voor een aanpassing hangt af van de woning en de beperkingen van de persoon. Er wordt onderscheid gemaakt tussen losse en bouwkundige voorzieningen: Losse voorzieningen zijn verplaatsbaar, zoals een toiletstoel. Bouwkundige voorzieningen zijn vaste aanpassingen, zoals een traplift. Losse voorzieningen worden vaak eerst overwogen, omdat ze snel ingezet kunnen worden, vaak goedkoper zijn, en soms voor meerdere doeleinden gebruikt kunnen worden. Pas als dat niet genoeg is, wordt gekeken naar bouwkundige aanpassingen. Normaal gebruik van de woning Normaal gebruik van de woning betekent dat de essentiële functies mogelijk moeten zijn, zoals slapen, persoonlijke hygiëne, naar het toilet gaan, koken en eten, en zich binnen de woning verplaatsen. Ook moet de woning veilig zijn voor kinderen om in te spelen en toegang tot de tuin of het balkon mogelijk zijn. Niet-essentiële ruimtes zoals hobbykamers worden niet aangepast, en therapeutische voorzieningen zoals een dialyseruimte worden niet vergoed. De meeste zorgverzekeraars vergoeden dit wel. Ook een traplift naar een verdieping met niet-essentiële ruimtes wordt niet vergoed vanuit de Wmo. Bezoekbare woning Bezoekbaar maken van een woning betekent dat een inwoner met een beperking die in een instellint woont, de woning van bijvoorbeeld zijn ouders kan bezoeken. Dit gaat om toegang tot de woning, bijvoorbeeld de woonkamer en het toilet. Aanpassingen voor logeren worden niet vergoed. Dit geldt voor inwoners die in een instelling binnen de gemeente wonen, maar niet als de instelling buiten de gemeente ligt. De gemeente vergoedt zulke aanpassingen voor één woning per inwoner. Gemeenschapelijke ruimtes Als er een aanvraag wordt gedaan voor aanpassingen in gemeenschappelijke ruimtes van particuliere woningen, gaat de gemeente ervan uit dat bewoners zelf verantwoordelijk zijn voor de toegankelijkheid van hun woonomgeving. Dit kan geregeld worden via een VVE of de ontwikkelaar, en de Wmo kan hier niet voor gebruikt worden. Bij woningen van een woningbouwvereniging is de woningbouwvereniging verantwoordelijk voor aanpassingen in de gemeenschappelijke ruimtes. Ook in dit geval kan de Wmo niet worden ingezet. Collectief gebruik Collectief aanbod zijn voorzieningen waarvan meerdere inwoners met een vergelijkbare hulpvraag gebruik kunnen maken. Zoals bijvoorbeeld: een gemeenschappelijke vervoersvoorziening die door meerdere mensen met een mobiliteitsbeperking kan worden gebruikt, bijvoorbeeld de seniorenbus; groepsbegeleiding in een dagbestedingscentrum voor ouderen of kinderen met een beperking; een jeugdhulpvoorziening, zoals groepsgesprekken of gezamenlijke activiteiten voor jongeren met een specifieke ondersteuningsbehoefte; één verrijdbare tillift in een verzorgingstehuis, met aparte tilbanden per cliënt. Een consulent van de gemeente onderzoekt of collectief aanbod geschikt is voor een inwoner. Dit heeft altijd voorrang boven een individuele maatwerkvoorziening vanuit de Wmo of Jeugdwet.

Artikel 3.2.1: Tilliften

Een tillift is een woonvoorziening dat helpt om inwoners met mobiliteitsproblemen op een veilige manier te verplaatsen, bijvoorbeeld van een bed naar een rolstoel of van een stoel naar het toilet. Er zijn zowel losse (verrijdbare) als vaste tilliften, waarbij de vaste tilliften aan de vloer, muur of wand worden vastgemaakt. Beide soorten tilliften kunnen op twee manieren worden gebruikt: passief (voor mensen die niet zelf kunnen staan) of actief (voor mensen die nog deels kunnen staan). Bij het beoordelen of een tillift nodig is, kijkt een consulent naar: de verwachte verplaatsingen; de mogelijkheden van de inwoner; de indeling van de woning; de beschikbare ruimte.

Artikel 3.2.2: Traplift

Een traplift is een woonvoorziening dat inwoners met mobiliteitsproblemen helpt om veilig van de ene verdieping naar de andere te gaan. Het bestaat uit een stoel of platform dat langs een rail over de trap beweegt. Onderhoud en het verwijderen van de traplift worden gedaan door de leverancier waarmee de gemeente een contract heeft. Een traplift wordt niet geplaatst als: het gaat om een traplift naar de tweede verdieping; de trap te smal is, volgens de eisen in het Besluit Bouwwerken Leefomgeving5Inhoud Besluit bouwwerken leefomgeving | Informatiepunt Leefomgeving; de inwoner niet in staat wordt geacht om de traplift veilig en zelfstandig te gebruiken, volgens medisch oordeel; het gaat om een wenteltrap, omdat hier aan geen veilige bevestiging mogelijk is.

Artikel 3.2.4: Zorgunit

Bij grote woningaanpassingen, waarbij extra leefruimte nodig is die alleen met een aanbouw kan worden gemaakt, heeft een losse (herbruikbare) zorgunit de voorkeur. Dit komt door de lagere kosten en de mogelijkheid om de unit opnieuw te gebruiken. De zorgvrager moet naast de hulp van familieleden ook specialistische zorg nodig hebben. De zorgvrager woont in de unit, niet de zorgverlener. Voorbeelden van zorgunits zijn een kamer voor een jeugdige met een verstandelijke beperking of gedragsproblemen, of een unit voor een ernstig demente ouder met de nodige voorzieningen zoals een slaapruimte, badkamer en toilet. Een zorgunit heeft een vergunning nodig. Of iemand hiervoor in aanmerking komt, wordt beoordeeld bij het Omgevingsloket6Omgevingswet | Gemeente Baarn van de gemeente Baarn. Het is belangrijk om het verschil tussen een zorgunit en een mantelzorgwoning te begrijpen. Bij een mantelzorgwoning woont de zorgverlener op het terrein van de zorgvrager, en hiervoor gelden andere regels. Raadpleeg hiervoor de huisvestingsverordening7Huisvestingsverordening Baarn 2023 | Lokale wet- en regelgeving van Baarn.

Paragraaf 5.1: Pgb-beheer

Pgb-beheer betekent dat een inwoner goed op het geld let dat diegene krijgt voor het zelf inkopen van zorg of ondersteuning. Je moet kunnen uitleggen hoe je dat geld gebruikt. Het is belangrijk dat het geld op een goede manier wordt besteed en dat je duidelijk laat zien waar het naartoe gaat. Zo weet iedereen waar het geld naartoe gaat en dat het op de juiste manier wordt gebruikt. Pgb-beheer betekent dat je officieel de status van een werkgever krijgt als je bijvoorbeeld begeleiding of hulp bij het huishouden inkoopt. Je moet dus ook in staat zijn moeilijke gesprekken te voeren als je bijvoorbeeld niet tevreden bent over de kwaliteit.

Artikel 5.1.1: Pgb-vaardigheid

Pgb-vaardigheid betekent dat je weet hoe je goed met een Persoonsgebonden Budget (Pgb) moet omgaan. Het gaat erom dat je begrijpt hoe je het geld uit moet geven en dit controleert om de juiste zorg en ondersteuning te krijgen. Ook is het belangrijk dat je weet hoe je de administratie moet bijhouden en goede afspraken moet maken met de mensen die je helpen. Kort gezegd, het gaat erom dat je goed in staat bent om je eigen budget te beheren. Als je een Pgb toegewezen krijgt, ben je zelf verantwoordelijk voor het aangaan van een overeenkomst met de leverancier of aanbieder. Er kunnen templates (voorbeelden) opgevraagd worden bij Sociale Verzekeringsbank (SVB), maar het blijft je eigen verantwoordelijkheid om dit goed te regelen.

Artikel 5.1.2: Vertegenwoordiging

Bij vertegenwoordiging bij een Pgb neemt iemand namens de inwoner die het Pgb ontvangt de verantwoordelijkheid op zich voor het beheren van het budget en alle administratieve en organisatorische taken die daarbij horen. Dit gebeurt meestal wanneer de inwoner die het Pgb ontvangt dit niet zelfstandig kan doen, bijvoorbeeld vanwege een beperking, ziekte of ouderdom. Een vertegenwoordiger zoals een familielid, bewindvoerder/curator of vertrouwenspersoon, heeft verschillende taken. Ze beheren het budget, zoeken en contracteren zorgverleners, houden de administratie bij, en fungeren als contactpersoon tussen de budgethouder en de gemeente en andere betrokkenen. Ze zorgen er ook voor dat de ingekochte zorg van goede kwaliteit is en voldoet aan de behoeften van de budgethouder. Een vertegenwoordiger zorgt ervoor dat de budgethouder de juiste zorg en ondersteuning ontvangt, zonder dat zij zelf de administratieve en organisatorische taken hoeven te doen. Hierdoor worden de rechten van de budgethouder gewaarborgd en wordt het budget efficiënt en correct besteed.

Paragraaf 5.2: Budgetplan

Een budgetplan is een plan dat door de inwoner zelf wordt gemaakt en laat zien hoe het Pgb wordt besteed. Het plan moet voldoen aan de regels van de Wmo en Jeugdwet. Het budgetplan moet antwoord geven op de volgende vragen: Welke hulp en ondersteuning heb je nodig? Wat wil je met het Pgb kopen? Waarom is zorg in natura geen geschikte oplossing? Als iemand anders het Pgb gaat beheren, wie is hiervoor gemachtigd? Hoe ga je de administratie bijhouden? Hoe reageer je als er fouten worden ontdekt? Als het Pgb duurder is dan zorg in natura, hoe ga je het verschil betalen? Om ervoor te zorgen dat de ondersteuning van goede kwaliteit is, wordt in het budgetplan ook beschreven: Welke aanbieder de hulp gaat geven. Hoe de inwoner deze aanbieder heeft gekozen. Wat de doelen zijn die bereikt moeten worden. Welke stappen worden genomen om deze doelen te bereiken. Waar en wanneer de ondersteuning plaatsvindt. Wie de hulpverlener is. Welke ervaring en kennis deze hulpverlener heeft. Wie de hulpverlener vervangt als hij of zij er niet is. Hoe de hulpverlener wordt aangestuurd. Op welke manier wordt de hulp en ondersteuning gecontroleerd. Iedereen die hulp nodig heeft, mag hulp krijgen bij het maken van een budgetplan. Dit kunnen familieleden, vrienden, zorgverleners of professionele ondersteuners zijn. Het belangrijkste is dat het plan goed past bij wat de inwoner nodig heeft en dat het voldoet aan de regels van het Pgb-programma. De gemeente controleert altijd hoe het Pgb wordt besteed volgens het budgetplan. Ook wordt gecontroleerd of de persoon die het Pgb ontvangt nog steeds voldoet aan de voorwaarden ervan. Het template voor een budgetplan dat Baarn gebruikt, is te vinden in bijlage 5.

Paragraaf 5.3: Eigen bijdrage

Bij een Pgb kan het zijn dat je een eigen bijdrage moet betalen. Dit hangt af van hoeveel hulp je nodig hebt en hoeveel geld je verdient en bezit. Of je deze eigen bijdrage moet betalen wordt bepaald door het CAK (Centraal Administratie Kantoor) en kan verschillen op basis van je inkomen, bezittingen en gezinssituatie. De eigen bijdrage mag nooit hoger zijn dan de echte kosten van de hulp of het hulpmiddel. Als er in een maand hulp wordt ontvangen, geldt er ook een eigen bijdrage voor die maand. Als er gedurende een volledige maand geen hulp wordt ontvangen, stopt de eigen bijdrage.

Paragraaf 5.4: Besteding in het buitenland

Als je van plan bent om je Pgb in het buitenland te gebruiken, moet een inwoner toestemming krijgen van de gemeente. Zij beoordeelt of het gebruik van het Pgb in het buitenland passend en noodzakelijk is voor de zorg die je nodig hebt. Rechterlijke uitspraken laten zien dat je met een Pgb hulp mag inkopen in een ander EU-land, maar omdat controle lastig is, doet de gemeente dit zelden. Een uitzondering geldt als je al hulp in Nederland krijgt en dit maximaal 6 weken in het buitenland wilt voortzetten.

Paragraaf 5.5: Pgb geheel of gedeeltelijk stopzetten

De gemeente kan aan de Sociale Verzekeringsbank vragen om betalingen uit het Pgb geheel of gedeeltelijk te stoppen, als ze denkt dat de persoon het Pgb op dat moment mogelijk niet op de juiste manier gebruikt. Bijvoorbeeld, als de persoon het Pgb gebruikt voor iets anders dan waar het eigenlijk voor bedoeld is. Die noemen we ‘oneigenlijk gebruik of misbruik’. Als er sprake is van oneigenlijk gebruik of misbruik, kan de gemeente het al betaalde Pgb-bedrag terugvorderen. De inwoner kan daarna niet meer opnieuw een Pgb aanvragen. Als de persoon niet binnen drie maanden na het besluit contact heeft opgenomen met een zorgaanbieder, of als het Pgb niet binnen drie maanden is gebruikt voor het beoogde doel waarvoor het is verstrekt, kan de gemeente ook besluiten de betaling te stoppen.

Paragraaf 5.6: Toelating en uitsluiting

Een Persoonsgebonden Budget wordt niet gegeven voor taken die normaal door vrienden, familie of buren worden gedaan. Dit gaat om: samen leuke dingen doen; boodschappen doen; eenvoudige schoonmaakklusjes; hulp bij papierwerk; helpen bij het maken van afspraken en het meegaan naar doktersafspraken.; vervoer naar doktersafspraken; taken die bij ouderschap horen. Iedere ouder moet wel eens oppas voor een (langdurig) ziek kind regelen. Daarnaast kan een Pgb helemaal of deels geweigerd worden: als niet aan de voorwaarden in de regels van hoofdstuk 4 en 5 van de verordening wordt voldaan; als er met spoed hulp en ondersteuning nodig is; als het Pgb wordt gebruikt om extra inkomen te krijgen of om verlies aan inkomen op te vangen; als de kosten voor de zorg die je met het Pgb wilt betalen hoger zijn dan de kosten voor dezelfde zorg via andere wegen.; als degene die het Pgb beheert ook de zorgverlener is, of op een andere manier betrokken is bij de organisatie die de zorg verleent.; als de gemeente denkt dat de persoon niet in staat is om de taken die bij het Pgb horen, goed uit te voeren. Dit kan bijvoorbeeld zijn als de persoon ernstige schulden heeft, verslaafd is, een ernstige beperking heeft, ernstig ziek is, een taalprobleem heeft, als één persoon te veel uren per week hulp biedt, als er in het verleden misbruik van een Pgb is gemaakt, of als de hulp die wordt gevraagd valt onder informele hulp. Sommige vormen van hulp, zoals behandelingen in de jeugd-GGZ, kunnen alleen door professionele hulpverleners worden uitgevoerd. Informele hulp is daarvoor niet geschikt en hier kan dan ook geen Pgb voor worden ingezet.

Paragraaf 5.7: Hoogte Pgb-tarieven

In het Financieel Besluit maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp van de gemeente Baarn staan de bedragen vermeld waarop het bedrag van het Pgb wordt berekend, verdeeld in formele en informele tarieven. In uitzonderlijke gevallen kan er, met een goede reden, van deze tarieven kan worden afgeweken. De tarieven voor het Pgb zijn gelijk aan de tarieven die de gemeente betaalt voor gecontracteerde zorg en zijn samengesteld uit verschillende kosten, zoals salaris, vervanging tijdens vakanties, verzekeringen en reiskosten. De hoogte van een Pgb wordt bepaald op basis van het plan waarin staat wat je met het Pgb wilt bereiken, het aantal uren of dagen dat je zorg nodig hebt en dus de tarieven die zijn vastgesteld voor de zorg die je wilt inkopen. Pgb-tarieven kunnen op ieder moment in het jaar gewijzigd worden. De tarieven voor het Pgb zijn: Maximaal 90% van het tarief voor gecontracteerde zorg in natura (ZIN) als de hulpverlener in dienst is bij een instelling. Maximaal 75% van het tarief voor gecontracteerde zorg als de hulpverlener zelfstandig werkt. Maximaal 50% van het tarief voor gecontracteerde zorg in natura (ZIN) als er informele hulp wordt ingeschakeld. De ondergrens is het hoogste bedrag dat in de CAO staat voor deze hulp, inclusief vakantiegeld en de waarde van verlofuren. Het tarief voor informele hulp is lager dan voor professionele hulp, omdat er geen extra kosten zijn, zoals personeel en overhead. Ook zijn de kwaliteitseisen en opleidingseisen minder streng. De verschillende Pgb-percentages in zijn het resultaat van de verschillen in kosten, kwaliteitsnormen en doelen tussen formele instellingen en vrienden of familie die helpen. De hoogte van het Pgb voor een maatwerkvoorziening wordt bepaald op: Het bedrag van de goedkoopst passende voorziening die de gemeente heeft gecontracteerd, eventueel aangevuld met onderhouds- en reparatiekosten. Het bedrag van de kosten volgens een geaccepteerde offerte als de gemeente geen contract heeft met een leverancier. De hoogte van het Pgb voor individueel taxivervoer wordt jaarlijks vastgesteld op basis van gangbare tarieven in de regio. Dit is voor inwoners voor wie collectief vervoer niet passend, bijvoorbeeld inwoners met autisme die moeite hebben met sociale interactie en overgevoelig zijn voor prikkels zoals drukte en geluid. De consulent bepaalt of dit vervoer passend is of niet.

Artikel 5.7.1: Trekkingsrecht

In de Wmo 2015 staat dat gemeenten Pgb's moeten uitbetalen via trekkingsrecht. Dit betekent dat het geld voor hulp en ondersteuning niet direct op de bankrekening van de persoon met het Pgb wordt gestort, maar op een rekening van de Sociale Verzekeringsbank (SVB). De kosten die de SVB maakt voor deze uitvoering worden niet doorberekend aan de persoon met het Pgb. Daarnaast hoeft de inwoner het geld dat de gemeente betaalt aan de SVB om hen in te huren niet te betalen. De inwoner met het Pgb laat aan de SVB weten hoeveel hulp er is gegeven via declaraties of facturen, en dan zorgt de SVB ervoor dat het geld naar de zorgverlener wordt overgemaakt. Geld dat niet is uitgegeven, wordt na de verantwoordingsperiode door de SVB terugbetaald aan de gemeente. Een uitzondering hierop geldt voor eenmalige Pgb's, bijvoorbeeld voor een hulpmiddel. Het geld wordt dan rechtstreeks naar de inwoner met het Pgb overgemaakt op basis van een geaccepteerde offerte. Die persoon moet binnen 6 maanden het hulpmiddel kopen en dit verantwoorden met een factuur.

Artikel 5.7.2: Instellingstarief

Een organisatie die zorg verleent, zoals een verpleeghuis, thuiszorgorganisatie of andere zorgaanbieder is een ‘zorginstelling’. Bewoners van een zorginstelling kunnen ook kiezen voor een Pgb. Het bedrag dat een zorginstelling betaald krijgt voor de zorg die ze leveren aan iemand met een Pgb heet het ‘instellingstarief’. Hierbij sluit de budgethouder een overeenkomst met de zorginstelling. De zorginstelling kijkt naar de complexiteit van de zorg, hun kosten, en de afgesproken zorguren, en stelt een tarief voor dat binnen de door de overheid vastgestelde maximumtarieven valt. De zorginstelling declareert de kosten bij de budgethouder. De budgethouder betaalt de instelling vanuit het Pgb via de SVB zoals eerder in dit hoofdstuk uitgelegd.

Artikel 5.7.3: Zzp-tarief

Een persoon die zorg verleent zonder een arbeidsovereenkomst, maar als zelfstandige werkt is een ‘Zelfstandig Zorgverlener’ (zzp’er). Het zzp-tarief bij een Pgb wordt bepaald door het soort en de complexiteit van de zorg, de kwalificaties en ervaring van de zorgverlener, marktprijzen, en de afspraken tussen de budgethouder en de zzp'er. De zzp'er kijkt naar de complexiteit van de zorg, zijn of haar eigen kwalificaties en ervaring, en marktprijzen om een passend tarief voor te stellen. Minder complexe zorg heeft vaak een lager tarief. Zorgverleners met gespecialiseerde opleidingen of certificaten kunnen hogere tarieven vragen. De budgethouder moet ervoor zorgen dat het tarief past binnen het beschikbare Pgb. De zorgverlener moet kwalitatieve zorg leveren die voldoet aan de afspraken en verwachtingen.

Paragraaf 5.8: Kwaliteitseisen formele of informele zorgaanbieders

Een inwoner mag met een Pgb zelf kiezen wie zij inhuurt voor de ondersteuning die zij nodig heeft. De zorgverlener moet wel aan kwaliteitseisen voldoen. Kwaliteitseisen gelden voor professionele en informele zorgverleners. Een professionele zorgverlener is bijvoorbeeld een bedrijf, instelling of zzp-er die alle diploma's en papieren heeft die een professionele zorgverlener moet hebben. Een informele zorgverlener is bijvoorbeeld een familielid of vriend. Alleen zorgverleners die aan alle kwaliteitseisen voldoen komen in aanmerking voor het professioneel (hogere) tarief. Voor professionele zorgverleners die al zorg leveren is er een overgangstermijn. Algemene eisen voor alle zorgverleners de zorgverlener biedt hulp die veilig, doeltreffend en cliëntgericht wordt verleend; de zorgverlener werkt actief en integraal samen met andere hulpverleners en zorgaanbieders in het belang van de cliënt. ; de zorgverlener werkt aantoonbaar (met een plan) aan de doelen van het ondersteuningsplan; de zorgverlener moet, als dat wordt gevraagd, een Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG) kunnen overhandigen; de zorgverlener is niet bekend vanwege ondeskundige zorg, het handelen in strijd met relevante wetgeving of beleidsregels, misleiding of fraude; Deze eisen worden in hoofdstuk 6 verder uitgelegd.

Artikel 5.8.1: Arbeidstijdenwetgeving

De Arbeidstijdenwet10Wat staat er in de Arbeidstijdenwet over mijn werktijden? | Rijksoverheid.nl (ATW) regelt werktijden, rusttijden en pauzes om de gezondheid en veiligheid van werknemers te beschermen. Bij zorg via een Persoonsgebonden Budget (Pgb) kunnen de ATW-regels van toepassing zijn.

Artikel 5.8.2: Arbeidsrecht

Bij zorg met een Pgb zijn er twee arbeidsrelaties: Formele arbeidsovereenkomst: de zorgverlener is werknemer van de budgethouder; de budgethouder betaalt loon, sociale premies en zorgt voor een veilige werkomgeving; de zorgverlener heeft recht op loon bij ziekte en vakantie. Bij een formele arbeidsovereenkomst moeten er schriftelijke afspraken zijn over loon, werktijden, pauzes, vakantie en ziekteverlof. Zelfstandige zorgverlener (zzp'er): de zorgverlener werkt zonder formele overeenkomst; de zorgverlener regelt zelf belastingen en verzekeringen; de zorgverlener heeft geen recht op loon bij ziekte.

Artikel 5.8.3: Integriteit aanbieder

Integriteit van de zorgaanbieder bij een Pgb is belangrijk om goede zorg te garanderen, inwoners te beschermen, vertrouwen op te bouwen en transparantie te bevorderen. Om de integriteit te waarborgen: heeft de aanbieder een goede reputatie en is gecertificeerd door relevante autoriteiten; zijn inwoners tevreden over de ontvangen zorg; zijn er geen klachten of meldingen van misstanden tegen de aanbieder. Als de gemeente twijfelt aan de betrouwbaarheid van een zorgaanbieder, wordt er geen Pgb verstrekt voor ondersteuning door die aanbieder.

Paragraaf 5.9: Overige regels Pgb

Een Pgb mag niet gebruikt worden om te betalen voor: kosten voor het regelen van zorg via een bemiddelingsbureau; administratiekosten; beheerkosten voor het Pgb; kosten voor opleidingen of lidmaatschappen; uitkeringen voor feestdagen; eenmalige uitkeringen. Bij het Pgb is er geen vast bedrag dat vrijgesteld is van verantwoording. Het is niet toegestaan om een vast maandloon af te spreken voor formele hulpverleners. Tussenpersonen of mensen die belangen behartigen mogen niet betaald worden met het geld van het Pgb. Als het Pgb al is gebruikt voor een voorziening, kan het éénmalig worden omgezet naar een voorziening in natura (ZIN). De inwoner moet daarna minstens 7 jaar wachten voordat hij of zij opnieuw een aanvraag voor wisseling kan doen.

Paragraaf 6.1: Kwaliteitskader

Het kwaliteitskader richt zich op de volgende 6 hoofdlijnen die gelden voor zowel Zorg in Natura als voor Pgb’s: De voorziening is veilig verstrekt. Denk hierbij aan een VOG, een calamiteitenprotocol en een kwaliteitscertificering van de aanbieder. De voorziening is doelmatig en doeltreffend verstrekt. Hiervoor stelt een aanbieder een zorgplan op. De voorziening is cliëntgericht verstrekt. De zorgaanbieder moet bij het inzetten van medewerkers rekening houden de vaardigheden van de medewerker die aan de cliënt wordt toegewezen. De voorziening is afgestemd op de reële behoefte van de cliënt en op andere vormen van zorg of hulp die de cliënt ontvangt. De voorziening wordt verstrekt in overeenstemming met de op de beroepskracht rustende verantwoordelijkheid, voortvloeiende uit de professionele standaard: De hulpverlener mag niet ook de rol van Pgb-vertegenwoordiger vervullen Het management en de medewerkers die de opdracht uitvoeren, moeten de Nederlandse taal goed genoeg beheersen om hun werk en contractuele verplichtingen goed uit te voeren. De voorziening wordt verstrekt met respect voor en in achtneming van de rechten van de cliënt. Denk hierbij aan een klachten- en privacyregeling van de aanbieder.

Paragraaf 6.2: Algemene eisen

Een zorgaanbieder binnen zowel Zorg in natura en Pgb: Moet volledige medewerking verlenen aan toezicht en onderzoek door de gemeente, zowel aangekondigd als onaangekondigd, om de kwaliteit van de zorg en de rechtmatigheid ervan te waarborgen. Kan worden uitgesloten van het verlenen van hulp als er sprake is van: ondeskundige zorg, overtreding van wetgeving of beleidsregels, misleiding, fraude, of overtredingen zoals belasting- of premieontduiking, deelname aan criminele activiteiten, handelingen die ingaan tegen de openbare orde, witwassen, mensenhandel, schending van milieu-, sociaal- of arbeidsrechten, onjuiste gegevens verstrekken of het niet verstrekken van gegevens, faillissement, belangen die niet gericht zijn op de zorg voor de cliënt, en het doen van onrechtmatige beïnvloeding of het geven van giften of beloften buiten de zorgverleningsrelatie om. Als een zorgaanbieder niet aan deze criteria voldoet, worden er gedurende één jaar geen Pgb's toegekend waarbij de betreffende zorgaanbieder betrokken is. Als het Zorg in natura betreft, wordt er gehandhaafd volgens de afspraken die in het contract met de aanbieder staan.

Artikel 6.2.2: Toezichthouder kwaliteit Wmo

De GGD Regio Utrecht (GGDrU)12Kwaliteitseisen WMO - GGD Regio Utrecht | GGDrU houdt toezicht op de naleving van de kwaliteitseisen die worden gesteld vanuit de Wmo en gemeenten, aan de Wmo-voorzieningen. Dit zijn zowel gecontracteerde maatwerkvoorzieningen, voorzieningen die vanuit Pgb worden bekostigd en algemene of voorliggende voorzieningen.

Paragraaf 7.3: Duur indicatie

De duur van de indicatie hangt af van de aard van de hulpvraag en de te behalen resultaten en doelen. Als de beperking blijvend is en er geen verbetering wordt verwacht, bijvoorbeeld bij een dwarslaesie, kan de indicatie voor onbepaalde tijd worden afgegeven. Het is wel belangrijk om in contact te blijven met deze inwoner om te beoordelen of de maatwerkvoorziening nog passend is of niet. Afhankelijk van de wens van de situatie van de inwoner kan hiervoor jaarlijks of tweejaarlijks een contactmoment worden ingepland. Dit contactmoment is een vereiste. Wanneer de beperking tijdelijk is en de indicatie gericht is op groei en ontwikkeling, wordt na een bepaalde periode beoordeeld of de hulp nog nodig is. Deze periode kan variëren van 3 maanden tot 2 jaar. Een indicatie via een persoonsgebonden budget (Pgb) of een financiële tegemoetkoming wordt voor maximaal 2 jaar afgegeven, tenzij het om een hulpmiddel gaat. Voor een hulpmiddel wordt de indicatie gelijkgesteld aan de periode van de economische afschrijving.

Artikel 3.1.1: Rolstoel

Een rolstoel is bedoeld voor inwoners die moeite hebben met lopen en die daardoor niet goed kunnen bewegen in en rond hun huis. Hoewel een rolstoel geen vervoersmiddel is zoals een auto, kan het wel helpen bij activiteiten buiten huis, zoals boodschappen doen of sociale activiteiten bijwonen in de buurt. Incidenteel rolstoelgebruik Een rolstoel voor incidenteel gebruik, ook wel een transportrolstoel genoemd, is niet bedoeld om dagelijks te gebruiken als zitplaats. Meestal wordt deze gebruikt wanneer iemand ergens anders naartoe moet waar lopen niet mogelijk is, zoals tijdens een uitstapje. Het hangt af van de aanleiding voor het gebruik van de rolstoel en de mate van medische noodzaak of een inwoner deze vanuit de Wmo of de Zorgverzekeringswet kan krijgen; de Wmo is er voor deelname aan de samenleving en de Zorgverzekeringswet voor medische zorg. Selectie van een rolstoel Naast het onderzoeken of een rolstoel vanuit de Wmo passend is voor de situatie van de inwoner, kijkt de consulent ook naar welk type rolstoel het beste past. Hierbij wordt rekening gehouden met de volgende punten: hoe de rolstoel gebruikt gaat worden; waar de rolstoel gebruikt gaat worden; hoe de rolstoel wordt aangedreven (door de gebruiker zelf met het eigen lichaam, door een mechanisme dat bedient wordt of door anderen geduwd worden); de zithouding en hoeveel ondersteuning nodig is; of de rolstoel gemakkelijk meegenomen moet kunnen worden; de lichaamsmaten van de persoon die de rolstoel gaat gebruiken (antropometrische gegevens). Economische en technische afschrijvingstermijn Hulpmiddelen worden meestal over een periode van vijf tot tien jaar afgeschreven. Dit betekent dat de kosten van het hulpmiddel over deze periode worden verdeeld en via een maandelijkse eigen bijdrage worden betaald. De gebruiker betaalt nooit meer dan de afgesproken prijs. Zodra dit bedrag is bereikt, stopt de eigen bijdrage. Na de afschrijvingstermijn kan het hulpmiddel soms worden vervangen of opgeknapt, afhankelijk van de behoeften van de gebruiker en of het hulpmiddel nog aan de veiligheidsvoorschriften voldoet. Hulpmiddelen worden niet vervangen zolang het huidige hulpmiddel goed werkt. Vervanging gebeurt alleen als het hulpmiddel technisch niet meer goed functioneert. De ‘technische levensduur’ van het hulpmiddel staat beschreven in de contracten tussen de gemeente en de leveranciers. Als een inwoner vindt dat het hulpmiddel niet meer voldoet, wordt dit eerst gecontroleerd aan de hand van de afspraken in die contracten.

Paragraaf 5.3: Eigen bijdrage

Bij een Pgb kan het zijn dat je een eigen bijdrage moet betalen. Dit hangt af van hoeveel hulp je nodig hebt en hoeveel geld je verdient en bezit. Of je deze eigen bijdrage moet betalen wordt bepaald door het CAK (Centraal Administratie Kantoor) en kan verschillen op basis van je inkomen, bezittingen en gezinssituatie. De eigen bijdrage mag nooit hoger zijn dan de echte kosten van de hulp of het hulpmiddel. Als er in een maand hulp wordt ontvangen, geldt er ook een eigen bijdrage voor die maand. Als er gedurende een volledige maand geen hulp wordt ontvangen, stopt de eigen bijdrage.

Paragraaf 7.4: Eigen bijdrage

In hoofdstuk 6 artikel 1513https://lokaleregelgeving.overheid.nl/CVDR717931/1 van het financieel besluit van de gemeente Baarn staat de maandelijkse eigen bijdrage voor een maatwerkvoorziening van de Wmo benoemd. Dit bedrag wordt jaarlijks geïndexeerd en wordt betaald aan het CAK (Centraal Administratie Kantoor) van de overheid. Iedereen met een Wmo-voorziening moet dit betalen. Er zijn een aantal uitzonderingen: je betaalt geen eigen bijdrage als je een partner hebt of getrouwd bent en één van jullie nog geen AOW ontvangt; voor een voorziening uit de Jeugdwet hoeft geen eigen bijdrage te worden betaald.

Paragraaf 7.8: Intensieve Kind Zorg

Intensieve kindzorg, ook wel bekend als intensieve kinderthuiszorg, richt zich op de zorg en ondersteuning van kinderen met complexe medische of zorgbehoeften, die thuis wonen. Deze vorm van zorg kan variëren van medische verzorging tot intensieve begeleiding en therapieën. Kindzorg in de eigen omgeving valt onder ZVW en wordt vanuit het basispakket vergoed. Er geldt geen eigen bijdrage voor deze zorg. Ook het eigen risico geldt niet. Ouders of verzorgers kunnen zelf contact opnemen met een zorgaanbieder. Hoewel intensieve kindzorg en de Wmo en Jeugdwet verschillende domeinen zijn, kunnen ze elkaar wel overlappen. Bijvoorbeeld, een kind dat intensieve kindzorg ontvangt vanwege een complexe medische aandoening, kan ook behoefte hebben aan ondersteuning vanuit de Wmo of Juegdwet, zoals aanpassingen in huis, psychosociale begeleiding, of onderwijsondersteuning. In sommige gevallen werken deze verschillende domeinen samen om ervoor te zorgen dat het kind en het gezin de juiste en passende ondersteuning krijgen. Dit kan betekenen dat er afstemming plaatsvindt tussen zorgverleners, gemeentelijke instanties en andere betrokken partijen om een integrale en samenhangende aanpak te realiseren die aansluit bij de behoeften van het kind en het gezin.

Paragraaf 2.1: Eigen kracht

Eén van de doelen van de Wmo en Jeugdwet is om gebruik te maken van de eigen kracht van jongeren, volwassenen en hun sociale netwerk, zodat hulp wordt gegeven aan inwoners in de meest kwetsbare situaties, waarbij de inzet van hulp noodzakelijk is omdat hun problemen te zwaar of te ingewikkeld zijn om zelf op te lossen. Eigen kracht gaat over wat inwoners zelf kunnen doen, samen met hun omgeving, om problemen op te lossen. Het draait om wat iemand zelf kan doen om zelfstandig te blijven, mee te doen in de samenleving en om ervoor te zorgen dat kinderen veilig en gezond opgroeien. Dit betekent niet alleen kijken naar wat iemand fysiek of mentaal kan, maar ook naar wat de inwoner of de ouders/verzorgers financieel kunnen bijdragen. De wetten voor maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp staan niet toe dat de gemeente iemands inkomen gebruikt om te bepalen of ze recht hebben op hulp. Maar inwoners die voldoende financiële middelen hebben, kunnen vaak zelf oplossingen regelen. Het is daarom belangrijk dat de gemeente met inwoners in gesprek gaat over hun financiële mogelijkheden om hun problemen (deels) zelfstandig op te lossen. Zo kan iemand met genoeg geld zelf iets kopen of regelen, zonder dat de gemeente dat voor hen hoeft te doen. Dit helpt om de beschikbare middelen eerlijk te verdelen, zodat de mensen die het niet kunnen betalen, de juiste hulp krijgen. De Wmo en Jeugdwet, in samenwerking met partners in het veld, bieden verschillende vormen van hulp die kunnen worden ingezet, zodat mensen samen met hun omgeving hun eigen kracht beter leren kennen en gebruiken. Voorbeelden van eigen kracht zijn: Het zelf inschakelen van familie, vrienden of een vrijwilliger voor hulp bij opvoedproblemen of huishoudelijke klussen. Het eerst gebruik maken van algemene voorzieningen, zoals een opvoedcursus of de seniorenbus. Het gebruiken van een (aanvullende) zorgverzekering die al is afgesloten. Het gebruiken van een app die helpt bij bijvoorbeeld het structureren van de dag. Het eerst een beroep doen op andere voorliggende wetten zoals de Wet langdurige zorg. Het zelf herinrichten van het huis of het verplaatsen van voorwerpen zodat de inwoner gemakkelijker in zijn of haar eigen huis kan leven. Het zelf (in)kopen van een voorziening, zoals logopedie of een scootmobiel. De gemeente mag aan inwoners vragen om de voorziening zelf te betalen. Als de inwoner dat wil en kan, is dat een goede oplossing. Wanneer iemand, vóór het doen van een aanvraag bij de Wmo en/of Jeugdwet, zelf al een voorziening heeft ingekocht, zoals bijvoorbeeld huishoudelijke ondersteuning of een aangepast bed, wordt deze niet toegekend vanuit de Wmo of jeugdwet. Eigen kracht is niet vaststaand; het kan groeien door te leren en sterker te worden door moeilijke situaties. Tegelijkertijd kan het ook (tijdelijk) afnemen door ziekte, letsel of ouderdom.

Paragraaf 2.4: Algemeen gebruikelijke voorzieningen

De gemeente kijkt bij elke hulpvraag niet alleen of gebruikelijke hulp mogelijk is, maar ook of algemeen gebruikelijke hulpmiddelen of diensten een passende oplossing bieden. Een algemeen gebruikelijke voorziening of dienst is: niet specifiek bedoeld voor mensen met een beperking; openbaar beschikbaar (bijvoorbeeld in een bouwmarkt); helpend bij zelfredzaamheid of deelname aan de samenleving van de inwoner; ook financieel haalbaar voor iemand met een minimuminkomen2Een algemeen gebruikelijke voorziening kan betaald worden met een minimuminkomen, als de kosten daarvan binnen 36 maanden terugbetaald kunnen worden met een aflossing van 5% van het geld dat iemand krijgt als bijstandsuitkering. Dit wordt een draagkrachtberekening genoemd. of bijvoorbeeld schulden. Voorzieningen die op de lijst in bijlage 13Deze lijst kan veranderen. van deze uitvoeringsregels staan zijn algemeen gebruikelijk en komen daarom niet in aanmerking voor vergoeding vanuit de Wmo of Jeugdwet.

Paragraaf 2.7: Voorzienbaar- en vermijdbaarheid

Hulp vanuit de Wmo of Jeugdwet is bedoeld om inwoners te helpen mee te doen in de samenleving en zelfstandig(er) te worden. Het doel is dat inwoners zo lang mogelijk thuis kunnen blijven wonen. Alleen als er geen andere oplossing is voor de hulpvraag, kunnen mensen een zogenoemde ‘maatwerkvoorziening’ uit de Wmo (of Jeugdwet) krijgen. De gemeente verwacht dat inwoners nadenken over ouder worden of leven met beperkingen. Daarom kan iemand alleen een maatwerkvoorziening krijgen als: de hulpvraag niet te voorkomen was, of de hulpvraag wel te voorzien was, maar de persoon het niet kon voorkomen. In de praktijk is voorzienbaar- of vermijdbaarheid geen harde weigeringsgrond voor jeugdhulp binnen de Jeugdwet. De Jeugdwet is bedoeld om kinderen en jongeren de hulp te bieden die zij nodig hebben, ongeacht fouten of nalatigheid van ouders in het verleden. Wel kan het invloed hebben op de manier waarop de gemeente de situatie beoordeelt en hoe zij de verantwoordelijkheid tussen ouders en gemeente verdeelt. Bijvoorbeeld, als een gezin met kinderen verder van school verhuist en daarna vraagt om leerlingenvervoer. Of stel, iemand verhuist naar een nieuw huis, maar vergeet dat ze bepaalde dingen niet goed kunnen doen vanwege hun beperking. Bijvoorbeeld, iemand die moeite heeft met traplopen verhuist naar een huis waar ze vaak de trap op moeten naar de slaapkamer of badkamer. Dit is iets waar ze van tevoren over na hadden kunnen denken.

Artikel 3.3.5: Scootmobiel

Een scootmobiel is bedoeld voor korte en middellange afstanden en kan een handige aanvulling zijn op ander vervoer. Als je niet zelfstandig 800 meter kunt lopen, zelfs niet met een hulpmiddel, en het openbaar vervoer niet toegankelijk is voor jou, kun je mogelijk gebruikmaken van een scootmobiel. Om in aanmerking te komen voor een scootmobiel, moet er een goede plek zijn om hem te stallen, of er moet zo'n plek gemaakt kunnen worden. Deze plek moet schoon, droog en veilig zijn. Ook moet er een stopcontact zijn om de scootmobiel op te laden, omdat hij op elektriciteit werkt. Omdat scootmobielen steeds vaker in gewone winkels te koop zijn, wordt verwacht dat ze in de toekomst als "normaal" worden gezien en als algemeen gebruikelijk.

Artikel 3.4.2: Begeleiding en daginvulling Wmo

Inwoners met een hulpvraag kunnen via de Wmo begeleiding krijgen bij dagelijkse taken. Dit kan bijvoorbeeld gaan om hulp bij administratie, afspraken, het leren van nieuwe vaardigheden, of deelname aan sociale activiteiten. Het doel is om inwoners zo zelfstandig mogelijk te laten functioneren en volwaardig mee te laten doen in de samenleving. Eerst wordt gekeken naar wat iemand zelf kan, eventueel met hulp van familie of vrienden. Pas daarna wordt professionele hulp ingezet, zodat de ondersteuning precies aansluit op wat nodig is. Begeleiding speelt vaak een ondersteunende rol bij behandeling. Waar mogelijk wordt eerst onderzocht of behandeling een optie is. Begeleiding kan bijvoorbeeld helpen om tijdens de behandeling aangeleerde vaardigheden te oefenen. Daarom is een goede samenwerking en afstemming tussen behandelaar en begeleider van groot belang. Individuele en groepsbegeleiding Begeleiding en daginvulling kunnen zowel individueel als in groepsverband worden aangeboden. De voorkeur gaat uit naar de meest efficiënte oplossing. Groepsbegeleiding heeft daarom prioriteit als hiermee hetzelfde doel bereikt kan worden als met individuele begeleiding. In sommige situaties is een combinatie van beide nodig. Groepsbegeleiding kan thuis plaatsvinden (ambulant) of op een locatie voor dagactiviteiten. In Baarn wordt individuele begeleiding voornamelijk verzorgd door consulenten van het Lokaal Team, zowel thuis als op locatie. Basis- en plusniveaus van begeleiding Begeleiding en daginvulling worden onderscheiden in twee niveaus: basis en plus. Het basisniveau is het uitgangspunt en geschikt voor de meeste inwoners. Het plusniveau is bedoeld voor inwoners met complexe problemen of moeilijk gedrag, zoals een verstandelijke beperking, psychische problematiek of dementie. Dit niveau wordt alleen ingezet wanneer extra deskundigheid noodzakelijk is. Voor begeleiding of daginvulling vanuit de Wmo geldt doorgaans een maximum van zes dagdelen per week. Extra dagdelen worden alleen toegekend als dit noodzakelijk is, bijvoorbeeld om mantelzorgers te ontlasten of om te voorkomen dat de zorgvraag toeneemt. Als blijkt dat er veel meer begeleiding nodig is, wordt onderzocht of ondersteuning vanuit de Wet Langdurige Zorg (WLZ) een passende oplossing is. Vervoer naar groepsbegeleiding Bij groepsbegeleiding wordt gekeken of de inwoner zelfstandig naar de locatie kan reizen, bijvoorbeeld met het openbaar vervoer, de fiets of een ander vervoermiddel. Hierbij kan oefening of begeleiding door mantelzorgers of vrijwilligers nodig zijn. Als zelfstandig reizen niet mogelijk is, wordt vervoer geregeld. Dit gebeurt in overleg met de aanbieder van daginvulling en houdt rekening met eventuele medische behoeften, zoals toezicht tijdens het vervoer. In specifieke gevallen kan de Zorgverzekeringswet (Zvw) worden ingeschakeld voor aanvullende ondersteuning. Andere voorzieningen en ondersteuning Thuiswonende inwoners met een WLZ-indicatie kunnen voor alle vormen van begeleiding een beroep doen op de WLZ. Daarnaast zijn er verschillende voorliggende voorzieningen beschikbaar die ondersteuning kunnen bieden. Dit kan bijvoorbeeld gaan om: arbeidsvoorzieningen, zoals ondersteuning via de ziektewet, WIA of Wajong; behandeling en zorg via de zorgverzekering; collectief aanbod van Pit Baarn; andere lokale initiatieven, zoals maatjesprojecten en bibliotheekactiviteiten, bieden laagdrempelige mogelijkheden voor sociale interactie en deelname aan activiteiten; algemeen gebruikelijke voorzieningen, zoals computercursussen of kinderopvang; gebruikelijke hulp van huisgenoten, zoals bij het regelen van thuisadministratie of het bieden van structuur in het dagelijks leven. Met deze aanpak wordt voor iedere inwoner gezocht naar de beste oplossing, passend bij de persoonlijke situatie en behoeften.